บทที่ 2

แม่ชะงักไป ตบไหล่ฉันเบาๆ

“พูดจาเหลวไหลน่า! จะไม่จำเป็นได้ยังไง ถึงกู้เย่จะรวยมาก แต่แกก็อย่ามาทำเป็นรังเกียจสมบัติของตระกูลเสิ่นนะ!”

ฉันมองดูพ่อแม่ที่ร้อนรนด้วยความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ตั้งแต่เล็กจนโตพวกเขาไม่เคยเป็นห่วงเป็นใยฉันขนาดนี้มาก่อนเลย

เพียงเพราะตอนคลอดฉันใช้เวลานานไปหน่อย ทำให้น้องสาวที่คลอดตามมาร่างกายอ่อนแอ ฉันเลยติดค้างเธอมาตั้งแต่เกิด

ตอนเด็กๆ ในวันเกิด พ่อกับแม่จะล้อมหน้าล้อมหลังร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้เธอ รอจนกล่อมเธอหลับไปแล้ว ถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าต้องมาบอกสุขสันต์วันเกิดฉันสักคำ

ฝาแฝดบ้านอื่นได้ใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน แต่เสื้อผ้าของน้องสาวมักจะแพงกว่าของฉันหลายเท่า ทำให้ฉันโดนเพื่อนที่โรงเรียนล้อเลียน

ฉันมักจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก ที่ได้แต่มองดูพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกมีความสุขกัน

บางทีฉันก็แอบคิดว่า ถ้าฉันเกิดทีหลังบ้างก็คงจะดี

ถึงร่างกายจะอ่อนแอ แต่ก็ได้รับความรักจากคนทั้งโลก

แต่ถึงอย่างนั้น น้องสาวก็ยังรู้สึกไม่พอ คอยแย่งชิงทุกอย่างไปจากฉัน

ตอนมีแฟน เขาซื้อน้ำหอมราคาแพงให้ฉัน ถึงเธอจะมีอยู่แล้วขวดหนึ่ง แต่เธอก็ยังจะมาแย่งของฉันไป

พอแต่งงาน เธอก็ยิ่งได้คืบจะเอาศอก ถึงขั้นอยากจะแย่งความรักของสามีไปจากฉัน

ฉันเคยร้องไห้ เคยโวยวาย แต่สุดท้ายก็ได้มาแค่ความรำคาญจากพ่อแม่ และความห่างเหินจากสามี

สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ผิดไปหมด

เมื่อก่อนฉันอาจจะพยายามแก้ต่างให้ตัวเองอยู่นานสองนาน แต่ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ฉันเหนื่อยแล้วจริงๆ

พอเห็นฉันเงียบ พ่อกับแม่ก็เลิกสนใจฉัน หันไปมะรุมมะตุ้มเอาใจน้องสาวที่โต๊ะอาหารแทน

ในจานของน้องสาวพูนไปด้วยของอร่อยที่ทั้งสามคนช่วยกันคีบให้

ฉันถือมีดกับส้อม ก้มหน้าก้มตาหั่นผักในจานของตัวเองเงียบๆ

น้องสาวมองฉันอย่างได้ใจ ในแววตาไม่มีความอ่อนแอเลยสักนิด มีแต่ความท้าทายส่งมาให้ฉัน

วันต่อๆ มา พ่อกับแม่ก็ยิ่งตามใจเธอหนักกว่าเดิม เธอใช้ชีวิตราวกับเจ้าหญิง

ในงานเลี้ยง กู้เย่เข็นรถเข็นพาเธอไปอยู่กลางงาน แถมยังนั่งย่อตัวลงป้อนเค้กชิ้นเล็กๆ ให้เธอด้วยตัวเอง

เหล่าไฮโซมองดูพวกเขา แล้วหันมามองฉัน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขบขัน

ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาดูถูกเหยียดหยามจากรอบด้าน ได้แต่ก้มหน้าหมุนแก้วไวน์แดงในมือเล่น ไม่พูดอะไรสักคำ

ทันใดนั้น เสียงตบฉาดใหญ่ก็ดังขึ้นข้างหู

“นังแพศยา! กล้าดียังไงทำไวน์แดงหกใส่ชุดฉัน!”

พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเสิ่นหยวนหยวนกำลังกระชากผมเด็กสาวคนหนึ่ง แล้วถีบเข้าที่หน้าท้องของเธออย่างแรง

สุดท้ายถึงขั้นคว้าแก้วน้ำปาใส่ เด็กสาวคนนั้นเลือดอาบหน้า ร้องไห้จ้าทันที

พอฉันเห็นหน้าเด็กสาวคนนั้น รูม่านตาก็ขยายกว้างขึ้นทันที

นั่นมัน… คุณหนูเล็กตระกูลเฉิง มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองหลวง

หลายปีมานี้น้องสาวแทบไม่ได้ออกจากบ้าน เลยไม่รู้จักคนใหญ่คนโตในวงสังคม

ฉันกำลังจะเข้าไปห้าม แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

น้องสาวถูกบอดี้การ์ดล้อมกรอบทันที ผู้นำตระกูลเฉิงเห็นหลานสาวเลือดอาบหน้าก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

เขาประกาศต่อหน้าแขกเหรื่อทุกคนเลยว่า ใครที่ร่วมมือกับตระกูลเสิ่น ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับตระกูลเฉิง

วันนั้นพ่อกับแม่อ้อนวอนแทบตาย แต่ท่านผู้เฒ่าเฉิงก็ไม่ใจอ่อน แถมยังไล่ตะเพิดพวกเราออกมาอีกต่างหาก

พอกลับถึงบ้าน น้องสาวก็นั่งร้องห่มร้องไห้อยู่บนโซฟา พ่อกับแม่ถึงจะโกรธแต่ก็สงสารลูกมากกว่า

พวกเขาต้องยอมบากหน้าไปหาคู่ค้าเก่าๆ ยอมลดกำไรลงครึ่งหนึ่งเพื่อขอให้เขายอมร่วมงานด้วย

ในที่สุด ตระกูลเฉิงก็ยอมใจอ่อน

แต่มีข้อแม้ว่า ต้องให้เสิ่นหยวนหยวนไปขอขมาด้วยตัวเอง และยอมรับบทลงโทษ

พอรู้ข่าวนี้ พ่อกับแม่ก็ยิ้มไม่ออก พวกเขาจะทำใจให้ลูกสาวสุดที่รักไปโดนรังแกได้ยังไง

ฉันมองผ่านๆ แวบหนึ่ง แล้วเดินกลับห้องตัวเอง

แต่กู้เย่กลับมาขวางฉันไว้ที่หน้าประตู

“คุณไปรับโทษแทนหยวนหยวนเถอะ”

“พวกคุณเป็นฝาแฝดกัน หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ พวกเขาดูไม่ออกหรอก”

“แค่บทลงโทษเล็กน้อยเอง คุณคงไม่ปฏิเสธใช่ไหม”

บทลงโทษเล็กน้อยเหรอ? ในใจฉันขมปร่า ใครบ้างจะไม่รู้กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมอำมหิตของท่านผู้เฒ่าเฉิง

ใครก็ตามที่ไปล่วงเกินเขา ต่อให้รอดชีวิตออกมาได้ ร่างกายก็ต้องพิการไม่สมประกอบ

กู้เย่ทำธุรกิจร่วมกับพวกเขา ย่อมรู้ดีกว่าฉัน และรู้ดีกว่าฉันด้วยซ้ำว่าฉันจะต้องเจอกับอะไร

แต่เขาไม่สน ขอแค่ปกป้องน้องสาวได้ก็พอ ส่วนฉันจะเป็นจะตายยังไง ไม่สำคัญ

ฉันก้มหน้าเงียบ พ่อกับแม่กลับดีใจจนเนื้อเต้น พากันชมกู้เย่ว่าฉลาดหลักแหลม

“เสิ่นชิง น้องสาวแกร่างกายอ่อนแอรับบทลงโทษไม่ไหวหรอก แกแข็งแรงกว่าก็ไปแทนน้องเถอะนะ”

“แต่แกก็ต้องระวังตัวให้ดีนะ เพราะเดี๋ยวต้องไปทดลองยาต่ออีก”

ฉันมองดูสี่คนตรงหน้าด้วยความเหนื่อยล้า สุดท้ายก็ฝืนยิ้มแล้วพยักหน้าตกลง

“ได้ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว”

จังหวะที่หันหลังกลับ หางตาฉันเหลือบไปเห็นน้องสาวทำหน้าสะใจ อดคิดไม่ได้ว่า

ถ้าฉันตายไปแล้ว ไม่มีใครมารับเคราะห์แทนเธออีก เธอจะเป็นยังไงนะ?

ข้างหลัง กู้เย่กับพ่อแม่กำลังหัวเราะร่าเริงอยู่รอบตัวน้องสาว ราวกับแก้ปัญหาใหญ่ได้สำเร็จ

ส่วนฉันมองดูห้องนอนที่มืดสลัวและน่าอึดอัด น้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลรินลงมาอาบแก้ม

ฉันปาดน้ำตาที่หางตาทิ้งลวกๆ แล้วตัดสินใจว่าจะทิ้งของในห้องให้หมด

ไหนๆ ก็จะตายอยู่แล้ว ของพวกนี้เก็บไว้ก็รกหูรกตาพวกเขา สู้ทิ้งไปให้หมดเลยดีกว่า

ของในห้องมีไม่เยอะ นอกจากของใช้ประจำวัน ก็มีแค่กรอบรูปไม่กี่อัน

มีรูปถ่ายครอบครัวสี่คน แล้วก็ทะเบียนสมรสของฉันกับกู้เย่

ฉันเหม่อมองมันอยู่นาน สุดท้ายก็โยนมันลงถังขยะอย่างไม่ลังเล

พอทำทุกอย่างเสร็จ ฉันก็นอนหอบหายใจอยู่บนเตียง จู่ๆ ก็รู้สึกถึงรสคาวหวานตีตื้นขึ้นมาในลำคอ

ฉันกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต เลอะเต็มผ้าปูที่นอนสีขาว

ตอนนั้นเอง กู้เย่ก็เปิดประตูเข้ามา ฉันรีบเอาหมอนปิดรอยเลือดสีแดงฉานนั้นไว้โดยสัญชาตญาณ

“คนขับรถของตระกูลเฉิงมาถึงแล้ว”