MasukShare
บทที่ 8
Bab terbaru
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 27
20 ปีผ่านไปในชั่วพริบตาอเล็กซานเดอร์รักษาคำพูดของเขา ตลอด 20 ปี เขาไม่เคยมารบกวนฉัน และไม่เคยแต่งงานใหม่เขาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเครื่องจักร ใช้การทำงานที่ไม่มีวันสิ้นสุดกลบความเงียบงันในจิตวิญญาณของตัวเองลีโอและมีอาเติบโตขึ้นตลอดหลายปีที่ไม่มีแม่ เมื่อได้เห็นพ่อของพวกเขาใช้ชีวิตอยู่กับความสำนึกผิดในทุก ๆ วัน พวกเขาจึงถูกบีบให้เติบโตเร็วกว่าวัย และในที่สุดพวกเขาก็ได้เรียนรู้ความกตัญญูลีโอกลายเป็นสามีที่ทุ่มเทและให้เกียรติผู้หญิง เขาทำอาหารเย็นให้ภรรยาทุกคืน และเอาใจใส่ทุกความต้องการของเธอ เพราะหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะทำผิดซ้ำรอยบาปของพ่อมีอากลายเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและพึ่งพาตัวเองได้ เธอไม่พึ่งพาใคร และใช้ชีวิตอย่างสดใสมีสีสัน ในแบบที่ฉันเคยปรารถนาให้ตัวเองพวกเขารู้ว่าพ่อกำลังทุกข์ทรมาน แต่ก็รู้เช่นกันว่านั่นคือการชดใช้บาปของเขาเมื่ออเล็กซานเดอร์อายุครบ 60 ปี ในที่สุดเขาก็เกษียณเขาส่งต่อบังเหียนของสเตอร์ลิง เอ็นเตอร์ไพรส์ให้ลีโอ แล้วจองตั๋วไปฝรั่งเศสตามลำพัง20 ปีผ่านไป เขาเพียงอยากเห็นฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตายแสงแดดในนีซยังคงเจิดจ้าเหมือนเช่นเคยอเล็กซานเดอร์ยืนอยู่ในเงาต้
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 26
ฝันร้ายของอเล็กซานเดอร์ทำให้คุณปู่แห่งสเตอร์ลิงหวาดกลัวอย่างยิ่งหลานชายของเขา ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นหมาป่าแห่งวอลล์สตรีท บัดนี้กลับดูเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ตัวเปียกโชกด้วยเหงื่อเย็น พลางพึมพำชื่อของฉันออกมาในอาการเพ้อคุณปู่ถอนหายใจ เขาให้ผู้ช่วยโทรมาที่เบอร์ที่พักเล็ก ๆ ของฉันในฝรั่งเศส เบอร์ที่พวกเขายอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อหามา“เอเวอลิน หลานรัก นี่ปู่วิลเลียมนะ”อีกฟากหนึ่งของสาย ฉันเพิ่งเช็กเอาต์แขก 2-3 คนเสร็จ เมื่อได้ยินเสียงของชายชรา ฉันก็ชะงักไป ก่อนจะลดน้ำเสียงให้อ่อนลง“คุณปู่ สุขภาพเป็นยังไงบ้างคะ”เมื่อได้ยินความอ่อนโยนของฉัน ดวงตาของชายชราก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ฉันเป็นผู้หญิงที่ดีถึงเพียงนี้ แต่หลานชายโง่ ๆ ของเขากลับโยนฉันทิ้งไป“ปู่แก่แล้ว ร่างกายก็ทรุดโทรมลงทุกวัน เอเวอลิน... อเล็กซานเดอร์... เขาป่วยหนักมาก เขาหมดสติ เอาแต่เรียกชื่อเธอ ปู่รู้ว่าปู่ไม่มีสิทธิ์ขอ แต่เธอกลับมาได้ไหม แค่มาเยี่ยมสักครั้ง แค่มองเขาสักครั้ง เพื่อให้เขาได้ปล่อยวางเสียที”เกิดความเงียบขึ้นเนิ่นนานมันนานเสียจนคุณปู่คิดว่าฉันวางสายไปแล้วในที่สุด เสียงของฉันก็ดังลอดกลับมา สงบและไม่สั่นคลอน“คุณปู่
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 25
หลายเดือนหลังจากที่ฉันจากไป คือช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของอเล็กซานเดอร์ภายในบริษัท โคลอี้กลับตัวเป็นพยานฝ่ายโจทก์ ฉีกทึ้งเขาราวกับสุนัขบ้ากัดไม่ปล่อยเพื่อเอาตัวรอด ส่วนภายนอก กรมสรรพากรและสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ก็กำลังขุดคุ้ยงบการเงินของเขาส่วนที่บ้าน เขาถูกทิ้งให้รับมือเพียงลำพังกับลูกเอาแต่ใจสองคนที่ขาดความมั่นคงและหวาดกลัวโลกภายนอกเพราะเรื่องอื้อฉาวนั้น ลีโอและมีอาจึงกลายเป็นคนน่ารังเกียจในโรงเรียนเอกชนสุดพิเศษของพวกเขา“พ่อเธอมันไอ้สารเลว!”“แม่พวกนายทิ้งพวกนายไปแล้ว!”เมื่อกลับถึงบ้าน พวกเขาก็กรีดร้องใส่อเล็กซานเดอร์ แล้วเหวี่ยงกระเป๋าเป้แบรนด์เนมลงบนพื้นด้วยความโกรธ“ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อ! ถ้าแม่อยู่ตรงนี้ แม่ไม่มีทางปล่อยให้พวกนั้นรังแกเราแน่! แม่คงไปที่ห้องครูใหญ่แล้วจัดการพวกนั้นไปแล้ว!”อเล็กซานเดอร์มองลูก ๆ ที่กำลังสะอื้นไห้ แล้วพูดอะไรไม่ออก เขาทำได้เพียงรับมันไว้ทั้งหมดเขาตระหนักว่าเมื่อตอนที่ฉันยังอยู่ ฉันคือโล่กำบัง คอยปกป้องลูก ๆ ไว้อย่างสมบูรณ์แบบเสียจนพวกเขาไม่เคยรู้สึกถึงสายฝนแม้แต่หยดเดียวแต่ตอนนี้ พายุได้มาถึงแล้วในตอนนั้นเ
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 24
หลังจากฉันวางสาย อเล็กซานเดอร์ก็คลุ้มคลั่ง รัวข้อความขอโทษมาหาฉันไม่หยุด“เอเวอลิน ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะ ถ้าคุณกลับมา ผมจะทำทุกอย่างที่คุณขอ”เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กว่าฉันจะตอบกลับไปด้วยข้อความเพียงข้อความเดียว[ได้ ฉันให้อภัยคุณ]อเล็กซานเดอร์ดีใจสุด ๆ เขาคิดว่านี่คือจุดเปลี่ยน ทว่าในขณะที่เขากำลังพิมพ์ตอบ ข้อความที่สองของฉันก็ส่งเข้ามา[แต่ฉันจะไม่กลับไป พวกเราจบกันแล้ว]จากนั้น เขาก็พบว่าเบอร์ของตัวเองถูกบล็อกไปแล้วเขาไม่ยอมแพ้ เขาตัดสินใจใช้ความทุกข์ทรมานของลูก ๆ เป็นอาวุธวันนั้น มีอาไข้ขึ้นสูง ใบหน้าของเธอแดงก่ำอเล็กซานเดอร์วิดีโอคอลหาฉันจากเบอร์ใหม่เอี่ยม และฉันก็รับสายเมื่อเห็นลูกสาวที่ป่วยอยู่บนหน้าจอ แววเจ็บปวดวาบผ่านดวงตาของฉันชั่วขณะ แต่ฉันก็รีบกดมันลงไปอย่างรวดเร็ว ฉันมองเธออย่างสงบ ราวกับกำลังมองลูกของคนแปลกหน้า“เอเวอลิน มีอาเป็นไข้ เธอร้องไห้หาคุณไม่หยุด...” อเล็กซานเดอร์ยกโทรศัพท์ขึ้น เหงื่อไหลท่วมตัว “ผมรับมือไม่ไหวจริง ๆ ได้โปรด แค่กลับมาดูลูกหน่อยเถอะ...”ฉันไม่ใจอ่อน เพียงให้คำแนะนำอย่างสงบและเป็นขั้นเป็นตอน“เอาผ้าเย็นประคบหน้าผากให้เธอ เช็ดฝ่ามือกับฝ่
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 23
ผู้อำนวยการศูนย์ชุมชนทนคำอ้อนวอนอันน่าสงสารของอเล็กซานเดอร์ต่อไปไม่ไหว ในที่สุดก็ยอมใจอ่อน และให้เบอร์ชั่วคราวที่ฉันใช้อยู่อเล็กซานเดอร์ถือกระดาษแผ่นเล็กไว้ มือของเขาสั่นแรงจนเกือบกดหมายเลขผิดเขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วยื่นโทรศัพท์ให้ลีโอกับมีอา“ลีโอ มีอา เร็วเข้า โทรหาแม่”เมื่อได้ยินว่าในที่สุดพวกเขาก็ติดต่อฉันได้แล้ว เด็ก ๆ ก็พุ่งเข้าไปคว้าโทรศัพท์ทันทีมีอาคว้าโทรศัพท์ได้ก่อน น้ำตาของเธอไหลออกมาทันที แล้วเธอก็ร้องไห้โฮใส่ปลายสาย“แม่คะ! หนูเอง! หนูมีอาค่ะ!”“แม่คะ หนูอยากกินพายเด็กเลี้ยงแกะฝีมือแม่ อาหารของอาโคลอี้รสชาติเหมือนขยะ... ไม่สิ แย่กว่าขยะอีกค่ะ!”“แม่คะ ได้โปรดกลับมาเถอะ หนูกับลีโอจะเป็นเด็กดี หนูสัญญา พวกเราจะซักผ้าเอง จะทำความสะอาดห้องเอง พวกเราจะไม่บอกว่าแม่น่ารำคาญอีกแล้วค่ะ...”ลีโอเบียดเข้ามา ตะโกนใส่ลำโพงโทรศัพท์อย่างสิ้นหวัง“แม่ครับ! ผมได้ผลการเรียนดีเด่นแล้วนะครับ! ผมสอบกลางภาคได้เอทุกวิชาเลย! ผมไม่อยากเอาให้พ่อดู ผมอยากเอาให้แม่ดูคนเดียว!”“แม่ครับ อย่าทิ้งพวกเราไปเลยนะครับ... พวกเรารู้แล้วว่าพวกเราผิด พวกเราจะไม่บอกว่าแม่เชยอีกแล้ว แม่คือแม่ที่สวยที่สุดในโลก
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 22
หลังจากเจอทางตันที่ฝรั่งเศส อเล็กซานเดอร์ก็ยังไม่ยอมแพ้อินเทอร์เน็ตยังคงถาโถมเบาะแสเข้ามาหาเขาไม่หยุด มีทั้งเบาะแสปลอมและเบาะแสจริงลีโอและมีอานั่งถือไอแพด ช่วยพ่อคัดกรองข้อมูลอย่างตั้งใจทันใดนั้น ลีโอก็ชี้ไปที่หน้าจอแล้วร้องตะโกน “พ่อครับ! ดูรูปนี้สิ! นั่นแม่ล่ะ!”มันเป็นภาพที่ถ่ายที่ศูนย์ศิลปะชุมชนแห่งหนึ่งในเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลีในภาพ ฉันสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงยีนส์ มือถือพู่กัน กำลังสอนวาดภาพให้เด็ก ๆ จากหลากหลายพื้นเพรอยยิ้มของฉันสดใสและบริสุทธิ์ เป็นรอยยิ้มที่อเล็กซานเดอร์กับเด็ก ๆ ไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วไม่มีความเหนื่อยล้า ไม่มีความจำเป็นอย่างสิ้นหวังที่จะเอาใจใคร มีเพียงความสุขแท้จริงอันบริสุทธิ์ลีโอจ้องมองภาพนั้น น้ำตาเม็ดโตไหลลงมาตามแก้ม“แม่เคยพยายามสอนผมวาดรูป แม่ซื้อสีอะคริลิกกับผ้าใบที่ดีที่สุดให้ผม แต่ผมกลับบอกว่าแม่วุ่นวายน่ารำคาญ ผมบอกว่าแม่คือแม่บ้านน่าเบื่อที่ไม่เข้าใจศิลปะจริง ๆ ผมถึงกับหักพู่กันของแม่เป็นสองท่อน แล้วโยนลงถังขยะ...”“ตอนนี้เด็กคนอื่น ๆ มีแม่คอยสอน แต่ผมไม่มีแล้ว... ผมเป็นเด็กไม่ดี ผมไม่สมควรมีแม่...”เมื่อได้ฟังคำสาร
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 4
“ของเก่าไป ของใหม่ก็เข้ามา แค่คุณไม่โกรธก็พอแล้ว”อเล็กซานเดอร์ยิ้มพลางยื่นกล่องของขวัญให้ฉัน โดยไม่สนใจเลยว่าฉันยังขยับตัวอย่างแข็งทื่อเพราะอาการเจ็บที่หลัง“เอเวอลิน ผมเลือกสิ่งนี้ด้วยตัวเองตอนเดินทางไปทำงานนอกสถานที่ เปิดดูสิ”ฉันเปิดฝากล่องออก ข้างในมีชุดเดรสสีชมพูสดที่มีระบายเป็นชั้น ๆ ทำจากผ้า
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 7
หลังจากฉันออกจากโรงพยาบาล ก็เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนจะถึงวันครบรอบแต่งงานปีที่ 20 ของพวกเราดูเหมือนอเล็กซานเดอร์จะรู้สึกผิดที่ทิ้งฉันไปก่อนเข้ารับการผ่าตัดเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาจองโต๊ะในร้านอาหารสุดหรูบนดาดฟ้าโรงแรม ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นร้านที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง เขาเอามือทาบอกแล้วให้
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 6
เพราะคืนนั้นฉันตากฝน พอถึงเที่ยงคืน ไข้ของฉันก็พุ่งขึ้นสูงถึง 39 องศาเซลเซียสมันทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนจากอาการบาดเจ็บที่หลังของฉัน จนฉันตกอยู่ในภาวะกึ่งรู้สึกตัวและเพ้อเพราะพิษไข้ครั้งนี้อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ออกไปพบปะผู้คน เมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาก็ไม่ลังเล รีบอุ้มฉันขึ้นแล้วพาไปโรงพยาบาลเมาน
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 5
ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ชุดเดรสเหมือนเครื่องทรมานที่รัดจนกดซี่โครงของฉัน และรอยยิ้มเสแสร้งรอบตัวก็ทำให้ฉันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก“ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะคะ แล้วจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย”อเล็กซานเดอร์กำลังยุ่งอยู่กับการพูดคุยสร้างสัมพันธ์กับบรรดานักลงทุน เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไปเถอะ ถ้าคุณเหนื่อยก็บ
Anda juga akan menyukai
รอยรักเหนือกาลเวลา
มู่หือ7.6K Dibacaรักใกล้สุดขอบฟ้า
เฟิ่งเสี่ยวอัน10.9K Dibacaเธอผู้เปล่งประกายดุจดวงดาว
จู้อวี๋37.8K Dibacaสิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน
ไม่ได้ฝันกลางวัน6.7K Dibacaความรักอยู่ใกล้แค่เอื้อม และอยู่ไกลสุดขอบฟ้า
เฉี่ยนเฉี่ยน2.4K Dibacaคุณสามีที่แพ้ผู้หญิงกลับสัมผัสหญิงอื่น
อู๋ชิง4.2K Dibacaปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย
อาหลิง2.9K Dibacaเก็บรักในวันวาน ซ่อนใจในฤดูหนาว
ฤดูใบไม้ร่วง2.0K Dibaca
