ตอนที่5

เช้าวันหนึ่ง เมื่อหลี่ซูเซียวเข็นรถเข็นพร้อม เปาเปา ไปยังบ้านแม่สามีเพื่อรับอาหารตามที่ตกลงกันไว้ ฟางหรู แม่สามีที่กำลังยืนรออยู่หน้าบ้านก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

"นี่สะใภ้รอง... ผอมลงรึเปล่า?" ฟางหรูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

หลี่ซูเซียวยิ้มบางๆ อย่างมั่นใจ "ค่ะ ฉันผอมลง และจะผอมลงอีก แม่คอยดูตอนฉันสวยแล้วกันนะคะ" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ฟางหรูไม่เคยได้ยินจากหลี่ซูเซียวคนเดิม

ฟางหรูได้แต่หัวเราะหึๆ ในลำคอ เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ลูกสะใภ้พูดเลยแม้แต่น้อย 'อย่างหล่อนน่ะรึจะสวย' ความคิดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็อดมองสำรวจร่างของหลี่ซูเซียวอีกครั้งไม่ได้ เพราะสิ่งที่เห็นนั้นมันแตกต่างไปจากเดิมจริงๆ

.

.

.

เช้าวันหนึ่ง หลี่ซูเซียว ไปบอก ฟางหรู แม่สามีว่าไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อเธอในสัปดาห์นี้ เพราะเธอจะเดินทางไปเยี่ยมแม่ที่อีกหมู่บ้านหนึ่ง และจะพา เปาเปา ไปเที่ยวหายายด้วย ฟางหรูพยักหน้ารับอย่างแปลกใจเล็กน้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของลูกสะใภ้

หลังจากนั้น หลี่ซูเซียวก็ไปจ้างรถสามล้อคันหนึ่ง เธอขนของที่เตรียมไว้จาก กำไลมิติ ซึ่งมีทั้งข้าวสาร อาหารแห้ง และของใช้จำเป็นอีกหลายอย่างขึ้นรถ พร้อมกับอุ้มเปาเปาขึ้นนั่งข้างๆ

การเดินทางใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง เพราะถนนหนทางยังคงเป็นดินลูกรังขรุขระ ไม่ได้ราบเรียบเหมือนถนนในโลกที่เธอจากมา ฟารีดาพยายามค้นความทรงจำของร่างเดิมเพื่อบอกทางกับคนขับรถเป็นระยะๆ จนกระทั่งรถสามล้อมาจอดสนิทอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

จะเรียกว่าบ้านก็คงไม่ได้... ในความรู้สึกของหลี่ซูเซียว มันคือ กระต๊อบ ชัดๆ! เป็นบ้านดินเก่าๆ ที่ทรุดโทรม ผุพัง หลังคาที่มุงด้วยจากก็ดูเก่าคร่ำคร่า บ่งบอกถึงความยากจนและขาดการดูแล

หลี่ซูเซียวอุ้มเปาเปาที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดลงจากรถ ก่อนจะบอกคนขับรถว่าอีกหนึ่งอาทิตย์ให้กลับมารับเธอ จากนั้นก็จ่ายเงินค่าโดยสารและช่วยคนขับขนของทั้งหมดลงวางกองไว้ตรงหน้าบ้าน เมื่อคนขับรถสามล้อจากไปแล้ว ก็เหลือเพียงเธอที่ยืนอุ้มลูกชายตัวน้อย มองไปยังบ้านหลังเล็กๆ ที่เก่าทรุดโทรมตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย

หลี่ซูเซียว สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจตะโกนเรียกผู้เป็นแม่ "แม่คะ! แม่! มีคนอยู่บ้านไหมคะ! พี่ชาย!" เสียงของเธอเจือความกังวลเล็กน้อย

ไม่นานนัก ประตูไม้เก่าๆ ที่ผุพังก็ค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นร่างของหญิงชราคนหนึ่งที่ก้าวออกมา สภาพของนางดูแก่ชรามากจนหลี่ซูเซียวถึงกับใจหาย เธอจำได้ว่าแม่ของร่างเดิมเพิ่งจะอายุเพียง 45 ปีเท่านั้น แต่สภาพที่เห็นตรงหน้ากลับเหมือนคนอายุ 60-70 ปี ผิวหนังเหี่ยวย่น ใบหน้าซูบตอบ ดวงตาโรยราเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำ

"แม่..." หลี่ซูเซียวเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจเหมือนว่าตัวเองทิ้งแม่เสียเอง…

"ซูเซียวเหรอลูก?" เสียงแผ่วเบาของหญิงชราเอ่ยถาม น้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงอาบแก้มทั้งสองข้างด้วยความไม่เชื่อสายตา นางค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้หลี่ซูเซียวอย่างช้าๆ เพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่ใช่ภาพฝัน

"ลูกแม่..." หญิงชราพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมือที่เหี่ยวย่นมาสัมผัสใบหน้าของลูกสาวอย่างแผ่วเบา

"แม่ หนูขอโทษค่ะที่หายไปนาน" หลี่ซูเซียวเอ่ยขอโทษจากใจจริง น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิดที่หลี่ซูเซียวคนเก่าทอดทิ้งแม่ไปนานแสนนาน

"เปาเปา นี่คุณยาย สวัสดียายสิครับ" หลี่ซูเซียวหันไปกระซิบกับลูกชายที่เพิ่งตื่นจากภวังค์การหลับใหล

"ดีกั๊บยาย" เปาเปา เอ่ยทักทายเสียงใส ดวงตากลมโตมองยายอย่างสงสัย

"สวัสดีลูก เข้าบ้านก่อนมาๆ แล้วนั่นเอาอะไรมาเยอะแยะเชียว" ผู้เป็นยายเอ่ยปากต้อนรับด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา พลางกวาดสายตาไปยังข้าวของที่วางกองอยู่หน้าบ้าน

"หนูเอามาฝากแม่ค่ะ" หลี่ซูเซียวตอบ พลางมองเข้าไปในบ้านที่มืดสลัวและคับแคบ "แล้วพี่ชายล่ะคะ?" เธอถามหาพี่ชายของร่างนี้

"พี่ชายลูกไปหาจับปลามาทำอาหารน่ะ วันนี้หยุดไม่ได้ไปลงแปลงนา" ผู้เป็นแม่ตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน

หลี่ซูเซียว วาง เปาเปา ลงบนพื้นอย่างเบามือ ก่อนจะเริ่มขนข้าวของที่นำมาจาก กำไลมิติ เข้าไปในบ้านให้แม่ของเธออย่างคล่องแคล่ว ลี่ซือ ผู้เป็นแม่มองลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความประหลาดใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของลูก

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากหน้าบ้าน พร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามา

"แม่ วันนี้ปลาจับไม่ได้อีกแล้วครับ ผมได้แต่หัวมันมาไม่กี่หัว" เสียงทุ้มแหบพร่าของ หลี่เฟยหลง พี่ชายของเธอเอ่ยขึ้นด้วยความผิดหวัง เขาอยู่ในวัย 25 ปี แต่ยังไม่ได้ออกเรือน เพราะความยากจนของครอบครัวทำให้ไม่มีใครอยากได้เขาไปเป็นสามี ร่างกายของเขาผอมซูบกว่าที่หลี่ซูเซียวจำได้จากความทรงจำของร่างเดิม ใบหน้ากร้านแดดและแววตาที่เหนื่อยล้าบ่งบอกถึงความยากลำบากในการหาเลี้ยงชีพ

"น้องเล็ก..." หลี่เฟยหลงเดินเข้ามาในบ้าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นน้องสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่คิดไม่ฝันว่า หลี่ซูเซียว น้องสาวที่แต่งงานออกไปแล้วไม่เคยกลับมาบ้านเลยตลอดสามปีที่ผ่านมา จะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่

หลี่ซูเซียวเห็นสภาพของพี่ชายที่ผอมลงมากจากแต่ก่อนจนเธออดสงสารแม่และพี่ชายของเธอไม่ได้ ความรู้สึกผิดที่หลี่ซูเซียวคนเก่าทอดทิ้งครอบครัวไปนานแสนนานยิ่งทวีคูณขึ้นในใจ 'สงสัยฉันต้องตั้งใจเร่งลดความอ้วน เปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อจะได้ทำการค้าสักที เพื่อแม่และพี่ชายของฉันจะได้สบายกว่านี้' เธอให้คำมั่นสัญญากับตัวเองอย่างแน่วแน่

"อ้าว มาแล้วรึเจ้าใหญ่" ลี่ซือเอ่ยทักลูกชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“สวัสดีค่ะพี่ใหญ่ เปาเปาสวัสดีลุงหน่อยสิคะลูก”หลี่ซูเซียวบอกลูกชาย

“ดีกั๊บยุง”เสียงเปาเปาเอ่ยทักทายขึ้น