LOGINหลังจากทหารทั้งสองนายตัดสินใจได้แล้ว พวกเขาก็เดินเข้าไปที่หน้าบ้านพักของฟู่จิงถิง เสียงพูดคุยที่กำลังดังอยู่เงียบสงบลงในฉับพลัน ทุกคนต่างมองคนจากหน่วยงานกลางด้วยสีหน้าแปลกใจ ฟู่จิงถิงหันมองซินเหยาครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลุกออกจากเก้าอี้และเดินเข้าไปทักทายทหารทั้งสองนาย
“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ” ฟู่จิงถิงเห็นว่านี่เป็นวันหยุดราชการ แต่ทหารจากหน่วยงานกลางก็ยังอุตส่าห์มาหาเขาถึงบ้าน
“เราได้รับคำสั่งจากท่าน ผบ
“หืม? คุณอยากทำงานเหรอครับ” ฟู่จิงถิงไม่คิดว่าซินเหยาจะอยากทำงานแทนที่จะพักผ่อนอยู่กับบ้านให้สบาย เพราะตอนเธออยู่ในตระกูลฟู่ก็ถูกใช้งานจนเขาสงสาร“ใช่ค่ะ ฉันอยากช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายกับคุณบ้างน่ะ ฉันไม่อยากเอาเปรียบคุณ” ซินเหยาบอกความคิดของเธอให้ฟู่จิงถิงฟัง“เอาเปรียบอะไรกันครับ คุณเป็นภรรยาของผมนะ ยังไงการดูแลคุณก็เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว อีกอย่างคุณก็เหนื่อยมามากแล้วตอนอยู่ที่บ้านเก่าผม ผมไม่อยากให้คุณคิดมากเรื่องค่
หลังจากทหารทั้งสองนายตัดสินใจได้แล้ว พวกเขาก็เดินเข้าไปที่หน้าบ้านพักของฟู่จิงถิง เสียงพูดคุยที่กำลังดังอยู่เงียบสงบลงในฉับพลัน ทุกคนต่างมองคนจากหน่วยงานกลางด้วยสีหน้าแปลกใจ ฟู่จิงถิงหันมองซินเหยาครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลุกออกจากเก้าอี้และเดินเข้าไปทักทายทหารทั้งสองนาย“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ” ฟู่จิงถิงเห็นว่านี่เป็นวันหยุดราชการ แต่ทหารจากหน่วยงานกลางก็ยังอุตส่าห์มาหาเขาถึงบ้าน“เราได้รับคำสั่งจากท่าน ผบ
นายทหารทั้งสี่เดินทางกลับถึงค่ายในเย็นวันถัดมา พวกเขารีบเขียนรายงานทุกอย่างที่สืบมาได้เพื่อนำส่งให้ ผบ. พิจารณาต่อไป แต่กว่าที่ ผบ. จะประชุมปรึกษาหารือกันว่าจะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นยังไง ข่าวลือพวกนั้นก็แพร่กระจายไปทั่วค่ายแล้ว ซิน
ต้วนหลงนั่งทานนั่งคุยกับภรรยาจนสบายใจขึ้นบ้าง เขาเองก็เพิ่งเคยพบซินเหยาเป็นครั้งแรกเมื่อวานนี้เอง ต้วนหลงเลยไม่รู้ว่าเธอเป็นคนนิสัยยังไงกันแน่ หน่วยงานกลางที่ถูกส่งไปตรวจสอบข้อมูลที่หมู่บ้านซวงหลินครั้งนี้มีนายทหารมากถึงสี่คนคือ หวยอัน ตันหย่ง จ้งจือและฉือหวาง ทั้งสี่อยู่หน่วยงานกลางมาหลายปีแล้ว ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับทหารในค่ายหรือคนในครอบครัว หน่วยงานของพวกเขามักจะส่งเจ้าหน้าที่แฝงตัวไปสืบสวนอย่างลับ ๆ โดยตลอด ครั้งนี้พวกเขาเดินทางมาตั้งแต่ได้รับคำสั่งด่วนแล้ว น่าเสียดายที่พอพวกเขามาถึงสถานีรถไฟปลายทางเวลาก็ค่ำมืดมาก ทำให้ทั้งสี่คนต้องหาที่พักในอำเภอก่อนจะเดินทางไปยังหมู่บ้านซวงหลินซึ่งอยู่อีกอำเภอหนึ่งตามข้อมูลสถานที่ที่พวกเขารับทราบมาก่อนออก
สองพ่อลูกปรึกษากันไม่นานก็แยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองไป ฉางเป่ยถูกพักงานชั่วคราวเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ส่วนฉางอี้เอ๋อถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้ฟู่จิงถิงและซินเหยาโดยพลการ ถ้าพบว่าฝ่าฝืนคำสั่ง ฉางอี้เอ๋อจะถูกส่งออกไปอยู่นอกค่ายทันที ฟู่จิงถิงพาซินเหยาเดินไปถึงตลาดที่อยู่ห่างออกไปประมาณห้าร้อยเมตรในเวลาไม่นาน เขาเดินหาร้านเสื้อผ้าผู้หญิงไม่นานก็พบ“คุณเข้าไปเลือกได้เลยนะครับ ผมจ่ายเงินให้เอง” ฟู่จิงถิงยังพอมีเงินเหลืออยู่บ้างจึงคิดอยากซื้อเสื้อผ้าให้กับซินเห
“พวกเขาใช้งานคุณหนักมากเลยเหรอครับ” ฟู่จิงถิงขมวดคิ้วมุ่นอย่างโกรธ ๆ เขาไม่คิดว่าครอบครัวของเขาจะรังแกซินเหยาในตอนที่เขาไม่อยู่แบบนี้“งานทุกอย่างทั้งในบ้านและนอกบ้านฉันเป็นคนทำทั้งหมดค่ะ พวกเขาแค่กินอยู่หลับนอนกันอย่างสบายใจเท่านั้น” ซินเหยาบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธออยากรู้ว่าฟู่จิงถิงคิดจะแก้ไขปัญญานี้อย่างไร ถ้าเขาเข้าข้างครอบครัวฟู่ เธอก็คงต้องเลือกจากเขาไป“ผมขอโทษที่ปล่อยให้คุณลำบากมาหลายปีนะครับ หลังจากนี้คุณไม่ต้องทำอะไรให้ผมที่นี่แล้วนะ ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเอง” ฟู่จิงถิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาในตอนนี้ไม่กล้าบอกซินเหยาเรื่องที่แม่ของเขาโ







