LOGINใบหน้าหล่อทั้งสามจดจ้องไปที่หญิงสาวที่มีหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก หลับสนิทหลังจากเสร็จสิ้นภาระกิจบนเตียง ร่องรอยบนผิวขาวๆที่เห็นเด่นชัด ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามรู้สึกผิดในใจนิดๆ
"คิดว่าถ้าตื่นมาเธอจะเป็นยังไง" คิม หรือหมอคิม ทันตแพทย์หนุ่มจอมทะเล้นพูดขึ้นหลังจากจ้องมองหญิงสาวมานาน "คงจะมีไข้ เธอยังเด็ก" โรม หรือหมอโรม หมอเฉพาะทางสูตินรีแพทย์ กล่าวขึ้น "พวกนายรู้ปัญหาของเธอรึยัง ว่าทำไมถึงต้องมาขายตัว" แทน หรือ หมอแทน หมอเฉพาะทางศัลยแพทย์หัวใจ ถามพวกเขาหลังจากคุยโทรศัพท์จบไม่นานก่อนเดินกลับเข้ามาในห้อง "ปัญหาอะไรหรอพี่" คิมเอ่ยถามขึ้น "เธอมีปัญหาทางบ้าน ที่ดินของตายายกำลังจะถูกยึดเพราะโดนคนที่มีอิทธิพลภายในพื้นที่โกง เธอจึงต้องหาเงินไปปลดหนี้ทั้งหมด เธอเป็นเด็กดี เธอมีแค่ตากับยายเท่านั่น เธอจึงยอมขายร่างกายตัวเองเพื่อแลกเงิน" แทนพูดจบก็มองไปยังร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียง "เงินเท่าไหร่ ถึงต้องขายตัว" โรมถามขึ้น หลังจากที่ฟังจนจบ "สี่แสน เธอต้องการเงินสี่แสนเพื่อปลดหนี้" "ขายครั้งแรก จะได้เท่าไหร่ ยังไม่ถึงแสนด้วยซ้ำ" "แต่กูว่ามีนะ ไอโรมบ้านส่วนตัวของพวกเรา ไม่มีแม่บ้านประจำนี่ ทำไมเราไม่จ่ายเงินปลดหนี้ให้จบและให้เธอมาทำงานชดใช้แทนล่ะ" คิมพูดขึ้นเมื่อเข้านึกอะไรสนุกๆขึ้นมาได้ บ้านส่วนตัวที่พาเหล่าบรรดาสาวๆเข้าไปบำเรอสวาท และทุกครั้งพวกเขาก็ต้องเสียเงินให้พวกเธอไปหลายหมื่น ถ้าหากมีเธออยู่ในบ้าน พวกเขาก็จะได้ไม่ต้องไปหาผู้หญิงมาบำเรอความใคร่ให้เสียเงิน แต่หันมาใช้เธอแทน เขายกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ ความคิดดีฉันเห็นด้วย แต่เธอยังเรียน ต้องหารายได้นะ" แทนพูดขึ้นเมื่อเขาเห็นรอยยิ้มนั้นก็รู้ความคิดของหมอหนุ่มรุ่นน้องทันที "จะยากอะไร ก็แค่ส่งเธอเรียนให้จบแลกกับงานบนเตียง งานบ้าน ทำอาหาร ตามนี้นะ" โรมพูดขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินไปนอนลงบนเตียง และพลิกตัวตะแคงมองหน้าเธอและพูดขึ้น "รู้มั้ยว่าเด็กคนนี้ มันทำใจฉันสั่น" คำพูดของเขาทำชายหนุ่มอีกสองคนถึงกับมองหน้ากัน เพราะพวกเขานั้นดันมีความคิดเดียวกันแต่ด้วยฐานะที่ต่างกัน ความเหมาะสมของที่ครอบครัวกำหนด หน้าตาในสังคมที่มีคนรู้จักมากมายมันจึงมีเส้นกั้นระหว่างพวกเขาและเธออยู่ "หึ! ก็เด็กมันน่ารักขนาดนี้ จะไม่ให้ใจสั่นได้ไงว่ะ" คิมพูดยิ้มๆก่อนจะเดินขึ้นไปล้มตัวนอนลงบนเตียง "งั้นฉันขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน" แทนพูดก่อนเดินออกไป "พี่เขาไปไหนว่ะ" "มึงเคยรู้ห่าอะไรมั้ยไอหมอฟัน เขาต้องกลับไปพักที่คอนโดส่วนตัว พรุ่งนี้มีเคสผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจตอนเก้าโมง" "อ๋อ! เออกูนอนล่ะ" ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาภายในห้องที่ว่างเปล่า ร่างกายที่ปวดเมื่อยหลังจากผ่านศึกหนักมาค่อนคืน ฉันพยุงตัวเองลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นร่องรอยที่ถูกพวกเขาทิ้งไว้ นี่สินะที่เขาว่าเงินมันหอม ต่อให้ร่างกายบอบช้ำ เงินก็จำเป็นกับฉันมากที่สุด แค่นี้เองเดี๋ยวมันก็ผ่านไป ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดและจัดการชำระล้างร่างกายจนเสร็จ และกำลังจะออกมาใส่เสื้อผ้าข้างนอก พอเปิดประตูออกมาฉันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง พอเดินเข้าไปใกล้ๆกลับพบว่าเป็นคุณแทน เขานอนหลับตาสนิทอยู่บนเตียง พอถอดแว่นตาออกแล้วเขากูดูดีไปอีกแบบ คนอะไรยิ่งมองยิ่งหล่อ ฉันเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวกับความรู้สึกตัวเอง "ติดใจฉันหรอ หรือต้องการอีก ถึงมองไม่หยุด" ฉันสะดุ้งและเดินถอยหลังให้ห่างจากเขาทันที "เอ่อ...คือ หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณตื่นนะคะ ขอโทษค่ะ" "หึ! เธอนี่นะ ไปแต่งตัวไป ได้กินข้าว กินยา" พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไป ส่วนฉันก็แต่งตัวโดยใส่เสื้อผ้าชุดเดิม เสร็จก็เดินออกไปที่โต๊ะอาหารและนั่งลงตรงข้ามเขา "กินซะ เดี๋ยวฉันไปส่ง" "ค่ะ แล้วคุณไม่หิวหรอค่ะ" "ฉันกินมาจากข้างนอกแล้ว เธอกินเถอะ" ฉันพยักหน้ารับและตักข้าวกินจนอิ่ม "นี่ยา มีแก้ปวด แก้อักเสบ ยาคุมฉุกเฉิน ฉันเตรียมมาใก้เรียบร้อย กินซะ" "เอ่อ...หนูไม่ชอบกินยา มันขม" "หึ! ทำเป็นเด็กไปได้ ฉันไม่ได้ใจดีหรอกนะ กินซะถ้าอ้วกออกมา ฉันจะเอาเธอจนกว่ายาจะลงคอ" "มันเกี่ยวกันที่ไหนล่ะคะ พูดไปเรื่อย ชิ! กินก็ได้ แต่...มีน้ำหวานๆมั้ยคะ" "ไม่มี! กินเดี๋ยวนี้ อย่าดื้อ" "ค่ะ คุณหมอ" ฉันฝืนกินยาและดื่มน้ำตามเข้าไปมากๆ กว่าจะลงคอได้แทบพุง บรึ๋ย! ขม ( ̄へ ̄) "แค่เนี้ย เสื้อคลุมฉันอยู่ที่หัวเตียง ไปเอามาใส่ซะ" พูดจบเขาก็ลุกหยิบกล่องข้าวทิ้งลงถังขยะและเดินไปนั่งรอที่โซฟา ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องและหยิบเสื้อคลุมสีดำของเขามาสวมไว้ ก่อนจะเดินออกไปหาเขาที่นั่งรออยู่ที่โซฟา "ดูคุณเหนื่อยๆนะคะ ไม่ได้พักหรอ" "ถามทำไม ดูออกด้วยหรอ" "ดูออกสิคะ คุณดูเหนื่อย ดูเพลียเหมือนคนนอนไม่เต็มอิ่ม" "จะนอนเต็มอิ่มยังไง หลังจากมีอะไรกับเธอเสร็จฉันก็ต้องขับรถกลับคอนโด นอนยังไม่ถึงสองชั่วโมง มีเคสด่วนเข้ามาและต่อเคสของช่วงเช้า เสร็จฉันก็ตรงมาหาเธอนี่ไง" "คุณไม่เห็นต้องมาเลยนี่คะ น่าจะพักผ่อนสักหน่อย" "ฉันรู้เวลาตัวเอง เดี๋ยวส่งเธอเสร็จฉันก็กลับไปนอนแล้ว ส่วนนี่เงินสี่แสน" อะไรกัน ทำไมถึงได้สี่แสน แค่ครั้งแรกของฉันแรกกับเงินสี่แสนได้เลยหรอ⊙_⊙ "ตกใจอะไร หื้อ! เอาไปปลดหนี้ให้ตากับยายเธอซะ ส่วนเธอก็ต้องมาทำงานใช้หนี้แทน" "เอ๊ะ! เดี๋ยวนะคะ คุณรู้ได้ยังไงคะว่าหนูหาเงินไปปลดหนี้ แล้วทำงานแทน งานอะไรคะ" "ฉันเป็นคนขี้สงสัยเลยโทรไปถามเจ๊หมวย เธอคิดว่าครั้งแรกของเธอจะแลกกับเงินได้เยอะขนาดนี้เลยหรอ บรรดาผู้หญิงที่ฉันซื้อยังไม่เคยให้ถึงแสนเลยนะ พวกฉันคุยกันเรียบร้อยว่าจะให้เธอมาทำงานที่บ้านส่วนตัวของพวกฉัน แลกกับจำนวนเงินที่เกินมา ส่วนเรื่องเรียนพวกฉันจะส่งเธอเรียนจนจบ" "เรียนจนจบเลยหรอคะ มันมากเกินไปรึเปล่าคะ หนูเกรงใจ" "พวกฉันเต็มใจ เพราะหน้าที่ของเธอในระหว่างอยู่ที่บ้านหลังนั่น คือ ทำงานบ้าน ทำอาหาร และทำหน้าที่บนเตียง^_^" "หน้าที่บนเตียง!!! (。ŏ_ŏ) เอ่อ....คือหนูทำแค่งานบ้านกับทำอาหารไม่ได้หรอคะ?" "เธอค้านพวกฉันไม่ได้ ถ้าเธอทำตามที่บอก ที่ดินผืนนั้นฉันจะส่งคนไปจัดการกั้นเขตและปลูกผัก ปลูกผลไม้ และสร้างบ้านให้ตากับยายเธออยู่ใหม่ ตากับยายเธอจะอยู่อย่างสุขสบาย" "อยู่อย่างสุขสบาย มีรายได้ คุณพูดจริงๆใช่มั้ยคะ" "ฉันพูดคำไหนคำนั่น ถ้าเธอตอบตกลงและเซ็นต์สัญญาข้อต้องลง" "ค่ะ หนูตกลง" "นี่เอกสาร อ่านก่อนแล้วค่อยเซ็นต์" ฉันรับเอกสารในจากเขามาอ่านจนถึงบรรทัดล่าง ข้อห้ามในการอยู่ร่วมกับพวกเขา •ห้ามรัก •ห้ามหึง •ห้ามหวง •ห้ามทำเกินหน้าที่ •ห้ามทำตัวเป็นเจ้าของ •เวลาอยู่ข้างนอกห้ามทำเป็นรู้จักกัน "ข้อห้ามพวกนี่คือ?" "ถ้าเข้าใจก็เซ็นต์ชื่อซะ ฉันจะได้ไปส่ง ตอนเย็นจะให้คนไปรับ" ฉันคิดก่อนจะกดหัวปากกาลงไปบนกระดาษแผ่นที่อยู่ตรงหน้า สัญญากับข้อห้ามที่พวกเขาตั้งไว้ ถ้าฉันต้องแลกกับความเป็นอยู่ที่ดีของตากับยาย ฉันก็ยอม! "ตอนนี้เธอก็กลายเป็นเด็กอุปการะของฉันทั้งสามคนอย่างเต็มตัวแล้วนะ เตรียมตัวไว้ให้ดี ไปเถอะฉันจะไปส่ง" พูดจบเขาก็เดินนำฉันออกไปทันที ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ชีวิตฉันจะเป็นยังไง แต่ถ้าทำแล้วมันคุ้มกับสิ่งที่แลกมาฉันก็จะทำ ส่วนเรื่องข้อห้ามของพวกเขา ฉันก็จะพยายามไม่ให้รู้สึกกับพวกเขาเด็ดขาด!2ปีต่อมาเสียงคลื่นสาดกระทบฝั่งสายลมเย็นโชยมาไม่มีพัก ร่างของเด็กสาวตัวน้อยกำลังเล่นก่อทรายอยู่กับน้องชายที่พึ่งจะได้สองขวบ ร่างอ้วนจ้ำม่ำของเด็กชายนั่งกลมอยู่บนกองทราย"เชนทร์อย่าโยนขึ้นแบบนั้นมันโดนพี่นะ เฮ้อ! ทำไมดื้อจังพูดไม่ฟังเลยนะเดี๋ยวพี่จะตีแล้วนะเจ้าเด็กดื้อ!" เสียงใสของเด็กสาวเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อน้องชายที่ยังไม่รู้ความมากนักกำทรายโยนใส่ตัวเธอผู้เป็นพ่อและแม่นั่งฟังอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะยิ้มขึ้นและเดินมานั่งข้างๆ "ไหนให้พ่อดูหน่อยเชนทร์หนูแกล้งพี่ข้าวหรอครับ?" รันเวย์ยื่นมือไปอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนตัก"ค่ะ น้องแกล้งหนูไม่น่ารักเลย พ่อขาดุน้องเลยค่ะ""พ่อดุไม่ได้ครับ น้องยังไม่รู้เรื่องแต่พ่อจะทำแบบนี้ เชนทร์ครับวันหลังอย่าทำแบบนี้ใส่พี่อีกนะลูกถ้าเข้าตาพี่จะเจ็บตานะรู้มั้ยครับ"เจ้าลูกชายพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าใจ "ส่วนหนูต้องสอนน้องนะคะรู้มั้ยลูก อะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้ ตอนเด็กๆ พ่อไม่ตีหนูแต่พ่อจะสอนเหมือนที่พ่อสอนน้อง สอนให้เข้าใจดีกว่าใช้กำลังนะคะ""ค่ะพ่อขา แม่ขาไปเล่นน้ำกันค่ะ""ได้สิคะ เฮียไปเล่นน้ำกันค่ะ" "ครับ ขวัญ" รันเวย์ตอบกลับก่อนจะเรียกชื่อเธอเขามองหน้าเธ
"ขอบคุณนะครับที่เข้ามาในชีวิตเฮีย ขอบคุณนะครับที่เกิดมาเป็นลูกพ่อ"ทั้งชีวิตของเขาตอนนี้มีเพียงแต่เธอและลูกครอบครัวที่แสนสุข ชีวิตที่แสนจะเรียบง่ายแต่ก็ไม่ได้ง่ายเสมอไปเขาต้องทำงานแข่งกับคนอื่นๆเสมอถึงแม้จะเป็นรองประธานก็เถอะแต่มี้พียงคนเดียวที่เขาไม่คิดจะแข่งด้วยคือพี่ชายฝาแฝดของเขาปล่อยให้โรมันเป็นประธานนั้นแหละดีแล้วหลังจากมาอยู่ห้องพักฟื้นได้สองชั่วโมงบรรดาพ่อแม่และญาติพี่น้องของรันเวย์ก็พร้อมใจกันเข้ามาเพื่อดูหน้าหลานชายคนใหม่"หน้าตาน่าเกลียดน่าชังจริงๆหลานย่า เหมือนพ่อมันอีกแล้ว เห้อ!" มินตราเอ่ยขึ้นทำให้เรียกเสียงหัวเราะภายในห้องดังขึ้นมา"แม่ครับ ผมหล่อขนาดนี้ดีแล้วที่ลูกเหมือนผม เอ๊ะ! ลูกกูเหมือนมึงได้ไงไอโรไม่สิมึงนี่ขี้เหร่ ลูกกูหน้าตาดีเหมือนกู" รันเวย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ถึงจะหน้าเหมือนกันแต่เขาต้องหล่อกว่า"ประสาทนะมึงอ่ะ นี่ก็ลูกกูนะถ้าหน้าเหมือนกู!"โรมันเอ่ยพร้อมกับจ้องหน้าน้องชายแล้วกระตุกยิ้มขึ้นมาก่อนจะปรายตาลงมามองหน้าหลานชาย หน้าเหมือนพ่อก็จริงแต่ยังมีความคล้ายคลึงกับแม่อยู่บ้าง"แหม่! เฮียโรคะอยากเป็นพ่อของลูกขวัญก็ไม่บอก""เฮียไม่ติดนะ หึ!""แต่กูติดมึงหยุดเ
ฮึบ! อื้ออ! อื้ด!"เบ่งอีกนิดค่ะคุณแม่ หายใจเข้าลึกๆนะคะ เบ่งค่ะ!" ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่กำลังไหลออกมา ริมฝีปากซีดเซียว ร่างของเธอเกร็งมากขึ้นก่อนจะเริ่มออกแรงเบ่งอีกครั้งหลังจากพักหายใจ แต่เธอก็ยังคงมีกำลังใจอยู่ข้างๆ รันเวย์กุมมือของเธอไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองภรรยาตัวน้อยและด้านล่างสลับกันเขาจดจ่อชะเง่อคอมองเขาอยากเจอลูกใจจะขาดแต่ลูกก็ไม่ออกมาสักทีจริงๆ ควรออกง่ายสินี่ปวดท้องคลอดมาตั้งแต่เที่ยงคืนตอนนี้ยังไม่โผล่ออกมาเลย "ฮึบ! อื้ดด! ฮ้า! โอ๊ย!" เสียงหวานครางออกมาเมื่อความรู้สึกปวดร้าวหน่วงอยู่ที่บริเวณช่วงเชิงกรานกำลังทวีคูณมากขึ้น "หัวโผล่แล้วค่ะ หายใจเข้าลึกๆนะคะ พร้อมแล้ว เบ่งค่ะ!""อื้ออออ!"พรวด! แอะ! แอะ! อุแว้! อุแว้!"น้องผู้ชายนะคะ เกิดเวลา เก้านาฬิกาสี่ห้านาที""หนูเก่งมากเลยเด็กดี ลูกหน้าเหมือนหนูเลยนะครับ" ฟอด! รันเวย์ก้มลงมาเอ่ยข้างหูก่อนจะกดปลายจมูกลงยังแก้มนวลที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ "หนูอยากอุ้มลูกค่ะ""รอพยาบาลทำความสะอาดก่อนนะเดี๋ยวเขาก็อุ้มมาให้"ผ่านไปได้สักพักพยาบาลก็อุ้มทารกน้อยที่ถูกห่อตัวโผล่มาเพียงใบหน้าด้วยผ้าผืนสีฟ้า รันเวย์รับมาอย่างชำนาญแน่น
พอเริ่มใกล้ถึงวันคลอดเฮียเวย์จะรีบเคลียร์งานให้เสร็จและรีบกลับมาบ้านเพื่อคอยอยู่ใกล้ๆฉัน ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านวันนี้คนในบ้านคือเกือบครบขาดเฮียโรมัน น้องมิริน แค่นั้น“พี่ขวัญเจ็บท้องมั้ยคะ” มิราเอ่ยถามฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ยังเลย แต่ก็มีเตือนๆมาบ้างแล้วล่ะ” ฉันตอบ“เห็นแบบนี้พี่ไม่อยากมีลูกเลย” พี่ควีนเอ่ย“ก็ไม่ต้องไม่แฟนซิ!” เฮียคิงเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มเล็กน้อย“คงไม่ได้ค่ะ เพราะควีนเป็นคนที่สวยและคนสวยจะไม่ยอมปิดโอกาสให้ผู้ชายเข้ามาแน่นอนค่ะ!” พี่ควีนตอบกลับด้วยท่าทางเชิด ก็สวยจริงนั่นแหละว่าไม่ได้นะ“อาควีนฉวย เหมือนหนูนะคะยุงคิง หนูจะมีแฟนหย่อๆ เหมือนอาควีน คิกๆๆๆ”“จริงหยอคะคนสวยของยุงคิงมาให้ยุงกอดหน่อยค่ะ” จบประโยคเฮียคิงสาวน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปชูแขนให้ลุงอุ้มทันที พออุ้มได้เฮียคิงก็หอมแก้มสาวน้อยฟอดใหญ่“ปู่ปู่อยากหอมแก้มคนสวยเหมือนกันค่ะ” แด๊ดโรมเอ่ย พอได้ยินแบบนั้นก็รีบบอกใก้เฮียคิงปล่อยทันที“วางหนูยงเย็วๆ อื้อ จะไปหาปู่ปู่”“อะไรกันคะเนี้ย ปู่ปู่แย่งยาดมยุงคิงได้ไง”ปากพูดแต่ก็ยอมปล่อยค่ะ ก่อนจะวางก็หอมอีกฟอดใหญ่ๆ“ปู่ปู่ขา หนูฉวยปู่ปู่หย่อ ย่าย่าก็ฉวย หนูยักทูกโคนเยยค่า ยั
อาทิตย์นึงยอมรับเลยเฮียเวย์สุดยอดมากไม่รู้ไปเอาเรียวแรงมาจากไหน จนครบหนึ่งเดือนทำบ้างพักบ้างก็ว่ากันไปเริ่มเข้าเดือนที่สองอาการแปลกๆ ก็เกิดขึ้นกับฉันเหม็นกลิ่นอาหารจากของที่ไม่เคยชอบกินกลับอยากกิน กินของเปรี้ยวๆ อยากกินแต่ต้มจืด เพลียจนต้องให้พี่เลี้ยงช่วยดูรวงข้าว ยังดีที่แม่สามีช่วยเลี้ยงพอเริ่มรู้อาการฉันก็ไปซื้อที่ตรวจมาตรวจ สรุปท้องค่ะ!!!!พอตกเย็นสิ่งที่ฉันทำตอนที่เฮียเวย์กลับมาคือวิ่งเข้าไปกอด หอม ฟอด! ฟอด!“อะไรกัน หื้ม! มากอดหอมเฮียมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ” เฮียเวย์ถามด้วยใบหน้าสงสัยนัยต์ตาหลีมองฉันพร้อมกับระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย“ก็..มีนะคะ เฮียหลับตาก่อนค่ะ” จบประโยคของฉันเฮียเวย์ก็ทำตามอย่างว่าง่าย พอเขาหลับตาฉันก็หยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเอามันยัดใส่ไปในมือของเฮียเวย์“ลืมตาค่ะ” จบตามคำบอกของฉันตาของเฮียเวย์ก็ลืมขึ้นและก้มลงไปมองในมือตัวเอง เขายกมันขึ้นมาดูชัดๆ ก่อนจะมองหน้าฉันและที่ตรวจสลับกันไปมาหลายครั้ง“ขวัญหนูไม่ได้ล้อเฮียเล่นใช่มั้ย?”“เรื่องแบบนี้จะล้อเล่นได้ยังไงกันคะ เฮียดีใจมั้ยคะ” ฉันถามออกไปเฮียเวย์ยิ้มและเข้ามากอดฉันแน่น เสียงและสีหน้าของเฮียเวย
อ๊ะๆๆ อ๊อย! อื้อ! อ๊าส์! อื้อๆๆ อ๊อยๆๆ อื้มส์! เสียงครางประสานกัน ก่อนที่จะหายไปพร้อมกับรสจูบที่ร้อนระอุพั่บๆๆๆๆๆๆๆ ปั่กๆๆๆๆๆๆๆๆ“อ๊อย! จะ..เสร็จ อื้อ! เฮีย…อ๊อย!” เสียงครางหวานดังขึ้นพร้อมกับเอวที่เริ่มออกแรงกระหน่ำ“พร้อมกันนะ อ๊าส์!” เสียงหนาทุ้มเอ่ยก่อนจะกระแทกสวนขึ้นมาทันควัน เอวหนากระแทกกระทั้นใส่รูสวยไม่ยั้งความเร็วถี่รัวทำเอาความรู้สึกอัดแน่นเริ่มจะทะลุออกมา หัวสมองขาวโพลน สายตาเลือนลอย มือเล็กจิกแน่นลงยังไหล่แกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านปั่กๆๆๆๆๆๆ ตั่บๆๆๆๆๆๆๆๆ ปั่บ! ปั่บ! ปึ่ก! เสียงรัวเอวก่อนจะชะลอเน้นความหนักแน่นพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่ถูกพ้นใส่ไปยังมดลูก ร่างทั้งสองกระตุกเกร็งกอดรัดกันแน่นก่อนจะคลายลงพร้อมกับเสียงหายใจหอบเหนื่อย เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวของพวกเขาทั้งคู่แม้ในห้องจะเปิดแอร์ก็ตาม“ขออีกรอบนะคะ” จบประโยคร่างเล็กก็ถูกจับคว่ำหน้าลง สะโพกถูกยกเชิดขึ้นขาวเรียวถูกแยกออกก่อนที่เอ็นแข็งจะใส่เข้าไปในรูสวยอีกครั้ง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะสั่นคลอนตามแรงกระแทกที่ถูกส่งเข้ามาอีกครั้ง มือหนาคว้ารั้งแขนเรียวขึ้นมาก่อนจะจับรั้งร่างเล็กเข้ามาหาตัวเขา ใบหน้าเล็กหันข้างก่อนที่ริม







