บทที่ 6

เพราะคืนนั้นฉันตากฝน พอถึงเที่ยงคืน ไข้ของฉันก็พุ่งขึ้นสูงถึง 39 องศาเซลเซียส

มันทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนจากอาการบาดเจ็บที่หลังของฉัน จนฉันตกอยู่ในภาวะกึ่งรู้สึกตัวและเพ้อเพราะพิษไข้

ครั้งนี้อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ออกไปพบปะผู้คน เมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาก็ไม่ลังเล รีบอุ้มฉันขึ้นแล้วพาไปโรงพยาบาลเมานต์ไซนายทันที

“คุณหมอ! ช่วยดูเธอหน่อยครับ! ตัวเธอร้อนมาก!”

ผลวินิจฉัยออกมาอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่แค่ไข้ธรรมดา ระบบภูมิคุ้มกันของฉันทรุดลง ทำให้เกิดการติดเชื้อรุนแรงในเนื้อเยื่อชั้นลึกบริเวณบาดแผลเก่า ฉันจำเป็นต้องเข้ารับการผ่าตัดฉุกเฉินเพื่อระบายหนองและตัดเนื้อเยื่อที่ติดเชื้อออก

การผ่าตัดจำเป็นต้องมีลายเซ็นของญาติใกล้ชิด

อเล็กซานเดอร์จับมือฉันไว้ ใบหน้าแสดงออกถึงความห่วงใยลึกซึ้ง “เอเวอลิน ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะรออยู่ที่ห้องรอตลอดเวลาเลย ทันทีที่คุณตื่นขึ้นมา ใบหน้าของผมจะเป็นใบหน้าแรกที่คุณเห็น”

ฉันพยักหน้าอย่างอ่อนแรง ความอบอุ่นที่ไม่ได้รู้สึกมานานหลายปีค่อย ๆ ผลิบานขึ้นในอก

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

เขารับสาย แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “อะไรนะ เธอข้อเท้าพลิกเหรอ เป็นหนักแค่ไหน เดินไหวไหม”

ที่ปลายสาย เสียงของโคลอี้เจือสะอื้นอย่างเสแสร้ง “พี่อเล็กซ์... มันเจ็บมากเลยค่ะ... ฉันคิดว่ากระดูกหัก ฉันอยู่ที่นี่คนเดียว... ฉันกลัวมากเลยค่ะ...”

อเล็กซานเดอร์มองมาที่ฉัน ซึ่งกำลังถูกเตรียมตัวเพื่อดมยาสลบ แล้วก็มองโทรศัพท์ของเขา

เขายกมือลูบผม เห็นได้ชัดว่ากำลังลังเลอย่างหนัก

“เอเวอลิน” เขาพูดพลางบีบมือฉันแน่นขึ้น คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน “คุณเป็นคนเข้มแข็ง โคลอี้... แค่โดนกระดาษบาดนิดเดียวก็สติแตกแล้ว ตอนนี้เธอกำลังเสียขวัญมาก เธอต้องการผม แต่คุณ... คุณอยู่ที่นี่สักชั่วโมงคงไม่เป็นไรใช่ไหม มันก็แค่ขั้นตอนที่ทำเป็นประจำเท่านั้น”

“ผมจะกลับมาก่อนคุณตื่น ผมสัญญา” เขาไม่รอคำตอบจากฉัน

เขาโน้มน้าวตัวเองว่าฉันยอมรับได้ เพราะฉันยอมรับมันมาโดยตลอด

เขารีบเซ็นเอกสาร แล้วเร่งฝีเท้าออกไป หันกลับมามองฉันหนึ่งครั้งด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะหายลับไปตามโถงทางเดิน

สองชั่วโมงต่อมา ฉันฟื้นจากฤทธิ์ยาสลบ

ห้องพักฟื้นปลอดเชื้อและเย็นเยียบ มีเพียงเสียงเป็นจังหวะของเครื่องวัดการเต้นหัวใจ และเสียงน้ำเกลือหยดผ่านสายน้ำเกลือเท่านั้น

ไม่มีดอกไม้ ไม่มีสามีผู้เป็นห่วงคอยจับมือฉัน มีเพียงพื้นที่ว่างเปล่าที่เขาเคยสัญญาว่าจะอยู่

ฉันใช้นิ้วที่สั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเปิดอินสตาแกรม

อเล็กซานเดอร์โพสต์สตอรีเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

รูปภาพแสดงให้เห็นเขาอยู่ในโถงทางเดินของคลินิกฉุกเฉินอีกแห่ง ขณะกำลังให้โคลอี้ขี่หลัง เธอเกาะอยู่บนหลังเขา ยิ้มกว้างจนถึงใบหู พร้อมถืออมยิ้มเกลียวแท่งใหญ่ไว้ในมือ

แคปชันเขียนว่า “ดราม่าควีนตัวจริง แค่ข้อเท้าพลิกนิดเดียว พี่ก็ต้องแบกเธอไปเอกซเรย์แล้ว #หน้าที่ของพี่ชาย”

หัวใจของฉันราวกับถูกบีบด้วยคีมจับ แค่หายใจก็เจ็บ

จากนั้น โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้นมา

มันเป็นวิดีโอ Snapchat จากโคลอี้

ในวิดีโอ อเล็กซานเดอร์กำลังคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่หน้าโซฟาในห้องนั่งเล่นของเธอ เขาวางเท้าของโคลอี้ ซึ่งไม่มีร่องรอยบวมหรือฟกช้ำแม้แต่น้อย ไว้บนตักของตัวเอง เขากำลังนวดเท้าอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ พลางทาครีมบรรเทาอาการปวดกล้ามเนื้อ

สัมผัสของเขาอ่อนโยนเหลือเกิน เป็นความอ่อนโยนที่ฉันไม่ได้รับมานานถึง 20 ปี

ที่ด้านหลัง ฉันได้ยินเสียงลีโอและมีอา “เจ็บไหมครับอา เดี๋ยวพ่อก็ทำให้ดีขึ้นนะครับ”

หลังจากวิดีโอนั้น ก็มีข้อความเสียงตามมา เสียงของโคลอี้หวานหยด แต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ

“นี่ พี่สาว ดูสิ ในครอบครัวนี้ พี่ก็เป็นแค่ยางอะไหล่เท่านั้นแหละ แม้แต่เด็ก ๆ ก็ยังเป็นห่วงฉันมากกว่าเลย ผ่าตัดแล้วยังไง ใช่ว่าพี่อเล็กซ์จะใส่ใจมากพอที่จะไปเฝ้าพี่ฟื้นตัวสักหน่อย”

ฉันหลับตาลง น้ำตาไหลเงียบ ๆ ลงมาตามขมับลงสู่หมอน