ไม่ไหว

ซินเหยาลากร่างที่บาดเจ็บเดินไปยังหน้าเตา เธอหาข้าวที่เหลือในบ้านมาหุงอย่างยากลำบาก ผักและเนื้อที่มีอยู่น้อยนิดในครัวทำให้ซินเหยาไม่มีทางเลือกมากนัก เธอทำแค่ผัดผักใส่เนื้อง่าย ๆ ให้ทุกคนเท่านั้น ไข่ถูกนำมาเจียวเพียงสองฟองตามที่เหมียนจูกำหนดเอาไว้ในอาหารแต่ละมื้อของบ้าน ซินเหยาไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะได้กินข้าวในมื้อนี้แต่แรก ด้วยร่างกายที่กำลังเจ็บปวดของซินเหยา เธอใช้เวลานานเกือบหนึ่งชั่วโมงในการทำอาหารกว่าจะเสร็จ ขณะที่กำลังยกอาหารไปให้คนบ้านฟู่ที่ห้องรับแขก ซินเหยาเกือบล้มลงก็หลายครั้ง ถ้าเธอไม่กลัวว่าจะถูกทุบตีอีก ซินเหยาคงประคองร่างไม่ไหวตั้งแต่แรกแล้ว ฟู่อ้ายโกว ฟู่หยางเซิงและฟู่โหรวมองดูซินเหยาด้วยสายตานิ่งเรียบ พวกเขาเคยชินกับการที่เหมียนจูทำร้ายร่างกายซินเหยามานานแล้ว

“วางเสร็จก็ไสหัวไปได้แล้ว คืนนี้ไม่ต้องกินข้าว ใครใช้ให้แกกลับช้า” เหมียนจูตวาดว่าเสียงดังอย่างหมั่นไส้ไม่หาย เธอเกลียดท่าทางน่าสงสารของซินเหยาจริง ๆ

ซินเหยาทำได้เพียงพยักหน้าและลากร่างบางเดินจากไปเงียบ ๆ เธอกลับเข้าไปในห้องเก็บฟืนเพื่อพักผ่อนหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ตอนนี้ซินเหยาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาแล้ว เธอยังอดนับถือตัวเองในใจไม่ได้ว่าร่างกายเล็ก ๆ ของเธอกลับสามารถทนทำงานให้คนบ้านฟู่ได้นานขนาดนี้

กลางดึกคืนนั้น ไข้ของซินเหยาสูงขึ้นจนเธออดเพ้อถึงพ่อแม่ไม่ได้ ในฝันอันยาวนานนั้นเต็มไปด้วยความสุขกับครอบครัวของเธอ ซินเหยาไม่อยากตื่นจากฝันดีเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย เธออยากพ้นทุกข์และหายไปจากตระกูลฟู่เสียที

หลังจากฝันอันยาวนานผ่านพ้นไป ร่างกายของซินเหยาก็เยียบเย็นและเริ่มแข็งทื่อขึ้นตามสภาพอากาศอันหนาวเย็นในยามค่ำคืน ในที่สุดลมหายใจสุดท้ายของซินเหยาก็หมดลงไปอย่างสงบและสิ้นสุดเวรกรรมในชาตินี้ได้เสียที

สายวันต่อมา เสียงเหมียนจูด่าทอต่อว่าซินเหยาดังขึ้นอีกครั้งเหมือนกับทุกวัน เธอไม่คิดว่าซินเหยาจะกล้าอู้งานและไม่ยอมลุกมาทำอาหารให้พวกเธอ

“นังสารเลวเอ้ย! รีบลุกออกมาทำกับข้าวได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนฮะ!”

“แม่! ให้ผมเข้าไปดูดีไหม” ฟู่หยางเซิงถูไม้ถูมืออย่างหมายมาด เขาอยากลวนลามน้องสะใภ้คนสวยมานานแล้ว เพียงแต่ยังไม่มีโอกาส เมื่อเห็นว่าวันนี้ซินเหยาถึงกับไม่ลุกขึ้นมาตามเวลาทำงานปกติ ฟู่หยางเซิงจึงอยากแทะโลมคนสวยสักหน่อย แม่เขาไม่ยอมขอเมียให้สักทีจนเขาแทบจะทนไม่ไหว ฟู่หยางเซิงจึงต้องการหาอะไรมาชื่นใจสักหน่อย

“ฮึ! อย่าให้ฉันรู้ว่าแกคิดจะทำอะไรนะ” เหมียนจูคาดโทษลูกชาย ใช่ว่าเธอไม่เห็นสายตาของลูกชายคนโต เพียงแต่เธอเชื่อว่าเขาจะไม่กล้าทำอะไรให้บ้านเธอถูกไล่ออกจากหมู่บ้านก็เท่านั้น การที่เหมียนจูยังไม่หาเมียให้ลูกก็เพราะเธออยากได้ผู้หญิงรวย ๆ ให้เขาก็เท่านั้น ซึ่งในหมู่บ้านนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนเหมาะกับลูกชายสุดที่รักของเธอเลยสักคน เหมียนจูจึงยังไม่ได้จัดการเรื่องแต่งงานให้ลูกเสียที

“ผมรู้น่าแม่ เดี๋ยวผมมา” ฟู่หยางเซิงพังประตูห้องเก็บฟืนเข้าไปทันที เพราะเมื่อครู่นี้เขาลองเปิดดูแล้วแต่มันกลับถูกล็อกเอาไว้จากด้านใน

“เหม็นอับเสียจริง” เหมียนจูอดยกมือขึ้นมาปิดจมูกไม่ได้ เธอได้กลิ่นเหม็นอับออกมาจากห้องเก็บฟืนเก่าจนแทบจะทนไม่ไหว เมื่อก่อนห้องนี้ก็เป็นห้องนอนของฟู่จิงถิง พอเขาแต่งงานกับซินเหยา เหมียนจูจึงให้เธอมาพักอยู่ในห้องนี้แทน

“ซินเหยา ตื่นได้แล้ว” ฟู่หยางเซิงเขย่าร่างของซินเหยาเบา ๆ พร้อมทั้งไล้มือไปตามลาดไหล่บางของเธออย่างอดไม่ได้

ซินเหยาที่ร่างกายบาดเจ็บและถูกพิษไข้รุมเร้าไม่รู้สึกถึงสัมผัสของฟู่หยางเซิงเลยแม้แต่น้อยนิด เธอยังคงนอนหลับอย่างอ่อนเพลีย

“เอ๊ะ! ทำไมตัวร้อนขนาดนี้เนี่ย” ฟู่หยางเซิงอดเอามือไปอังที่หน้าผากของซินเหยาอีกครั้งไม่ได้หลังจากเขารับรู้ถึงความร้อนจากมือที่ลูบไล้ร่างของซินเหยาก่อนหน้านี้

“แม่! แม่! เข้ามาดูหน่อยสิครับ” ฟู่หยางเซิงเมื่อมั่นใจว่าซินเหยาป่วยแน่แล้วก็รีบตะโกนเรียกแม่ของเขาที่ยังยืนอยู่หน้าประตูให้เข้ามาดูแทน

“อะไรของแกเนี่ย เสียงดังอย่างกับมันตายไปแล้วอย่างนั้นแหละ” เหมียนจูอดบ่นเสียงดังขึ้นมาไม่ได้ ตั้งแต่ซินเหยามาอยู่บ้านฟู่ เหมียนจูก็ไม่เคยเห็นซินเหยาป่วยมาก่อน

“ตอนนี้ยังไม่ตาย แต่ไม่แน่ว่าใกล้จะตายแล้วนะแม่” ฟู่หยางเซิงบอกเสียงดังอย่างหวาดกลัว ถ้าชาวบ้านรู้ว่าแม่เขาทำร้ายซินเหยาจนตายล่ะก็ ครอบครัวเขาต้องถูกไล่ออกจากหมู่บ้านอย่างแน่นอน เพราะที่ผ่านมาผู้ใหญ่บ้านเคยตักเตือนพวกเขาแล้วว่าไม่ให้ทำร้ายซินเหยา แต่แม่ของเขาก็ไม่เคยสนใจคำพูดพวกนั้นเลย

“เฮอะ! ฉันว่ามันก็แค่สำออยนั่นแหละ แกถอยไปสิ” เหมียนจูเตะขาลูกชายที่ยังนั่งอยู่ข้างร่างของซินเหยาซึ่งขวางทางเธอเข้าไปดูใกล้ ๆ

“รู้แล้ว ๆ แม่รีบดูเลยว่าจะทำยังไงกันดี ผมไม่อยากให้เธอมาตายในบ้านหรอกนะ”

“แกนี่มันขี้ขลาดเหมือนพ่อแกจริง ๆ” เหมียนจูอดด่าว่าลูกชายของเธอไม่ได้

“อะไรของแม่เนี่ย ผมขี้ขลาดที่ไหนกัน” ฟู่หยางเซิงไม่อยากยอมรับความจริง

“หุบปากน่า! ให้ฉันดูก่อนว่ามันเป็นอะไรกันแน่ถึงไม่ลุกมาทำกับข้าว” เหมียนจูยื่นมือไปอังหน้าผากร้อนของซินเหยา พอพบว่าซินเหยาน่าจะป่วยจริง เธอก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างยุ่งยากใจ จริงอยู่ว่าเธอยังมีเงินที่แย่งมาจากซินเหยาเหลืออยู่ไม่น้อย เพียงแต่เธอไม่อยากเสียเงินรักษาตัวไร้ประโยชน์อย่างซินเหยาตอนนี้เท่านั้น

“แม่ เป็นยังไงบ้าง” ฟู่หยางเซิงอดถามไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าแม่ของเขา

“ปล่อยให้มันนอนไปก่อนก็แล้วกัน แกไปเรียกน้องมาช่วยแม่ทำกับข้าว” เหมียนจูบอกลูกชายก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องเก็บฟืนไปอย่างหัวเสีย

“ครับ ๆ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ” ฟู่หยางเซิงได้แต่ต้องเดินออกไปเช่นกัน เขาไม่กล้าขัดคำสั่งของแม่เขามาแต่ไหนแต่ไร ถึงแม้บางครั้งเขาจะแอบขโมยเงินแม่ไปเล่นพนันในอำเภออยู่บ้างก็เถอะ โชคดีที่เขาใส่ร้ายซินเหยาว่าเป็นคนขโมยแทนตัวเอง ทำให้ไม่ถูกแม่จับได้

ซินเหยาหลับไปจนกระทั่งถึงตอนค่ำคืน ร่างบางพลิกกายเบา ๆ อย่างอ่อนแรงและต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างแปลกใจ ก่อนหน้านี้เธอทำภารกิจสืบข่าวให้กองทัพและถูกยิงจากกลุ่มคนร้ายจนตายไปแล้วนี่นา ทำไมตอนนี้เธอถึงรู้สึกถึงอาการบาดเจ็บและหิวได้

“อืม…” เสียงอ่อนแรงและการพยายามลืมตาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นดังออกมาเบา ๆ

น่าเสียดายที่ร่างอันอ่อนล้านี้ไม่สามารถทำได้ง่าย ๆ ตามต้องการ ไม่นานนักในหัวของซินเหยาก็มีภาพต่าง ๆ ผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ จนเธอปวดหัวแทบจะระเบิด

“อา… นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ ฉันกลับมาอยู่ในร่างคนอ่อนแอเสียได้” เสียงพึมพำเบา ๆ ดังขึ้นหลังจากเรียบเรียงทุกอย่างเสร็จ

ซินเหยาที่ตอนนี้ได้ครอบครองร่างของคนชื่อเดียวกันกับเธอ แต่นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหวจนอดทอดถอนใจทั้งที่ยังไม่ลืมตาไม่ได้ เธอไม่คิดว่าชีวิตของร่างเดิมจะอาภัพมากถึงขนาดนี้ ในใจของซินเหยาตอนนี้อยากแก้แค้นคนเลวพวกนั้นแทนร่างเดิมใจจะขาด น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอยังบาดเจ็บและป่วยอยู่ ทำให้ซินเหยาไม่สามารถลุกขึ้นไปต่อต้านคนพวกนั้นได้ในเร็ววัน

หลังจากความพยายามลืมตาอยู่นาน ในที่สุดซินเหยาก็สามารถมองเห็นโดยรอบของห้องเก็บฟืนแห่งนี้ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานผุพังและรูโหว่มากมายของหลังคา ผ้าห่มเก่า ๆ ผืนบางถูกพาดอยู่บนตัวของเธอ ซินเหยาพยายามยกแขนที่อ่อนแรงขึ้นมาดูก็เห็นว่าร่างกายนี้ช่างผอมบางไม่ต่างจากขอทานเลยแม้แต่น้อย ซินเหยากัดฟันพยุงร่างกายขึ้นเพื่อไปหาของกินจากห้องครัวอย่างยากลำบาก เธอใช้เวลานานมากเกือบสองชั่วโมง กว่าที่จะหาของกินและเดินกลับเข้าไปนอนพักในห้องเก็บฟืนเก่าคร่ำคร่าห้องเดิมอีกครั้ง

สายวันต่อมา เสียงต่อว่าด่าทอยังคงดังออกมาให้ซินเหยาได้ยิน เธอนอนพักผ่อนโดยไม่คิดที่จะลุกขึ้นไปรับใช้คนตระกูลฟู่เหมือนกับร่างเดิม เป้าหมายตอนนี้ของเธอคือการดูแลร่างกายให้แข็งแรงขึ้นให้เร็วที่สุด เพื่อที่เธอจะได้จัดการเรื่องต่าง ๆ ของร่างเดิมให้เสร็จสิ้นและเป็นอิสระจากการแต่งงานนี้เสียที

ซินเหยาไม่คิดว่าสามีในนามของร่างเดิมจะรักเธอจริง ซินเหยาจึงต้องการหย่าขาดจากเขาหลังจากหาเงินเพื่อเดินทางไปหาเขาที่ค่ายทหาร แต่ก่อนจะไปจัดการเรื่องหย่า ซินเหยาจะต้องแก้แค้นให้ร่างเดิมสักเล็กน้อยเสียก่อน

ป้าเพ่ยอดเป็นห่วงซินเหยาขึ้นมาไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วที่เธอไม่เห็นซินเหยาออกไปถอนหญ้าในนาเหมือนปกติ จนใจที่ป้าเพ่ยไม่กล้าไปถามคนบ้านฟู่ เธอกลัวว่าหากเข้าไปยุ่งมากเกินไป เหมียนจูจะทำร้ายซินเหยาจนบาดเจ็บอีก

กลางดึกคืนนั้น ซินเหยาลุกออกจากห้องเก็บฟืนไปหาอะไรกินเช่นเคย ตอนนี้เธอรู้สึกว่าร่างกายดีกว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย นับว่าร่างกายนี้ทนทานต่ออาการบาดเจ็บได้เป็นอย่างดีไม่ต่างจากร่างกายเดิมของเธอที่ตายจากไป ซินเหยาใช้เวลาไม่นานในการกินข้าวเพื่อประทังชีวิต จากนั้นเธอจึงลอบเข้าไปในบ้านฟู่เพื่อสำรวจดูว่าต้องใช้วิธีการใดในการนำเงินชดเชยของพ่อแม่เธอกลับมาดี

ด้วยประสบการณ์ในอาชีพเก่า เสียงฝีเท้าของซินเหยาจึงเบาราวกับเสียงปีกแมลงหวี่เลยทีเดียว เธอมองดูห้องสามห้องที่อยู่ในบ้านอย่างหงุดหงิด เพราะทุกห้องล้วนแต่ลงกลอนเอาไว้เป็นอย่างดี ทำให้ซินเหยาไม่สามารถลอบเข้าไปได้โดยง่าย เมื่อเห็นว่าอยู่นานไปก็ไร้ประโยชน์ ซินเหยาจึงเดินกลับไปนอนพักผ่อนต่อในห้องเก็บฟืนเหมือนเดิม

วันต่อมา เหมียนจูที่ต้องทำงานเองมาสองวันเริ่มอดทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอเข้าไปยังห้องเก็บฟืนพร้อมไม้กวาดประจำตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

“นังตัวขี้เกียจ! ลุกขึ้นมาทำงานเดี๋ยวนี้นะ” เหมียนจูง้างไม้กวาดขึ้นสูงเตรียมจะฟาดลงไปบนตัวของซินเหยาเหมือนที่เคยทำประจำ

“โอ้ย! หุบปาก! ไม่เห็นหรือไงว่าคนกำลังนอนอยู่” ซินเหยาตะคอกกลับไปทั้งที่ยังหลับตาอยู่บนที่นอนเก่าซอมซ่อในห้องเก็บฟืน

“นังสารเลวเอ้ย! กล้าอู้กับฉันเหรอ ฉันจะตีแกให้ตาย” เหมียนจูฟาดไม้กวาดลงอย่างแรง