ตอนที่5

หลังจากที่พวกเราจัดการคนพวกนั้นเสร็จดยุกได้มัดเชือดทั้งสามคนลากเดินมา กลับพวกเราด้วยสายตาเหลือบไปเห็นตราสัญลักษณ์ที่อยู่ตรงปลายดาบเป็นรูปธงและตรงกลางคือเสือสีดำนั้นมันเป็นตราของฝ่าบาทคนพวกนี้คือพวกของฝ่าบาทงั้นเหรอ อยากจะฆ่าฉันขนาดนี้เลย

ดยุกเดินต่อไปเรื่อยๆ เขาเล่นทิ้งม้าให้วิ่งไปทางไหนก็ไม่รู้ไม่งั้นฉันได้ขึ้นขี่ม้าถึงคฤหาสน์ตั้งนานแล้ว เขาไม่หนักเหรอเดินมาตั้งนานทางก็ไกลเขาน่าจะปวดเมื่อยแขนบ้างแหละ

"ดยุกปล่อยฉันลงได้แล้ว ไม่งั้นท่านจะปวดแขนเอานะ ตัวฉันหนักจะตาย"

"อยู่เฉยๆ ข้าไหวหมูข้าก็เคยยกมาแล้ว"

"เดี๋ยวนะ! นี่ท่านเปรียบฉันเป็นหมูเหรอ"

"ข้าเปล่าสักหน่อย เลดี้คิดเองทั้งนั้น ข้าแค่เปรียบเทียบ"

"ก็นั่นแหละมันคือการที่ดยุกกำลังว่าฉันเป็นหมู!"

ฉันที่จะพูดขึ้นแต่โดนขัดด้วยเสียงของท่านพี่ซีซาร์ที่เรียกชื่อของฉันมาแต่ไกลศีรษะหันไปตามเสียงของท่านพี่

"เซเรน่า เซเรน่า น้องรักของพี่"

"ท่านพี่ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรท่านพี่เหรอ"

พี่ซีซาร์ที่วิ่งเข้ามากอดฉันแต่ดันหยุดแล้วกรี๊ดทำให้ฉันต้องกรี๊ดตาม

"อร๊ายยยย โอ๊ย! พี่จะกรี๊ดทำไมเนี่ย"

"พี่ตกใจนึกว่าน้องสาวของพี่มีเวทมนตร์ลอยได้ซะอีก ที่แท้ดยุกก็อุ้มน้องอยู่นี่เอง"

ดยุกเลยปล่อยฉันลงเท้าแตะพื้นท่านพี่เข้ามากอดยกตัวฉันหมุนเป็นวงกลมจากนั้นก็สำรวจดูว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้างขณะนั้นก็มีมือเข้ามาบีบคอฉันดันร่างกายไปติดกับต้นไม้เท้าฉันลอยขึ้นบนอากาศสีหน้าฝ่าบาทเย็นชาแววตาเชือดเฉือนราวคมมีดเขาฟิวส์ขาดหมดความอดทน

"อึก!! หม่อมฉันเจ็บน่ะเพคะฝ่าบาท"

"เจ้าจะทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน! คิดว่าข้าจะสนใจมารยาของเจ้าหรือไง!"

"ทหาร!! จับตัวนาง"

"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!!!" พี่ซีซาร์ตะโกนอย่างเสียงดัง

น้ำเสียงเยียบเย็นไร้ความปรานีของฝ่าบาทเหล่าทหารกรูกันเข้ามาล้อมตัวฉันจับกุมไว้แน่นหนาฉันดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายได้เลย

"ฝ่าบาทปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ!! จะทำแบบนี้กับหม่อมฉันไม่ได้นะเพคะ!" ฉันตะโกนพูดด้วยความตื่นตระหนก

"เจ้ากล้าดียังไงถึงมาทำให้ข้าต้องมาวุ่นวายเพราะเจ้า!"

ทหารกำลังจะลากฉันเลยพูดออกมา "หม่อมฉันไม่ได้ชอบฝ่าบาทแล้วเพคะ และจะไม่มาให้เห็นหน้าอีกด้วยเพคะ!" ฉันพยายามหาข้ออ้างแก้ตัวเพื่อจะได้ไม่ต้องเจอเขาอีก

"หุบปากของเจ้าไปซะ ข้าไม่เชื่อมารยารอยเล่มเกวียนของเจ้าหรอกน่ะ "

"หม่อมฉัน..."

"ตัดลิ้นนาง! ให้ทุกคนได้รู้ว่าการโกหกนั้นจะได้รับโทษยังไง!"

"ฝ่าบาท!" ดยุกเฟนิสร่ารับเข้ามาขวางทาง "การทำแบบนี้มันเกินไปสำหรับเลดี้น่ะพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าเหรอดยุก!"  ฝ่าบาทที่มองดยุกใบหน้าแดงก่ำด้วยแรงโทสะ

"กระหม่อมไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะแต่...โปรดเมตตาเลดี้เซเรน่าอีกครั้ง นางบอกว่าจะไม่ให้ฝ่าบาทมาเจอหน้าอีกนับว่าดีต่อฝ่าบาทมากน่ะพ่ะย่ะค่ะ"

"ใช่ๆๆ"

ขณะนั้นท่านพี่ซีซาร์ก็คุกเข่าลง ทุกคนคุกเข่าให้ฉันทั้งหมดยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

"กระหม่อมยอมรับผิดแทนน้องสาว ขอฝ่าบาทลงโทษกระหม่อมแทนเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

"ท่านพี่! ไม่น่ะ หม่อมฉันเองเพคะที่เป็นคนผิดเชิญตัดลิ้นหม่อมฉันเลยเพคะ"

ฉันจะทำให้พี่ซีซาร์ของเซเรน่ามาตายแทนฉันไม่ได้เด็ดขาดสถานการณ์ตึงเครียดนี่มันอะไรโถ่ชีวิตฉันทำไมต้องมาพัวพันกับผู้ชายที่เป็นฝ่าบาทคนนี้ด้วยอยากจะตายตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด สายตาของฉันเหลือบไปเห็นมีดสั้นของอัศวินที่หนีบอยู่ข้างกายเลยผลักเขาคว้ามีดมาแทงเข้าที่แขนด้านซ้ายตัวเองเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนชุดเดรสสีแดง

"เซเรน่า! "ดยุกเฟนิสร่าและท่านพี่อุทานเพราะตกใจเขาที่จะก้าวเข้ามาหาฉันแต่มื้ออีกข้างยกขึ้นห้ามไว้

"อย่าเข้ามา! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับดยุกเลย"

ฉันกัดฟันกรอด! เดินไปหาท่านพี่ที่คุกเข่าไปยืนอยู่ตรงหน้าของฝ่าบาท

"หม่อมฉัน...เซเรน่าขอสาบานว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับฝ่าบาทหรือเลดี้ไลล่าอีกเลย ด้วยเลือดหม่อมฉันน่าจะเพียงพอให้ฝ่าบาททรงเชื่อหม่อมฉันได้แล้วน่ะเพคะ"

นิยายนิสัยของฝ่าบาทนั้นบ้าบิ่นคลั่งไคล้คนที่ทำให้เขาประหลาดใจได้ถึงจะยอมปล่อยขอให้เป็นไปตามนิยายสักนิดก็ยังดีเพราะฉากที่ฉันโดนไม่มีในนิยายความจริงจะต้องเป็นไลล่ากับฝ่าบาทที่ไปช่วยเธอแต่นี่กลายเป็นฉันที่โดนจับมาแทนทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนยกเว้นนิสัยที่ยังไม่เปลี่ยน

ฝ่าบาทเอาดาบมาเกยคางฉันขึ้นให้มองใบหน้าของเขา หล่อเหลาแต่จิตใจโหดเหี้ยมของแท้

"ถือว่าทำข้าสนใจได้อย่างมาก ครั้งนี้...ข้าให้โอกาสเจ้า แต่จะไม่มีครั้งที่สี่ อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก จำไว้เซเรน่า ข้าจะจับตาดูเจ้าไว้"

"ซีซาร์พาน้องสาวของเจ้ากลับไปแล้วดูแลนางให้ดีๆ"

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"

ท่านพี่ซีซาร์โค้งคำนับก่อนจะพยุงตัวฉันเดินไปขึ้นม้าของท่านพี่เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ฉันรู้ว่าสิ่งที่เซเรน่าเจอต้องอดทนและทรมานมากทำให้ฉันต้องหาคำตอบว่าเพราะอะไรเซเรน่าถึงยอมทนหากฉันทำผิดพลาดครั้งนี้คงไม่มีใครช่วยฉันได้

ห้องนอนเซเรน่า

"น้องพี่เจ้าทำตัวเองได้ยังไง!!! ถ้าตายขึ้นมาจริงๆ ท่านพ่อท่านแม่และพี่จะอยู่ยังไง! ดีที่พวกท่านไม่ได้อยู่ประเทศนี้ ถ้ารู้ถึงหูท่านมีหวังได้เกิดสงครามแน่"

ฉันที่เดินเข้าห้องมานั่งบนโซฟาพร้อมกับหมอประจำตระกูลที่มาทำแผลบนแขนของฉันที่ได้แทงตัวเองมือกำแน่นมันแสบไปหมด

"ไม่ใช่ว่าน้องไม่รู้ เลยต้องหาวิธีทำให้เรารอดถึงพี่จะเป็นเพื่อนสนิทของฝ่าบาทแต่เขาไม่ได้สนหรอกนะท่านพี่"

"แต่นี้มันบ้าเกินไปการที่น้องเอามีดแทงตัวเองไม่ได้ช่วยให้ฝ่าบาทเลิกสนใจเจ้ากลับยิ่งสนใจมากขึ้นกว่าเดิมอีก"

"ไหนน้องจะบอกว่าไม่ได้รักฝ่าบาทแล้วมันเรื่องจริงเหรอ"

"ใช่เรื่องจริง น้องไม่อยากจะให้ตัวเองต้องเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว"

หลังจากหมอทำแผลที่แขนเสร็จฉันก็เดินออกมาที่ระเบียงหลับตาปล่อยให้สายลมเย็นๆ พัดผ่านร่างกายท้องฟ้าในยามค่ำคืนเต็มไปด้วยหิมะตกโปรยปรายสวยงามแต่ในใจของฉันกลับเต็มไปด้วยความมืด

"จากนี้...ฉันจะเป็นยังไงต่อ ทุกอย่างมันไม่เหมือนในนิยายเลย"

นึกถึงใบหน้าของเซเรน่ารอยยิ้มน้ำตาและความเจ็บปวดทั้งหมดมันชัดเจนราวกับฉันได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเธอไปแล้วไหนจะตราของพวกนั้นเป็นของฝ่าบาทใบหน้ามีรอยปานดำทุกคน

"มีคนจงใจฆ่าฉัน! ทำไมเรื่องมันซับซ้อนล่ะเนี่ย"

"ฉันสัญญาว่าจะใช้ชีวิตของเธอให้ดีเท่าที่ฉันจะทำได้แม้ว่าจะทำได้หรือเปล่าไม่รู้ แต่ฉันจะต่อสู้กับโชคชะตานี้ให้ได้"

โลกใบนี้ไม่ใช่โลกของฉันแต่ฉันจะทำให้มันเป็นโลกที่ฉันเป็นคนกำหนดมันขึ้นมาเอง