สิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน
Fiction·ไม่ได้ฝันกลางวัน
หลังจากจับได้ว่าลู่เยี่ยนฉือนอกใจ
ทุกวันหลังจากเขากลับบ้านสิ่งแรกที่ฉันทำคือ ฉันจะจับเขาถอดกางเกงที่หน้าประตูบ้าน แล้วฉีดแอลกอฮอล์เข้มข้นใส่บริเวณอวัยวะเพศของเขาเพื่อฆ่าเชื้อ
เนื่องจากความรู้สึกผิด ลู่เยี่ยนฉือจึงยอมให้ความร่วมมือกับฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำและอ่อนโยน เขาพยายามปลอบใจฉันว่าอย่าก่อเรื่อง
แต่วันนี้เขากลับบ้านช้ากว่าเดิมสองชั่วโมง
ทันทีที่ได้กลิ่นน้ำหอมจากบนตัวของเขา ฉันก็กระชากหัวเข็มขัดของเขาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
“ครั้งที่แล้วที่กลับบ้านช้าครึ่งชั่วโมง นายก็ไปมีอะไรกับผู้หญิงหนึ่งคน”
“วันนี้ได้กลับบ้านช้าไปสองชั่วโมง นายพูดมาสิว่า! นายไปมีอะไรกับผู้หญิงสี่คนใช่ไหม!”
หลังจากเขาขอโทษฉันเป็นครั้งที่ยี่สิบเก้าและถูกฉันผลักออกไป ในที่สุดเขาก็ยกมือที่มีเลือดไหลจากการใส่สายน้ำเกลือขึ้นมา แล้วตะโกนใส่ฉันด้วยความสิ้นหวัง
“พอได้แล้ว! ฉันไข้ขึ้นสูง เกือบจะตายอยู่แล้ว แต่เธอกลับไม่ถามสักคำ เมื่อไหร่เธอจะเลิกบ้าแบบนี้เสียที?”
“ฉันก็แค่ไปมีอะไรกับคนอื่นตอนเมาครั้งเดียวไม่ใช่เหรอ? แต่เธอคิดว่าตัวเองบริสุทธิ์นักหรือไง?”
“มิน่าล่ะตอนอายุสิบหกเธอถึงถูกจับลากไปแก้ผ้าในซอยเปลี่ยว! ซ่งจืออี้ ผู้หญิงบ้าขี้ระแวงแบบเธอก็สมควรโดนแบบนั้นแล้ว!”
ขวดสเปรย์แอลกอฮอล์แตกกระจายอยู่ที่ข้างเท้า กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก
เมื่อมองไปทางสายตารังเกียจของเขา ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาเล็กน้อย
ช่างเถอะ ฉันไม่ต้องการความรู้สึกพังยับเยินแบบนี้อีกต่อไปแล้ว
6.7K views2026-07-03 17:21:54
Mag-log in
Thanatcha
