ตอนที่3

" ว้ายคุณฉัตร คุณฉัตรเป็นลมไปแล้ว เลือดที่หัวก็ไหลไม่หยุดเลย เร็วรีบไปเรียกบอสกร"

กัญญารีบเข้าไปรับฉัตรฑริกาเอาไว้ก่อนที่จะล้มหัวฟาดพื้น ดีที่เธอเดินตามอยู่ใกล้ๆ

" ไม่ทันแล้วพี่กัญบอสเดินไปไกลแล้ว"

" เอาไงดีพี่"

" โทรเรียกรถพยาบาลสิเร็ว"

" จะเรียกทำไมกว่าจะมา ผมพาไปส่งโรงพยาบาลเอง"

เด็กฝึกงานที่ยืนดูอยู่พูดขึ้น ก่อนจะเข้ามาอุ้มฉัตรฑริกา

โรงพยาบาล

ฉัตรฑริกาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพักฟื้น มีกัญญานั่งอยู่ใกล้ๆ

" คุณฉัตร คุณฟื้นแล้ว"

" เธอพาฉันมาส่งที่นี่เหรอ"

" ใช่ค่ะ ฉันกับเด็กฝึกงานพาคุณมาที่นี่ เขากลับไปทำงานแล้วส่วนฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณก่อน เอ่อ คือว่าฉันโทรหาบอสแล้วแต่เขาไม่รับสาย"

" ช่างเขาเถอะ"

" เอ่องั้น เดี๋ยวฉันไปตามหมอมาให้นะคะ"

กัญญาออกไปแป๊บเดียวก็กลับมาพร้อมหมอ

" ขอบใจมากนะกัญเธอกลับไปทำงานเถอะ"

" แต่ว่าคุณ"

" ไม่เป็นไรฉันอยู่คนเดียวได้ ไปเถอะ ขอบใจมาก"

" งั้นฉันไปก่อนนะคะ มีอะไรให้ช่วยคุณโทรหาฉันได้เลยนะคะ หรือว่าจะให้ฉันลางานมาอยู่เป็นเพื่อนคุณดีไหม"

" ไม่เป็นไรฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก เดี๋ยวก็กลับบ้านได้แล้ว"

ฉัตรฑริกาส่งยิ้มให้ พอกัญญาออกไปพยาบาลก็ถือแฟ้มเอกสารเข้ามาพร้อมหมออีกคน

" แผลที่หัวหมอเย็บและทำแผลให้เรียบร้อยแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร"

เธอพยักหน้าเข้าใจ สายตามองไปที่หมออีกคน

" สวัสดีครับผมชื่ออนันต์เป็นหมอสูติ ตอนนี้คุณกำลังท้องต้องระวังเป็นพิเศษ เรื่องการควบคุมอารมณ์จะส่งผลต่อเด็กได้ หมอจะมาถามว่าจะฝากท้องเลยไหมครับ"

ฉัตรฑริกานิ่งอึ้ง ในหูของเธอมีแต่เสียงดังวิ๊งๆ เธอไม่ได้ฟังไม่ได้ยินว่าตอนนี้หมอกำลังพูดอะไร ท้อง เธอกำลังท้อง ลูกที่เธอเฝ้ารอมาสามปี ในที่สุดเขาก็มาแล้ว แต่จะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเธอตัดสินใจจะหย่ากับเขา เธอแต่งงานกับเขามาเป็นปี เอากันแทบทุกวันแต่ก็ไม่ท้องสักที กระทั่งตรวจสุขภาพถึงได้รู้ ว่ากรวิชมีปัญหามีบุตรยากเชื้ออสุจิอ่อนแอ จึงทำทุกวิธีตามคำแนะนำของหมอ ผ่านมาสามปีวันนี้เด็กก็มา แต่ไม่สำคัญแล้ว เธอไม่ต้องการเด็กคนนี้แล้ว รวมทั้งเขาด้วย

" คุณหมอคะ ฉันต้องการทำแท้งค่ะ"

ทั้งหมอและพยาบาลตกใจมองหน้ากัน

กรวิชเปิดประตูรถให้อลิสาขึ้นไปนั่ง ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ

" ขอโทษนะคะ เป็นเพราะฉันทำให้คุณกับภรรยาต้องเข้าใจผิดกัน ฉันไม่รู้จริงๆว่าเมื่อวานเป็นวันครบรอบแต่งงานของคุณ ถ้าฉันรู้ฉันคงไม่ชวนคุณไปทานข้าวเป็นเพื่อนฉันในวันเกิด"

เมื่อวานเธอรู้ว่าเป็นวันครบรอบแต่งงานของเขา ช่างบังเอิญจริงๆที่เป็นวันเกิดของเธอด้วย เธอจึงขอให้เขาไปทานข้าวเป็นเพื่อนไม่คิดว่าเขาจะจำวันเกิดเธอได้ ตอนไปทานข้าวกับลูกค้าเสร็จก็พาเธอเข้าร้านจิลเวอรี่ให้เธอเลือกเครื่องประดับตามใจ เป็นของขวัญวันเกิด เธอจึงเลือกสร้อยข้อมือเพชรสีชมพูมาเส้นหนึ่ง แล้วหยิบเส้นที่เหมือนกันให้เขาซื้อไปให้ฉัตรฑริกาด้วย หากฉัตรฑริกาเห็นว่ามีสร้อยข้อมือแบบเดียวกันกับเธอก็คงจะกรี๊ดลั่นบ้าน 

ตอนเย็นกรวิชพาเธอมาที่ร้านอาหารริมแม่น้ำ ยังสั่งเค้กวันเกิดก้อนใหญ่มีหลายชั้นมาให้เธอ แล้วยังเซอร์ไพรซ์ด้วยการจุดดอกไม้ไฟสวยๆให้เธออีก เป็นการแสดงดอกไม้ไฟที่ยาวนานหลายนาทีด้วยพลุหลายร้อยดอก เธอประทับใจมาก คงมีคนโพสต์ทั้งคลิปและภาพลงโซเชียลแล้วฉัตรฑริกาก็คงเห็น เธอไม่สนใจหรอก ยิ่งเห็นนั่นแหละดีจะได้รีบหย่าๆไปซะ เธอกลับมาแล้วจะมาทวงกรวิชคืน เธอกับกรวิชเคยคบกันตอนเรียนมหาลัย มีแพลนว่าเรียนจบจะแต่งงานกัน แต่พอเรียนจบบ้านของเขาดันถังแตก เธอจึงหาเรื่องบอกเลิกแล้วกลับไปอยู่เชียงใหม่ แม่ของเธอติดต่อพ่อเลี้ยงเจ้าของสวนส้มให้ ถึงจะแก่คราวพ่อแต่รวยมากเป็นพ่อเลี้ยงที่มีชื่อเสียงของจังหวัด เธอจึงยอมเป็นเมียน้อย จนเร็วๆนี้ถูกจับได้เกือบถูกน้ำกรดสาดหน้า ดีที่ไหวตัวทันเลยต้องหนีมาที่กรุงเทพ

" สา สา"

" ห๊ะ อะ คุณว่าอะไรนะคะ"

" ถึงคอนโดคุณแล้ว "

" ถึงแล้วเหรอคะ"

" อืม คุณคิดอะไรอยู่ผมเรียกตั้งนาน"

" ฉัน ฉันคิดเรื่องที่เกิดขึ้น คิดว่าฉันจะไปหางานทำที่ไหน"

" หางาน คุณจะไปหางานทำไม คุณไม่ต้องคิดมากไม่ต้องไปสนใจที่ฉัตรพูด ผมเป็นประธานบริษัท ผมใหญ่สุด คุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น"

" แต่ว่า เกิดเรื่องแบบนั้นคุณฉัตรเธอประจานฉัน ฉันไม่มีหน้ากลับไปที่บริษัทหรอกค่ะ ฉันอาย"

กรวิชถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวอลิสาอย่างอ่อนโยน

" ไม่ต้องไปสนใจใครทั้งนั้น จะไม่มีใครกล้าพูดไม่ดีกับคุณ หากมีใครกล้าพูดนินทาคุณผมจะไล่คนนั้นออกทันที"

" กร คุณดีกับฉันเสมอ หากวันนั้นฉัน"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ กรวิชกดรับสาย

" อืมได้ ดีมาก ฉันจะไปวันนี้เลยจองตั๋วเครื่องบินให้ฉันด้วย"

" บิน บินไปไหนเหรอคะ"

" คุณสตีฟนักลงทุนที่ผมเคยขอคิวไว้ เรื่องจะเสนองานโครงการใหม่ ตอนนี้ได้คิวแล้วผมต้องบินไปอังกฤษวันนี้เลย คุณขึ้นห้องเถอะผมต้องรีบไป ไม่ได้ไปส่งนะ พักผ่อนให้มากๆกินยาตามที่หมอสั่ง แล้วก็อย่าคิดมากเรื่องที่เกิดขึ้น อย่าโทษตัวเองเพราะมันไม่ใช่ความผิดของคุณ"

" กรคะ ฉันอยากไปอังกฤษกับคุณด้วย นะคะฉันไม่เคยไปเมืองนอกเลย ฉันอยากเห็นหิมะสักครั้งในชีวิต นะคะ"

" แต่หน้าคุณเป็นแบบนี้คุณจะกล้าไปไหนมาไหนอีกเหรอ"

อลิสาหันกระจกบนรถมาดูหน้าตัวเองที่บวมแดง ก่อนจะหันไปยิ้มให้กรวิช

" ไม่เป็นไรค่ะฉันไม่อาย ขอแค่ได้ไปเที่ยวกับคุณก็พอ"

" ผมไม่ได้ไปเที่ยว ผมไปทำงาน"

" คุณก็ทำงานของคุณไปสิคะ ฉันติดตามคุณไปก็ถือว่าได้เที่ยวแล้ว นะคะ ฉันสัญญาว่าจะไม่รบกวนเรื่องงานของคุณ นะกรนะฉันอยากเห็นหิมะ ตอนนี้ที่อังกฤษหิมะกำลังตกคงสวยมากเลย"

กรวิชพยักหน้า คิดเสียว่าเป็นค่าทำขวัญเป็นการเยียวยาจิตใจให้เธอที่ถูกฉัตรฑริกาทำร้าย ทั้งยังประจานให้อับอายก็แล้วกัน

ก่อนขึ้นเครื่องเขาโทรหาฉัตรฑริกาแต่เธอไม่รับสาย เขาคิดว่าตอนนี้เธออารมณ์ร้อนอยู่ พูดไปก็มีแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ จึงส่งข้อความไปหาเธอแทน

" ผมมีงานด่วนต้องไปต่างประเทศสัก2-3วันไว้กลับมาจะพาคุณไปดูหนัง"