บทที่ 5

ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ชุดเดรสเหมือนเครื่องทรมานที่รัดจนกดซี่โครงของฉัน และรอยยิ้มเสแสร้งรอบตัวก็ทำให้ฉันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

“ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะคะ แล้วจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย”

อเล็กซานเดอร์กำลังยุ่งอยู่กับการพูดคุยสร้างสัมพันธ์กับบรรดานักลงทุน เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไปเถอะ ถ้าคุณเหนื่อยก็บอกคนขับรถให้พากลับบ้านก่อน เดี๋ยวผมพาลูก ๆ กลับทีหลัง”

ฉันพยักหน้า แล้วเดินออกจากห้องบอลรูม

ทันทีที่ก้าวออกจากทางเข้าโรงแรม ลมเย็น ๆ ก็พัดมาปะทะร่าง ฉันลูบที่ข้างตัว แล้วจึงรู้ตัวว่าลืมกระเป๋าคลัตช์ไว้ในห้องรับรองวีไอพี กุญแจบ้านกับไอโฟนของฉันอยู่ในนั้น

ฉันไม่มีทางเลือก จึงต้องกลับเข้าไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อฉันผลักประตูด้านข้างเข้าไปสู่ห้องบอลรูม บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปแล้ว

บนเวทีเล็ก ๆ โคลอี้กำลังถือไมโครโฟนอยู่ เธอเพิ่งร้องเพลงแจ๊สจบไป ราวกับนกน้อยแสนสุข เธอกระโดดลงจากเวที แล้วโผเข้าหาอ้อมแขนของอเล็กซานเดอร์ที่นั่งอยู่แถวหน้าทันที

อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ผลักเธอออก แต่กลับโอบแขนรอบเอวของเธออย่างชำนาญ แล้วกระซิบบางอย่างข้างหู จนเธอหัวเราะคิกคักและชกอกเขาเล่นอย่างหยอกล้อ

พนักงานรอบ ๆ ตัวพวกเขาดูไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย ทุกคนทำราวกับว่านี่เป็นเรื่องปกติ หรือไม่ก็เลือกที่จะมองข้ามมันไป บางคนถึงกับผิวปากแซวด้วยซ้ำ

“คุณอเล็กซานเดอร์กับน้องสาวของเขาสนิทกันมากจริง ๆ”

“เป็นคู่พี่น้องที่ทรงพลังสุด ๆ ถ้าไม่รู้มาก่อน ฉันคงคิดว่าพวกเขาเป็นคู่รักกันไปแล้ว”

แม้แต่ลีโอกับมีอาก็ยังปรบมืออย่างกระตือรือร้น มีอามองโคลอี้ด้วยดวงตาเป็นประกาย

“อาดูเหมือนเจ้าหญิงดิสนีย์เลยค่ะ แต่ก็เท่เหมือนวันเดอร์วูแมนด้วย! ทั้งสวยทั้งทรงพลัง! ผู้หญิงแบบนี้แหละที่หนูอยากเป็น!”

ฉันยืนอยู่ในเงามืด ฟังลูก ๆ ของตัวเองยกย่องผู้หญิงที่เป็นเหมือนเมียน้อย ขณะที่เหยียบย่ำฉันจนจมดินโคลน มันเจ็บราวกับถูกกระแทกเข้ากลางอก

ทันใดนั้น พิธีกรก็ประกาศว่าถึงเวลาเล่นเกมเพื่อเพิ่มสีสันให้งานปาร์ตี้ เกม “จริงหรือกล้า”

ไฟสปอตไลต์หมุนไปทั่ว ก่อนจะหยุดลงที่โคลอี้

“กล้าค่ะ!” โคลอี้ตะโกน เลือกตัวเลือกที่ท้าทายกว่าโดยไม่ลังเล

พิธีกรมองการ์ดในมือ แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ได้เลยครับ! ภารกิจท้าความกล้าของคุณคือจูบผู้ชายที่สำคัญที่สุดในห้องนี้!”

ทั้งห้องเงียบลงทันที สายตาของทุกคนมองสลับไปมาระหว่างอเล็กซานเดอร์กับผู้บริหารระดับสูงอีกคนหนึ่ง

โคลอี้ไม่สะท้าน เธอเดินตรงเข้าไปหาอเล็กซานเดอร์ เขย่งปลายเท้า แล้วประทับจูบหนักแน่นและอ้อยอิ่งลงบนแก้มของเขา

“ก็ต้องเป็นพี่ชายของฉันอยู่แล้วค่ะ! ถ้าไม่มีพี่ ก็คงไม่มีฉันในวันนี้”

อเล็กซานเดอร์ไม่ได้หลบ เขาเพียงยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกนิ้วขึ้นเช็ดรอยลิปสติกที่เปื้อนบนใบหน้าเบา ๆ

“เธอนี่มันเด็กดื้อจริง ๆ ดูสิ ทำเรื่องวุ่นวายจนได้”

ผู้คนรอบข้างระเบิดเสียงเชียร์และหัวเราะกันอย่างครึกครื้น

ด้วยความฮึกเหิมจากเครื่องดื่มในงาน รองประธานบริษัทคนหนึ่งที่เริ่มมึนเล็กน้อยจึงตะโกนถามออกมาแบบกึ่งล้อเล่น

“คุณอเล็กซานเดอร์ ถ้าโคลอี้เป็นน้องสาวสุดที่รักของคุณ แล้วคุณเอเวอลินล่ะครับ เธอเป็นอะไรสำหรับคุณ”

มือของฉันกำลูกบิดประตูแน่นขึ้น ฉันเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

รอยยิ้มบนใบหน้าของอเล็กซานเดอร์จางลงเล็กน้อย เขาหมุนของเหลวสีอำพันในแก้ว น้ำเสียงสงบนิ่งจนเกือบเย็นชา

“เธอคือภรรยาของผม” เขาพูดเรียบ ๆ ราวกับคำตอบนั้นอธิบายทุกอย่างหมดแล้ว “พวกเราผ่านอะไรมาด้วยกัน เอเวอลินอาจไม่ได้... น่าตื่นเต้น หรือโดดเด่นเหมือนโคลอี้ แต่เธอคือแม่ของลูก ๆ ผม”

ไม่น่าตื่นเต้น

ไม่โดดเด่น

เป็นเพียงแม่ของลูก ๆ เขาเท่านั้น

ในนิยามของเขา ฉันเป็นเพียงภาชนะสำหรับให้กำเนิดลูก เป็นแม่บ้านระดับพรีเมียมที่ไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง

แต่ไม่เคยเป็นคนรัก

ฉันไม่ได้พุ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับเขา ไม่ได้กรีดร้องออกมา

ฉันปล่อยมือจากลูกบิดประตูอย่างเงียบ ๆ แล้วหันหลังกลับออกไปสู่ค่ำคืนอันมืดมิด

ฝนข้างนอกกลายเป็นฝนห่าใหญ่ น้ำเย็นเฉียบสาดกระหน่ำใส่ใบหน้าของฉัน จนแยกไม่ออกว่าสิ่งที่ไหลอยู่นั้นคือฝนหรือน้ำตา

ครั้งนี้ ฉันตื่นขึ้นมาอย่างแท้จริงแล้ว

ฉันตื่นชัดยิ่งกว่าคืนหิมะตกเมื่อ 18 ปีก่อน ที่หน้าบ้านพักอาศัยของสมาคมนักศึกษาหญิงของฉัน คืนที่อเล็กซานเดอร์ขอฉันแต่งงาน

บางความรักก็เหมือนผลไม้เน่า ต่อให้คุณพยายามเฉือนส่วนที่เสียทิ้งไปมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางกลบกลิ่นเหม็นเน่านั้นได้