Novel-novel oleh VChaRin

ความสับสนในใจของเฟยซินตีรวนราวกับพายุเล็กๆ นางไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับการเผชิญหน้าที่ไม่คาดฝันนี้ ควรจะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักองค์ชายสามและไป๋หลิง หรือควรจะแสดงท่าทีตามบทบาทของเฟยหลงที่นางเคยเขียนไว้ดีนะ… ในขณะที่เฟยซินกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด สายตาของนางก็พลันเหลือบไปเห็นภาพที่ทำให้หัวใจของนางแทบจะหยุดเต้น รถม้าคันหนึ่งกำลังวิ่งมาด้วยความเร็วบนถนนเบื้องหน้า และเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานอยู่กลางถนนนั้น ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้ สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์และความเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่นที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของเฟยซินทำงานในทันที โดยไม่ต้องคิดไตร่ตรอง นางตัดสินใจในเสี้ยววินาที วิ่งกระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว หวังจะคว้าตัวเด็กน้อยให้พ้นจากเส้นทางของรถม้าที่กำลังพุ่งเข้ามา "อันตราย!" เฟยซินร้องเสียงหลง พร้อมกับผลักร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยให้ล้มลงไปด้านข้างอย่างแรง แรงกระแทกทำให้ร่างของนางเสียหลัก ล้มลงไปกับพื้นถนนอย่างจัง แต่โชคดีที่รถม้าหยุดลงได้ทันเส้นยาแดงผ่าแปด ล้อเกือบจะทับร่างของนางไปแล้ว “กรี๊ดดด” เสียงกรีดร้องจากผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างร้องขึ้นพร้อม

ความเบื่อหน่ายเริ่มกัดกินหัวใจของเฟยซินหลังจากต้องพักรักษาตัวอยู่แต่ในห้องนานนับสัปดาห์ แม้จะได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากคนในจวน แต่การไม่ได้ออกไปสัมผัสโลกภายนอกก็ทำให้นางรู้สึกอึดอัดราวกับนกน้อยในกรงทอง นางอยากออกไปดูด้านนอกว่าสถานที่ในยุคจีนโบราณว่ามันเหมือนในพวกซี่รี่ส์จีนที่เธอดูรึเปล่า . . . ในที่สุด เฟยซินก็ตัดสินใจชวนเสี่ยวถงออกไปเดินเล่นนอกจวนบ้าง อย่างน้อยการได้สูดอากาศบริสุทธิ์และเห็นผู้คนใช้ชีวิตก็คงจะดีกว่าการนั่งๆนอนๆมองผนังห้องทั้งวันแบบนี้ "เสี่ยวถง วันนี้อากาศดีเหลือเกิน พาข้าออกไปเดินเล่นในตลาดหน่อยได้หรือไม่?" เฟยซินเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้นเล็กน้อย เสี่ยวถงชะงักมือที่กำลังจัดดอกไม้ในแจกัน หันมามองคุณหนูของนางด้วยสีหน้าลำบากใจ "เอ่อ... คุณหนูเจ้าคะ ท่านเพิ่งจะหายป่วยดี ท่านหมอสั่งว่ายังไม่ควรออกไปไหนไกลๆ นะเจ้าคะ" "ข้าแค่อยากไปเดินเล่นใกล้ๆ จวนเท่านั้นเอง ไม่ไปไหนไกลเสียหน่อย" เฟยซินยืนยัน "ข้าเบื่อที่จะต้องอยู่ในห้องนี้เต็มทนแล้วนะ" "แต่ว่า... บ่าวเกรงว่าท่านเสนาบดีและฮูหยินจะไม่อนุญาตนะเจ้าคะ" เสี่ยวถงกล่าวด้วยความกังวล "ปกติแล้ว หากคุณหนูจะออกไปไหน

สิบกว่าวันที่พริมาใช้ชีวิตอยู่ในร่างของเฟยซินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางการดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากท่านเสนาบดีเฟยและฮูหยินหลินฮวา อาการป่วยของนางค่อยๆ ดีขึ้น ร่างกายที่อ่อนแรงเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรง แต่สิ่งที่ยังคงหนักอึ้งอยู่ในใจคือความจริงที่ว่า นางต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย ในร่างของตัวละครที่นางสร้างขึ้นมาเอง ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง เฟยซินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองใบหน้าสะสวยแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจในกระจกเงาอย่างพิจารณา "อือ สวยนะนี่" พริมาจับใบหน้าตัวเองหันซ้ายหันขวานางร้ายของเธอสวยจริงๆสวยแบบร้ายๆอย่างที่จินตนาการไว้ในหัวเลย ... พริมาพยายามทำความเข้าใจกับทุกสิ่งรอบตัว เรียนรู้ธรรมเนียมปฏิบัติ คำพูดคำจา และความสัมพันธ์ของผู้คนในจวนเสนาบดี เสี่ยวถง สาวใช้คนสนิท กลายเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญที่คอยบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับตัวตนของ "เฟยซิน" ในอดีตให้นางฟังและพยายามปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยนี้ ยิ่งพริมาได้รู้เรื่องราวของเฟยซินมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกหนักใจ เฟยซินในนิยายของนางเป็นเพียงตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นอุปสรรคในความรักของพระเอกและนางเอกลูกร

ยังไม่ทันที่พริมาจะได้คิดหรือสอบถามเสี่ยวถงไปมากกว่านี้ เสียงเปิดประตูอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความกังวล "ซินเอ๋อร์! ลูกฟื้นแล้ว" ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางสง่างามก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกก่อนจะเปลี่ยนเป็นยินดีที่ลูกสาวฟื้นแล้วสายตาห่วงใยจับจ้องมาที่พริมาทันที่ที่เดินเข้ามาภายในห้อง "ท่าน... ท่านพ่อ?" พริมาเผลอเรียกออกไปตามบทบาทในความทรงจำที่เธอสร้างขึ้น ชายผู้นั้นมีใบหน้าที่เคร่งขรึมแต่แฝงความอ่อนโยน คล้ายคลึงกับภาพที่เธอเคยจินตนาการไว้ในขณะที่เขียนถึง "ท่านเสนาบดีเฟย" บิดาของเฟยซินที่รักลูกสาวดังแก้วตาดวงใจ "ใช่แล้วลูกรัก! พ่อเอง เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง บอกพ่อมาซิ เจ็บตรงไหนหรือไม่?" ท่านเสนาบดีเฟยรีบเดินเข้ามาใกล้ จับมือของพริมาไว้ด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริง ตามมาด้วยหญิงสูงศักดิ์ในชุดแพรไหมสีม่วงอ่อน ใบหน้าสวยสง่าแม้จะมีร่องรอยของความกังวลปรากฏอยู่ ดวงตาเรียวมองพริมาด้วยความรักใคร่ "ซินเอ๋อร์ของแม่... เจ้าทำให้พวกเราเป็นห่วงแทบแย่" นางลูบศีรษะของพริมาอย่างอ่อนโยน "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเจ้าถึงหมดสติไปนานเช่นนี้?" "ท่านแม่..." พริมาเรียกหญิง

แสงเทียนสลัวไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างบานแคบ พริมาขมวดคิ้ว ดวงตาจ้องมองตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเขม็ง นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เรื่องราว "รักสุดท้ายของข้า" กำลังดำเนินไปถึงจุดไคลแมกซ์ เมื่อเฟยซิน คุณหนูรองแห่งจวนเสนาบดี ผู้มีความงามล่มเมือง แต่จิตใจเต็มไปด้วยริษยา กำลังวางแผนการร้ายครั้งสุดท้ายเพื่อกำจัด ไป๋หลิง หญิงสาวสามัญชนที่หัวใจขององค์ชายสามมอบให้ "หึ! ไป๋หลิง... เจ้ามันก็แค่ดอกไม้ข้างทางที่บังอาจมาแย่งชิงสิ่งที่ควรเป็นของข้า" พริมาพิมพ์บทสนทนาของเฟยซินด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยในมุมปาก เธออินกับบทบาทนางร้ายที่ตัวเองสร้างขึ้นอย่างถึงที่สุด ความร้ายกาจ ความเอาแต่ใจ และความทะเยอทะยานของเฟยซินเป็นสิ่งที่น่าสนใจและท้าทายให้เธอถ่ายทอดออกมา ทันใดนั้นเอง ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมห้องทำงาน ไฟฟ้าดับลงอย่างกะทันหัน พริมาสะดุ้งตกใจ เงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองไปยังความมืดรอบตัวอย่างงุนงง "ให้ตายเถอะ!!มาดับอะไรตอนนี้เนี่ย!"เสียงสบถดังออกมาจากปากพริมาก่อนที่เธอจะลุกขึ้น เพื่อไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นไฟถึงดับ เสียงแปลกประหลาดก็ดังขึ้นแว่วๆ คล้ายเสียงกระแสไฟฟ้าที่ผิดปกติ ก่อนที่ร่

เมื่อก้าวเข้าสู่ ปีที่สาม ของการดำเนินงานของโรงงานผลิตสบู่และแชมพู และหลังจากที่โรงงานผลิตน้ำหอมและเครื่องปรุงรสได้ เปิดทำการมาได้ปีกว่า ผลตอบรับจากลูกค้าที่สนใจสินค้าของเธอไปขายต่อก็ล้นหลามเกินความคาดหมาย ผลประกอบการที่หลั่งไหลเข้ามาในช่วงปีที่ผ่านมานั้น มากมายมหาศาล จนชื่อของ หลี่ซูเซียว ได้ ขึ้นแท่นเป็นเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศไปอย่างรวดเร็ว ​ความสำเร็จทางการค้าที่โดดเด่น ผนวกกับ อำนาจและบารมี ที่ได้จากการเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเฉิน และยิ่งได้รับการ หนุนหลังอย่างมั่นคงจากตระกูลของคุณตงเฉิง ว่าที่น้องเขยผู้มีฐานอำนาจในแวดวงการเมืองและธุรกิจ ทำให้หลี่ซูเซียวกลายเป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลจน ไม่มีใครกล้ามีปัญหาด้วย มีแต่ผู้คนจากทุกสารทิศที่ต่างพยายามหาทางเข้ามาทำความรู้จักและสานสัมพันธ์ด้วย … ​ทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นกำลังรอคอยสัญญาณสุดท้ายเพื่อก้าวสู่การเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แล้ววันนั้นก็มาถึง... ​เสียงประกาศอย่างเป็นทางการของรัฐบาลที่อนุญาตให้ ชาวต่างชาติเข้ามาลงทุน ในประเทศเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจให้ก้าวไปข้างหน้า ดังกึกก้องไปทั่ววงการธุรกิจ นี่คือการเปิดประตูสู่เสรีภาพทางการ

เมื่อมีข่าวว่าโรงงานแห่งใหม่สองแห่ง—ทั้งโรงงานผลิตน้ำหอมที่เน้นความประณีต และโรงงานผลิตเครื่องปรุงรสขนาดมหึมา—เริ่มเปิดรับสมัครพนักงาน กระแสความสนใจก็รุนแรงกว่าการเปิดรับสมัครครั้งแรกหลายเท่าตัว ​ชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงและอำเภอข้างเคียงต่างหลั่งไหลกันมาสมัครงานอย่างไม่ขาดสาย เพราะทุกคนต่างรับรู้ถึงชื่อเสียงของ เครือโรงงานผลิตสบู่ ของหลี่ซูเซียวแล้วอย่างถ่องแท้ ไม่เพียงแต่เรื่องสวัสดิการที่ดี โบนัสที่ยุติธรรม และเงินเดือนที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยในพื้นที่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการที่โรงงานแห่งนี้ให้โอกาสแม้กระทั่งผู้ที่ไม่รู้หนังสือได้มีงานทำที่มีศักดิ์ศรี ​โรงงานใหม่ทั้งสองแห่งจึงได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามเกินความคาดหมาย … ​สิ่งที่ทำให้หลี่ซูเซียวไม่รู้สึกหนักใจในการบริหารจัดการบุคลากรจำนวนมากในคราวนี้ คือการที่เธอได้วางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างรอบคอบแล้ว ​ในช่วงสองปีที่ผ่านมา หลี่ซูเซียวไม่ได้เพียงแต่สอนวิธีการผลิต แต่ได้ ฝึกทีมงานแกนนำ จากโรงงานสบู่เดิมให้เข้าใจถึง หลักการ ของการควบคุมคุณภาพ ความปลอดภัยในการทำงาน และความละเอียดอ่อนในการจัดการส่วนผสมอย่างเป็นระบบ ​เมื่อถึงเวลาเปิดโรงงาน

วันเวลาผันผ่าน จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ตอนนี้โรงงานผลิตสบู่และแชมพูของเธอก้าวเข้าสู่ ปีที่สอง แล้ว ทุกสิ่งรอบตัวก็เริ่มเติบโตอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง ​เฉินอี้เปาหรือเปาเปาลูกชายคนโตตอนนี้อายุได้ห้าขวบแล้วและพูดจาฉะฉานและดูแลน้องสาวได้เป็นอย่างดี ส่วน เฉินเฟิ่งอิง อิงอิงน้อยลูกสาวคนเล็กก็เริ่มวิ่งเล่นและส่งเสียงเจื้อยแจ้วไปทั่วบ้าน สร้างความสุขให้กับผู้เป็นพ่อและแม่อย่างหาที่สุดไม่ได้ ​ในด้านธุรกิจ ผลประกอบการของโรงงานก็เป็นไปในทิศทางที่ดีเยี่ยม ดีกว่าที่หลี่ซูเซียวคาดหวังไว้ เสียอีก ด้วยกระแสเงินสดที่หมุนเวียนอย่างคล่องตัว และความสำเร็จในการนำผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ ออกสู่ตลาด ทำให้เธอสามารถดำเนินการตามแผนการขยายธุรกิจที่เคยวางไว้ในใจได้ทันที ​หลี่ซูเซียวเริ่มลงมือสร้าง โรงงานขนาดเล็กสำหรับผลิตน้ำหอม ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์เสริมความงามที่ยังคงเกี่ยวเนื่องกับสินค้าประเภทสบู่และแชมพูที่ทำอยู่เดิม สินค้านี้เธอจะตีตลาดคนชั้นสูงที่มีเงินหรือก็คือพวกคนรวยทั้งหลาย แต่การลงทุนครั้งสำคัญที่แท้จริงคือการเริ่มต้นแผนสร้าง โรงงานผลิตเครื่องปรุงรสขนาดใหญ่​เธอวางแผนอย่างรอบคอบที่จะนำสูตรลับเฉพาะของเครื

เช้าวันใหม่ที่สดใส เป็นวันที่เต็มไปด้วยความสุขของตระกูลเฉิน ทุกคนเดินทางมาเยี่ยม หลี่ซูเซียว และหลานสาวคนใหม่ที่โรงพยาบาล ห้องพิเศษที่ เฉินเฟยเทียน จองไว้จึงเต็มไปด้วยญาติมิตร แต่ก็ไม่วุ่นวายรบกวนคนไข้คนอื่น ​ฟางหรู แม่สามี กอดหลานสาวคนเล็ก เฉินเฟิ่งอิง (อิงอิง) ไว้แน่นด้วยความตื้นตันใจ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความปลื้มปิติที่ได้เห็นหลานสาวตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลก พ่อสามี พี่ใหญ่เฉิน ซินอี๋ เฉินซูลี่ และเฉินซีซวน ต่างก็รายล้อมอยู่รอบเตียงด้วยรอยยิ้ม ​"โอ๊ย! หลานย่า! ช่างน่าเกลียดน่าชังอะไรเช่นนี้" ฟางหรู เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ เพราะในความรู้สึกของคนยุคเก่า คำว่า 'น่าเกลียดน่าชัง' นั้นคือคำชมที่แปลว่าน่ารักมาก ​แต่คำพูดนั้นกลับไปเข้าหู เปาเปา ลูกชายคนโตที่นั่งอยู่ข้างๆแม่ตัวเองบนเตียงคนไข้ เปาเปามองหน้าย่าของเขาที่พูดว่าน้องสาวเขา 'น่าเกลียด' ความคิดที่ค้างคามาตั้งแต่เมื่อวานกลับมาย้ำเตือนอีกครั้งในสมองน้อยๆ ของเขา 'แม้แต่ย่าก็ว่าน้องเขาน่าเกลียด! น้องเขาน่าเกลียดจริงๆ ใช่หรือไม่!' ​เปาเปาก้มลงไปกระซิบกับแม่เบาๆ ด้วยสีหน้าที่จริงจังและเคร่งเครียด "แม่ครับ เห

หลังจากจัดการเรื่องห้องพักเรียบร้อย ทุกคนก็ไปรอที่ห้องพิเศษที่จองไว้ เป็นห้องเดี่ยวที่กว้างขวางและสะอาดตา เฉินเฟยเทียนยอมจ่ายแพงเพื่อความสะดวกสบายของภรรยา ​ทุกคนรอหลี่ซูเซียวจนกระทั่งประตูห้องเปิดออก พยาบาลเข็นรถเข็นคนไข้เข้ามา หลี่ซูเซียว ยังคงหลับอยู่ ใบหน้าของเธอซีดเซียวและมีร่องรอยความเหน็ดเหนื่อยจากการคลอดอย่างชัดเจน แต่ก็ดูสงบและผ่อนคลายอย่างที่สุด ​"คนไข้อ่อนเพลียหลับไปแล้วนะคะ สักพักถึงจะตื่นค่ะ" พยาบาลบอกด้วยรอยยิ้ม "เดี๋ยวทางพยาบาลจะพาลูกสาวมาให้คุณแม่นะคะ" ​"ขอบคุณครับ/ค่ะ" เฉินเฟยเทียนพร้อมกับลี่ซือขอบคุณพยาบาลที่พาหลี่ซูเซียวมาส่ง เขาก้าวเข้าไปข้างเตียงอย่างแผ่วเบา มองใบหน้าของภรรยาที่ได้มอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้กับเขาแล้ว ลูกสาวคนเล็กแห่งตระกูลเฉิน กำลังจะเติมเต็มความสมบูรณ์ให้กับความสุขที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของเธอเอง ​หลังจากที่พยาบาลพา หลี่ซูเซียว มาถึงห้องพักฟื้นได้ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พยาบาลสาวค่อยๆ เข็นรถเด็กเล็กเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้า ​"มาแล้วๆ! น้องมาแล้ว!" เสียง เปาเปา ลูกชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนตักของยาย ลี่ซือ ร

วันเวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลี่ซูเซียว ท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว รูปร่างของเธออวบอิ่มขึ้นตามวัยของครรภ์ แต่ความงามก็ยังคงไม่ลดลงแม้แต่น้อย แม้ร่างกายจะหนักอึ้ง แต่จิตใจของเธอกลับเบิกบาน เพราะ โรงงานทำสบู่ ขนาดกลางที่สร้างขึ้นก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้วตามกำหนด ​ความคืบหน้าของการก่อสร้างนั้นรวดเร็วเกินคาด เพราะได้รับความช่วยเหลือเรื่องเอกสารการก่อสร้างและการหาทีมงานรับเหมาที่ไว้ใจได้จาก คุณตงเฉิง ลูกค้ารายใหญ่ที่เคยสั่งซื้อเหล้าและบุหรี่ในตลาดมืดซึ่งแท้จริงแล้วครอบครัวของเขามีพื้นเพเป็นนายทหารยศสูง ทำให้เขามีอำนาจและอิทธิพลในการอำนวยความสะดวกในเรื่องต่างๆ ​คุณตงเฉิง เองไม่ได้เอาดีทางด้านทหารเหมือนครอบครัว แต่เขากลับชื่นชอบการค้าขายมากกว่า และเขาก็เชื่อมั่นในคุณภาพสินค้าและความสามารถของหลี่ซูเซียวอย่างเต็มที่ นับตั้งแต่ทำการค้ากับเขา คุณตงเฉิง ก็ยังคงสั่งสินค้าจากร้าน "อู่ ฮวา ปา เหมิน" ของเธอตลอด และได้ตกลงการค้าว่าเธอจะไม่ขายสินค้าประเภทเดียวกันกับที่ส่งให้กับทางคุณตงเฉิงและขายให้กับลูกค้ารายอื่นด้วย ซึ่งเป็นการตกลงแบบผูกขาดที่ยุติธรรม ​เฉินเฟยเทียน เลิกหึงหวงเธอกับเขาแล้วและตอนนี้สามีขอ