ตอนที่6

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ปลุกฉันให้ตื่นเพราะสาวใช้มาเปิดผ้าม่านทำให้ฉันพลิกตัวหันไปอีกทางแต่สาวใช้ก็มาเขย่าตัวฉันให้ตื่นดวงตาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมือไปจับที่แขนซ้ายยังเจ็บแผลอยู่เล็กน้อย

"คุณหนูตื่นได้แล้วค่ะ?" เสียงใสๆ ของออโรล่า สาวใช้คนสนิทพูดเดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้า

"อืม..." ฉันตอบรับในลำคอพลางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

"คุณหนูให้ออโรล่าช่วยล้างหน้าให้ไหมคะ? " ออโรล่าถามพร้อมกับยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กมาให้

"ไม่ๆ ฉันขอทำเองดีกว่า ช่วยไปเตรียมชุดลำลองมาให้ฉันหน่อยได้ไหม อาบน้ำเสร็จฉันจะออกไปข้างนอก"

"คุณหนูจะอาบน้ำตอนเช้า? คุณหนูไม่ชอบอาบน้ำตอนเช้าเพราะหนาวไม่ใช่เหรอคะ" ออโรล่าเอียงคอทำหน้าเหมือนมีเครื่องหมายในหัวตลอดเวลา

"เอ่อ...เปลี่ยนทุกอย่างอะไรที่เคยชินฉันจะเปลี่ยนใหม่หมด"

"คุณหนูจะไปไหนคะ ให้เตรียมรถม้าให้ไหมคะ?" 

"ไม่ต้องฉันจะไปคนเดียว แล้วก็...อย่าให้ท่านพี่รู้ว่าฉันออกไปไหนเข้าใจไหม"

"แต่ว่าคุณหนูเป็นผู้หญิงจะไปไหนคนเดียวมันอันตรายนะคะ"

"เอาน่า ถือว่าทำเพื่อฉันได้ไหม ออโรล่าคนเก่งของฉัน"

ออโรล่าหน้าแดงแต่ก็ไม่กล้าถามต่อเลยไปเตรียมชุดให้ฉัน หลังจากออโรล่าเดินออกไปและชุดลำลองเสื้อสีขาวกางเกงขายาวสีดำและผ้าคลุมศีรษะสีดำเพื่อปกปิดใบหน้า ก่อนจะเดินตรงไปยังคอกม้าเลือกม้าตัวสีดำที่แข็งแรงของท่านพี่ แล้วขึ้นขี่อย่างคล่องแคล่วดีนะที่ฉันเคยเรียนขี่ม้ามาก่อนไม่งั้นคงแย่แน่

"เซเรน่า! ลูกจะไปไหน?" เสียงของท่านพ่อพูดขึ้นขณะที่ฉันกำลังจะควบม้าออกไปพวกเขากลับมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย

"ลูกจะไปทำธุระนิดหน่อยค่ะ ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

ฉันตอบก่อนจะใช้ขา กระตุ้นม้าให้วิ่งออกไปโดยที่ไม่ฟังพ่อพูดเลยฉันควบม้าไปตามถนนมุ่งหน้าลงไปที่กลางเมืองอยากจะเห็นกับตาตัวเองว่าโลกในนิยายที่ฉันเข้ามาอยู่นั้นเป็นอย่างไรบ้านเมืองผู้คนวิถีชีวิตทุกอย่างล้วนน่าสนใจ

"ว้าววววววว"

ฉันถึงกับตาโตเมื่อได้เห็นเมืองที่เต็มไปด้วยร้านค้าและสิ่งปลูกสร้างต่างๆมันช่างคึกคักและมีชีวิตชีวาผู้คนสวมใส่ชุดผ้าไหมมีผ้ากันเปื้อนสีขาวผูกเอวบางคนถือตะกร้าที่ใส่ผลไม้หรือขนมปังเสียงพูดคุยกันอย่างเป็นมิตรและรอยยิ้มบรรยายดูสงบเรียบง่ายผู้คนเดินสวนกันไปมาพ่อค้าแม่ค้าต่างก็เรียกลูกค้า

ขาลงจากหลังม้าจูงม้าเดินเล่นบางคนไม่ใส่รองเท้าและมีเด็กเล็กวิ่งกันไปมามีตึกเตี้ยๆ ที่สร้างจากอิฐเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบพื้นถนนปูด้วยลวดลายหยักสลับกันไปตรงกลางมีน้ำพุขนาดใหญ่ใจกลางเมืองข้างๆ มีดอกลิลลี่และดอกสีเหลืองต้นไม้เยอะเต็มไปหมด

"ที่นี่ช่างสวยงาม สวยจนเทียบกับโลกที่ฉันจากมาได้เลย"

ฉันหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายดอกไม้มองดูดอกพวกนั้นที่จัดวางอย่างสวยงามด้วยความเอาใจใส่ของเจ้าของร้านกลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้รู้สึกสดชื่น ฉันที่เดินเข้าไปในร้านเลือกดอกไม้มาช่อหนึ่งเพราะไม่เคยซื้อให้ตัวเองและยังมีการรับฝากม้าไว้ด้วยขณะที่เดินเล่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...ชนกับใครบางคนเข้าอย่างจังทำให้ตัวฉันที่กำลังจะล้มก็โดนดึงเข้าไปโอบเอวทำให้สบตากับเขา

"สนุกจนลืมไปแล้วว่าเจ้าเป็นชนชั้นสูงข้าคิดว่าเจ้าเป็นชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง"

เสียงที่พูดกับฉันพอมองดูดีๆ ถึงกับดวงตาเบิกกว้างด้วยความอึ้งฝ่าบาท! เขาแต่งกายด้วยชุดชาวบ้านธรรมดาๆ กลมกลืนจนฉันแทบจำไม่ได้เขาปลอมตัวมาทำอะไรที่นี่ ฉันอยากถามแต่ก็ได้แต่เก็บไว้ในใจกลัวว่าจะโดนฆ่าไม่ก็โดนด่าซะก่อนยิ่งปากหนักอยู่

"เลดี้เซเรน่า มาทำอะไรที่นี่? ชนชั้นสูงมักไม่มาเมืองข้างล่าง แบบนี้หรอกนะ อ้อลืมไปเจ้าเป็นคนชั้นต่ำนิน่า"

(อยากจะกระโดดถีบสองขาคู่ชะมัด ปากจะหมาไปไหน!)

"มาเที่ยวเล่นไม่ได้หรือไง? เพคะ ใครเขาห้ามกัน! แล้วเอามือของฝ่าบาทที่โอบเอวหม่อมฉันปล่อยสักทีเพคะ"

"หึ หวงตัวหรือไง!"

ทันใดนั้นฝ่าบาทก็คว้ามือฉันลากเข้าไปในตรอกซอยเล็กๆ เขาเอามือมาปิดปากฉันไว้และมืออีกข้างของเขาโอบกอดเอวฉันทำให้ได้กลิ่นหอมๆ จากมือเขา

"ชู่ว...เงียบๆ อย่าส่งเสียง ถ้าเจ้าไม่อยากจะตาย"

ฉันพยักหน้าอย่างเชื่อฟังไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่านี้

สายตาค่อยๆ มองดูใบหน้าของฝ่าบาททั้งดวงตา จมูก คือเข้าใจเลยว่าทำไมเซเรน่าถึงหลงเพียงนี้ พริบตาเดียวเขาหันกลับมาทำให้ทั้งสองก็สบตากันอีกครั้ง ฉันเลยเบี่ยงหน้าก็เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ท่าทางมีพิรุธกำลังยืนพูดคุยกันอยู่ไม่ไกล

"อ้อ..มาจัดการคนพวกนี้? ฝ่าบาทไม่ใช่ว่าคนที่ต้องนั่งอยู่เฉยๆเหรอเพคะ?"

"ข้าไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้คนอื่นมาจัดการแทนข้าได้ อันไหนข้าอยากทำข้าก็จะทำไมต้องมารอให้เสียเวลา เพราะเวลาของข้า มีค่ามาก"

"อย่างนี้นี่เอง ถ้าฝ่าบาทไม่บอกหม่อมฉันก็คงไม่เข้าใจหรอกเพคะ ขอบคุณที่บอกหม่อมฉันนะเพคะ"

"เจ้ากำลังกวนประสาทข้าอยู่งั้นเหรอ"

"หม่อมฉันจะกล้าทำแบบนั้นกับฝ่าบาทได้อย่างไรล่ะเพคะ" ในใจคืออยากจะอยากกวนมากกว่านี้อีกติดตรงแค่กลัวหัวหลุดเท่านั้นแหละ

ฉันพูดก่อนจะหันกลับไปสนใจกลุ่มโจรต่อสักพักฝ่าบาทก็ส่งสัญญาณให้อัศวินที่ซุ่มอยู่เข้าจับกุมคนร้ายแต่มีคนร้ายคนหนึ่งพยายามจะหลบหนีฉันที่เห็นพอดีเลยรีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าตะโกนว่า

"เฮ้ย!" มือปล่อยหมัดเข้าใส่หน้าคนร้ายเต็มแรง

ฉันยกมือขึ้นมาดู "เจ็บชะมัด! หน้าหรืออะไรทำไมมันแข็งอย่างนี้?"

ฝ่าบาทกะพริบตาเผลอยิ้มให้กับการกระทำของเซเรน่าหลังจากตกน้ำฟื้นขึ้นมาใจกล้าขึ้นเยอะ ฝ่าบาทสังเกตเห็นมือของเธอเลยจับขึ้นมาดู

"เจ็บมากหรือเปล่า?" เขาพูดก่อนจะทรงเป่าลมตรงมือเบาๆ ที่แดงก่ำ

ฉันหน้าแดงระเรื่อรีบชักมือกลับ"มะ...ไม่เป็นไรเพคะ ฝ่าบาทมาจับมือหม่อมฉันไม่ได้เพคะ หม่อมฉันคิดค่าจับมือด้วย"

เขาหัวเราะเบาๆ "เจ้าเนี่ยหวงตัวเป็นด้วย? นึกว่าจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ผู้ชายทุกคนซะอีก"

เพียะ!

ฉันยกฝ่ามือฟาดลงใบหน้าด้วยแรงโทสะจนฝ่าบาทหน้าหันตามแรงตบของฉัน

"ถ้าฝ่าบาทจะมาดูถูกหม่อมฉันก็ตามใจฝ่าบาท แต่อย่ามาคิดว่าผู้หญิงทุกคนเขาจะใจง่ายเพคะ ถึงแม้หม่อมฉันจะเคยชอบฝ่าบาทมากแต่ตอนนี้หม่อมฉันไม่ได้ชอบอีกต่อไปแล้วต่างคนต่างอยู่ดีกว่าเพคะ"

"ตัวเจ้าเองจะเลิกชอบข้าได้จริงๆ ใช่ไหม?"

เขาถามว่าโดยที่น้ำเสียงเย็นชาและก้าวเข้ามาใกล้ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันจากเขาเลยค่อยๆ ถอยทีละก้าวช้าๆ

"ใช่เพคะ! " ฉันตอบเสียงแข็งพยายามเก็บอาการไม่แสดงความกลัวออกมา

"ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเจ้าพูดจริงหรือพูดเล่น"

ฝ่าบาทโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกับแก้มของฉันหัวใจฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะใบหน้าหลบสายตาคมกริบของเขา

"ถอยออกไปนะเพคะ ที่นี่มันที่สาธารณะฝ่าบาททรงทำแบบนี้ไม่ดีเพคะ"

"ทำไม? กลัวข้าเหรอ?" น้ำเสียงของเขาเย้าหยอก

"เปล่าเพคะ หม่อมฉันแค่ไม่ชอบให้ใครมาใกล้ชิดขนาดนี้"

เขาคว้าแขนของฉันดึงเข้าไปใกล้แนบร่างกายของเขา

"งั้นเหรอ? แต่เจ้าชอบมาใกล้ชิดข้า ทุกวี่ทุกวันจนข้ารำคาญจะแย่"

"จะไม่มีแบบนั้นให้กวนใจฝ่าบาทอีกแล้วเพคะ"

มือเขาที่เอื้อมมาลูบใบหน้าฉันทำให้ดวงตาปิดข้างหนึ่งนิ้วโป้งเลื่อนมาลูบปากฉันอวัยวะภายในฉันรู้สึกปั่นป่วนหน้าซีดขวัญผวา

"ถ้าอย่างนั้น...ข้าจะพูดคำหนึ่งที่เจ้าชอบพูดกับข้า คือ ข้าขอจองตัวเจ้าไว้ก่อนก็แล้วกัน"

"เพคะ?" สมองของฉันราวกับมีใครมากดปุ่มพอสเอาไว้