ตอนที่7

ฝ่าบาทที่มองตามเรือนร่างของเธอในขณะที่เดินอยู่นั้นเอามือขึ้นมากอดอกและเอียงหัวในใจของเขามีคำถามเกิดขึ้นมากมาย

"นางเปลี่ยนไปมากราวกับว่าไม่ใช่เซเรน่าคนเดิมที่ข้ารู้จัก"

"น่าสนใจแฮะ อย่างนี้ถึงจะสนุก" เขายิ้มมุมปากและเดินตามเซเรน่าไม่ให้รู้ตัว

ฉันที่รีบเดินมุ่งหน้ากลับไปยังที่มัดม้าไว้ใจลอยคิดถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้

"เฮ้อ เกือบซวยแล้วไง แย่จริงทำไมต้องมาเจอฝ่าบาทในวันนี้ด้วยแผนที่วางไว้พังหมด!"

"แผน?"

เสียงที่พูดขึ้นข้างหูทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองก็พบว่าฝ่าบาททรงยืนอยู่ใกล้มากจนหน้าผากฉันชนเข้ากับแผ่นอกของฝ่าบาท

"โอ๊ย!!" ฉันร้องออกมากำลังจะเซฝ่าบาททรงคว้าเอวฉันไว้ได้ดึงเข้าไปชิดกับแผ่นอกก่อนจะช้อนตัวอุ้มฉันขึ้น

"ฝ่าบาท!! ปล่อยหม่อมฉันลงเพคะ" ฉันพูดอย่างเสียงดังฟังชัด

"เจ้าอยากให้คนรู้ว่าข้าเป็นใครเหรอ ถึงได้แหกปากเหมือนแม่ค้าปากตลาด"

(ปากหนักจริงๆ ผู้ชายคนนี้)

"งั้นก็ปล่อยหม่อมฉันลงสิเพคะหม่อมฉันเดินเองได้"

"รู้เหรอว่าข้าจะไปไหน อยู่เฉยๆ ถ้าเจ้าไม่ฟังคำสั่งของข้า ข้าจะปล่อยเจ้าลงตรงนี้แหละ"

พอฝ่าบาทพูดจบเขาก็ปล่อยฉันลงพื้นอย่างจังทำให้ก้นกะแทรกที่พื้นอย่างแรง

"ไอ้!!... ฝ่าบาทปล่อยหม่อมฉันลงมาได้นะเพคะ!"

"เจ้าบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ปล่อย ข้าก็ปล่อยแล้วเจ้าไม่พอใจอะไรข้าอีกล่ะ ผู้หญิงนิเดาใจยากจริงๆ"

"แค่พูดว่าปล่อยก็ปล่อยลงมาเลยน่ะเพคะ"

ฉันกำมือแน่นเม้มปากอยากจะหนีไปจากตรงนี้แต่ติดที่ว่าลุกไม่ขึ้นเจ็บก้นไปหมดเอามือลูบก้นเบาๆ แล้วฝ่าบาทก็เข้ามาอุ้มฉันขึ้นยังมีหน้ามาหัวเราะชอบใจอีกไอ้คนสารเลวกล้าปล่อยฉันลงพื้นได้จึงรีบกอดคอฝ่าบาทไว้แน่นกลัวเข้าจะแกล้งฉันอีก

เขาหัวเราะ"ฮ่าๆ ๆ แค่เชื่อฟังข้าแต่แรกก็จบแล้ว"

พอปิดปากเงียบลมหายใจคล้ายกับเอือมระอาก็ดังพอที่จะทำให้เขาได้ยิน ใบหน้าของฉันซุกลงกับแผ่นอกของเขาหัวใจเต้นแรงสุดๆ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งหล่อในสายตาของฉันคือพระเอกที่คู่กับนางเอกอย่างไลล่ามากฉันเกร็งไปทั้งตัวอยู่ในอ้อมแขนของฝ่าบาทแตกต่างจากในอ้อมแขนของดยุกที่ผ่อนคลายมากกว่าเขาเยอะยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหวาดหวั่น

"ฝ่าบาทจะพาหม่อมฉันไปไหนเพคะ" เสียงของฉันที่ถามเขาสั่นเล็กน้อย

เขาไม่ตอบแต่กลับก้าวเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ดูหรูหราโอ่อ่ามีแต่ชนชั้นสูงแต่กายชุดเดรสประดับเครื่องเพชรวิบวับเดินเข้าออก

"เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" พนักงานในร้านเข้ามาโค้งคำนับก่อนและนำทางเขาไปยังห้องส่วนตัว

ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหรามีโต๊ะอาหารยาวประดับประดาด้วยเทียนไข ดอกไม้และต้นไม้ข้างโซฟาสายตาหันไปเห็นอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องฝ่าบาทวางฉันลงบนโซฟาก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้าดวงตาเบิกกว้างเห็นแผ่นอกทำให้รีบหันหลังทันที

จะถอดเสื้อผ้าช่วยบอกหม่อมฉันสักหน่อยได้ไหมเพคะ ว่าจะอาบน้ำหม่อมฉันจะได้ออกไปอยู่ข้างนอก"

"ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าออกไป เจ้ามาอาบน้ำให้ข้าหน่อย"

ฉันหันขวับกลับไปหาฝ่าบาท "อะไรนะเพคะ?"

ฉันเดินเข้าไปใกล้แต่ยังคงหันหลังให้เขา "ให้หม่อมฉันไปตามเลดี้ไลล่ามาให้ดีไหมเพคะ? น่าจะง่ายกว่า" 

พอพูดเสร็จฉันจะเดินหนีฝ่าบาทก็คว้ามือฉันไว้ดึงให้ร่างกายลงไปในอ่างอาบน้ำ ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมเปียกหมดกับมีอะไรแท่งๆ มาถูอยู่ข้างหลังฉัน ขนลุกชะมัด

"เจ้าไม่ดีใจหรือไงที่ข้าลดตัวลงมาเล่นกับเจ้า ไหนๆ เจ้าก็ไม่ชอบข้าแล้วคงจะอาบน้ำให้ข้าได้"

ขณะที่ร่างกายพยายามดิ้นรนแต่ฉันไม่สามารถสู้อ้อมแขนแข็งแรงของฝ่าบาทที่โอบกอดจากด้านหลังของฉันไปได้

"ฝ่าบาทปล่อยหม่อมฉันไปได้ไหมเพคะ" ฉันพยายามพูดอย่างอ่อนโยน

เขาลูบไล้ข้อนิ้วบริเวณโหนกแก้มเบาๆ ตัวฉันสั่นระริกราวกับลูกนกที่อยู่ในกำมือของเสือ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวกลับกลายเป็นว่าทำให้ฉันรู้สึกวาบหวิวในช่องท้องสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและดิบเถื่อนในเวลาเดียวกัน

"ข้าแค่...อยากเล่นกับเจ้าสักหน่อย ไม่ได้งั้นเหรอ"

"ไม่เพคะ! หม่อมฉันไม่ได้อยากเล่นกับฝ่าบาท"

"เจ้าปฏิเสธข้าที่เป็นถึงฝ่าบาท ฮ่าๆ ข้าอยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ข้าบอกให้เจ้าเล่นกับข้าก็ต้องเล่นกับข้า!"

(ไอ้หมอนี่! มันบังคับกันชัดๆ)

ฉันที่อยากจะหนีจึงได้แต่พยายามทำให้ตัวเองดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของฝ่าบาทกลับมาจับแขนไว้แน่นร่างกายของเขาแนบชิดจนรู้สึกถึงไออุ่นและกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ทำให้ชวนขยะแขยง

"ปกติเจ้าวิ่งเข้าหาข้าไม่ใช่หรือไง อะไรก็เรียกหาแต่ข้า แล้วตอนนี้เจ้าทำเป็นเล่นตัวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้างั้นสิ?" เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความขบขัน

"เปล่าสักหน่อย! หม่อมฉันไม่ได้...."

"ไม่ได้อะไร หรือว่าเจ้าจะมาเถียงข้าที่รู้จักเจ้ามาตลอดหลายปีที่ผ่านมางั้นเหรอ"

"...."

มือของเขาเอื้อมมาจับคางให้หันหน้าไปมองใบหน้าของเขา

"ทำไมไม่เถียงแล้วล่ะ ข้าพูดผิดตรงไหนงั้นเหรอ เซเรน่า"

"หม่อมฉัน..." 

(จะเถียงยังไงดีล่ะเนี่ยเขารู้ฉันเซเรน่าตัวจริงดีกว่าตัวฉันที่เป็นคนเข้ามาอยู่ในร่างนี้ซะอีกหรือว่าเขากำลังสงสัยฉันงั้นเหรอ)

ในสมองกำลังประมวลผลนึกถึงในท่าทางของเซเรน่าเลยลองทำตัวให้เหมือนเซเรน่าดูเลยแสร้งประจบประแจง

"โถ่ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันจะกล้าเถียงสู้ฝ่าบาทได้ยังไงกัน" มือลูบไล้แผ่นอกของเขาช้าๆ ด้วยใบหน้าที่กำลังเย้ายวน

เขาจับข้อมือของฉันดึงออกกระชากอย่างแรงพร้อมกับมือเขาที่ดึงหัวของฉัน

"จะยั่วข้าก็ยั่วให้มันดีๆ หน่อยไม่ใช่มือสั่นอย่างกับกลัวข้าจะกลืนกินเจ้ายังไงอย่างนั้น ข้าไม่หลงกลเจ้าหรอกน่ะ "

"เจ้าเหมือนไม่ใช่เซเรน่าเลยนะ"

ฉันชะงักที่ได้ยินคำพูดของฝ่าบาท "หมายความว่าไงเพคะ"

"ก็ท่าทางของเจ้า คำพูดเจ้ามันไม่เหมือนเซเรน่าที่ข้าเคยรู้จัก ตอนที่เจ้าเห็นดาบกลับไม่กลัวแม้แต่น้อยเมื่อก่อนแค่ข้าถือดาบเจ้าร้องไห้ใหญ่โตมาครั้งนี้เจ้ากล้ามากขึ้นอย่างกับคนละคน"

ฉันหลบสายตาฝ่าบาทเล็กน้อยอุสาตั้งใจจะใช้ชีวิตที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาแล้วไหนมาสงสัยฉันได้ละเนี่ยเพียงแค่ดาบเล่มเดียว ทำไมต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉันด้วยล่ะ

"เจ้าเป็นใคร? "

"ฝ่าบาทถามอะไรได้ตลกดีนะเพคะ หม่อมฉันก็คือเซเรน่า จะเป็นใครไปได้อีกล่ะเพคะ"

"อยู่ต่อหน้าฝ่าบาทเจ้ากล้าโกหกข้า! ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าเป็นใคร!"

"หม่อมฉันคือ เซเรน่า คนที่รักฝ่าบาทหนักหนาแต่ฝ่าบาทกลับไม่เคยสนใจไยดีอะไรหม่อมฉันเลย ทำไมเพคะทำไมเป็นหม่อมฉันไม่ได้"

"ตอบมาสิเพคะ ทั้งที่หม่อมฉันชอบฝ่าบาทมาตั้งแต่เด็กเล่นด้วยกันมาตลอดแต่ฝ่าบาทกับเลือกไลล่า"

"..."

เขาเงียบเลยนี่แหละโอกาสของเราที่ต้องเล่นตีบทแตกไปก่อนเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจเขาเลย ว่าฉันคือเซเรน่า ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่เซเรน่าก็ตามแต่ขืนอยู่ตรงนี้ยังไงฝ่าบาทก็จะเอาคำตอบให้ได้แน่ฉันผลักฝ่าบาทออกสุดแรงจนหลังเขาไปติดอ่างอีกข้างร่างกายลุกขึ้นรีบลงจากอ่างอาบน้ำ

"หม่อมฉันว่าหม่อมฉันเล่นกับฝ่าบาทมามากพอแล้ว ขอตัวก่อนนะเพคะ ขอให้อาบน้ำอย่างสุขสำราญ"

ฉันรีบวิ่งออกจากห้องพักส่วนตัวของเขาปิดประตูลงและชูนิ้วกลางใส่หลังประตูจากนั้นก็วิ่งในสภาพที่เสื้อผ้าเปียกโชกพอมาถึงที่ม้ามัดอยู่หัวใจยังคงเต้นระรัว

"บ้าจริง! แม่งเอ๊ย! หรือว่าฉันทำตัวเป็นจุดสนใจมากเกินไป โอ๊ยยยยไม่อยากจะยุ่งกับคนแบบนี้เลยน่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"ต้องทำยังไงให้ฝ่าบาทเลิกยุ่งกับฉันกันถึงว่าที่พี่บอกทำให้ฝ่าบาทสนใจเรามากขึ้นเพราะแบบนี้นี่เอง ฉันนิโง่จริง!" หัวมุมตัวม้าสายไปมา