ตอนที่8

ยามบ่ายในห้องทำงานฝ่าบาทและดยุกเฟนิสร่าพูดคุยกันเกี่ยวกับการทุจริตของเหล่าสภาที่แอบฟอกเงินและเก็บภาษีชาวบ้านเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

"ดูสิ่งที่พวกมันหากินกับประชาชน! หน้าหนากันจริง คงจะอยากให้บ้านเมืองล่มจม"

"กระหม่อมกำลังเร่งสืบหาหลักฐานและจะนำตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษให้ได้พ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่ใช่แค่ลงโทษแต่ต้องตัดหัวเอาเสียบประจาน ทำให้พวกมันได้รู้ว่าใครที่กล้าโกงจะต้องมีโทษยังไง"

ทั้งดยุกและฝ่าบาทปรึกษาวางแผนที่จัดการกับเหล่าสภาผู้ทุจริตอยู่ครู่หนึ่งฝ่าบาทก็คิดอะไรได้อย่างหนึ่งเลยเงยหน้าขึ้นมามองดยุกที่กำลังอ่านพวกเอกสารอยู่นั้น

"ดยุก...."

"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"

"เจ้าไม่ได้มีเลดี้ในใจมานานแค่ไหนแล้ว หรือว่าเจ้ามีเลดี้อยู่ในใจแล้วหรือเปล่า?"

ดยุกที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับงงไม่นึกว่าฝ่าบาทจะสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย

"กระหม่อมไม่มีใครในใจทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดทรงถามเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ"

"ระหว่างไลล่ากับเซเรน่า ดยุกจะเลือกใครงั้นเหรอ?"

ดยุกถึงกับนิ่งเงียบเพราะการที่ฝ่าบาทถามนั้นมันมีความหมายแฝงอยู่เสมอ

"ดยุกคงจะตอบยาก หากข้าอยากให้เจ้าแต่งงานกับเซเรน่าเจ้าจะยอมหรือไม่?"

เขาถึงชะงักที่ฝ่าบาทพูดแบบนี้ออกมา "แต่งงานกับ...เลดี้เซเรน่าหรือพ่ะย่ะค่ะ"

"หากเป็นสิ่งที่ฝ่าบาทต้องการ กระหม่อมยินดีพ่ะย่ะค่ะ"

ถ้าเซเรน่ารู้คงจะต้องไม่ยอมแน่ๆ จู่ๆ ฝ่าบาทคิดเล่นอะไรของเขาไหนกลายเป็นว่าเขากำลังจงใจเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเซเรน่าซะงั้น

"งั้นก็ดี ในเมื่อเจ้ายังไม่มีคู่หมั้นข้าก็อยากให้เจ้าได้แต่งงานกับเซเรน่า"

"...."

(เซเรน่าข้าเตรียมของขวัญให้เจ้า เรามาดูหน่อยข้าที่เป็นฝ่าบาทออกคำสั่งแบบนี้เจ้าคงจะรีบวิ่งมาหาข้าทันทีเลยแหละในเมื่อเจ้าไม่คิดจะมาข้าให้เห็นหน้าของเจ้าเลย ข้าจะหาทุกวิถีทางให้เจ้ามาหาข้าบ่อยๆ เหมือนทุกทีข้าจะรอเจ้า รอยยิ้มที่แสนชั่วร้าย ผุดขึ้นบนใบหน้า)

คฤหาสน์มาร์ควิส ซิเดโร อัลเฮนา

ฉันที่นั่งอยู่ในลานดอกไม้ที่กำลังเพลินกับบรรยากาศแต่ท่านพ่อกับท่านแม่ที่มาเยี่ยมกำลังหยอกล้อกัน ท่านพ่อป้อนขนมให้ท่านแม่ส่วนท่านแม่ก็ทำหน้าตาเขินอายราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับที่ไม่เคยเห็นพ่อแม่รักกันหวานชื่นปานนี้ถ้าเป็นพ่อแม่ฉันคงจะมีแต่ทะเลาะกันไม่เว้นวัน พอมองท่านพ่อกับท่านแม่ของเซเรน่าตามองบนอยากจะอ้วกหวานอะไรขนาดนั้น รับไม่ได้ๆ ฉันยกมือขึ้นปิดตาตัวเอง

ทันใดนั้นฟี้บี้ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในสวน

"ท่านมาร์ควิส ท่านมาร์เชอเนส มีจดหมายจากพระราชวังค่ะ!"

ทุกคนได้ยินแค่คำว่าพระราชวังถึงกับทำให้ขนแขนลุก ท่านพ่อรีบรับจดหมายจากฟี้บี้มือเปิดอ่านด้วยสีหน้าตกตะลึงท่านแม่ที่อ่านถึงกับต้องอุทานออกมาว่าคุณพระเจ้า ฉันเอียงคอราวกับมีเครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ

"มีอะไรกันเหรอคะ ท่านพ่อ ท่านแม่ ทำท่าตกใจอะไรขนาดนั้นใครตายเหรอคะ"

ฉันยกน้ำชาดมก่อนที่จะดื่มเข้าไป ท่านพ่อก็พูดขึ้น

"ฝ่าบาท...มีรับสั่งให้เซเรน่าแต่งงานกับท่านดยุกเฟนิสร่า"

น้ำชาที่ฉันกินถึงกับพุ่งออกจากปากฉันลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้แย่งจดหมายมาดูลายมือตราประทับ และลายเซ็นยินยอมของดยุกทุกอย่างบ่งบอกว่านี่เป็นเรื่องจริง! 

"นี่มันบ้าไปแล้ว! ไอ้! ฝ่าบาทมอร์ฟรานทำไมถึงได้ทำเรื่องบ้าๆ ๆ พวกนี้"

ฉันถือจดหมายก้าวเดินอย่างเร็วควบม้าไปที่คฤหาสน์ของดยุกทำไมถึงได้มาบังคับคนอื่นเขาแต่งงานกับอีกฝ่ายโดยไม่ได้ถามความสมัครใจก่อนช่างเป็นฝ่าบาทที่น่ารำคาญเป็นบ้า อยากจะเล่นเกมอะไรของเขาถึงให้คนอื่นมาเดือดร้อนด้วยฉันที่มาถึงคฤหาสน์ดยุกกระโดดลงจากหลังม้าพ่อบ้านพาตรงไปยังห้องของดยุกโดยไม่เคาะประตูภาพที่เห็นคือดยุกกำลังสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแต่ยังติดกระดุมไม่เสร็จ

"ไม่คิดจะเคาะประตูเลยสินะ เลดี้เซเรน่า นิสัยเดิมกลับมาแล้วหรือไงถึงได้ทำตัวหยาบคายแบบนี้"

ฉันเดินเข้าไปใกล้ดยุกเห็นแผ่นออกขาวนวลกลืนน้ำลายลงคอนิ่งไปสักพักก่อนจะเรียกสติกลับมา 

"ใช่ฉันทำตัวหยาบคายแต่ดยุกนั่นแหละทำไมถึงได้โง่เซ็นยินยอมแต่งงานกับฉัน ทั้งที่ฉันไม่ได้คิดจะแต่งงานกับดยุกเลย สมองท่านมีปัญหาหรือไง"

ดยุกที่ติดกระดุมเสื้อเสร็จแล้วเดินมานั่งไขว่ห้างบนโซฟาอย่างผ่อนคลายมือข้างหนึ่งยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบแล้วเขาเลื่อนจานที่มี มาการองมาให้ทางฉัน

"กินนี่ก่อนเพื่อจะอารมณ์ดีของโปรดเลดี้ไม่ใช่เหรอมาการอง"

"..." (อะไรของเขาถึงได้ใจเย็นขนาดนี้ แล้วยังรู้อีกว่ามาการองเป็นของโปรดเซเรน่า)

"เลดี้กำลังสงสัยอยู่ใช่ไหมว่าทำไมข้าถึงรู้ว่าเลดี้ชอบมาการองเพราะตอนนั้นเลดี้เป็นคนบอกข้าเองว่าชอบกิน มาการองที่สุดเพราะมันหวานละลายในปากเหมือนกับลูกอม"

"แฮะๆๆ ฉันจำไม่ได้แล้วน่ะ"

"สมองข้าไม่ได้มีปัญหา เลดี้คิดว่าข้าจะขัดคำสั่งฝ่าบาทได้งั้นรึ? อย่าลืมสิเลดี้เซเรน่า ฝ่าบาทผู้เหนือทุกอย่างแค่ฆ่าคนรอบข้างเจ้าทำได้เพียงพริบตา"

"แล้วยังไงท่านดยุกถึงกลับต้องมายอมแต่งงานทั้งที่ดยุกไม่ได้รักฉันเลย แบบนี้มันหยามฉันเกินไป ดยุกควรจะได้คนที่คู่ควรมากกว่าที่จะเป็นฉัน"

"เลดี้คิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับข้างั้นรึ?"

"แน่นอนสินิสัยของฉันไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น!"

ฉันที่ลุกพรวดเดินออกไปดยุกที่เรียกฉันแต่ฉันไม่ฟังในเมื่ออยากให้ฉันร้ายก็จะร้ายให้ถึงที่สุดพอมาถึงพระราชวังของฝ่าบาทขาเดินติดๆ พ่อบ้านก็บอกว่าเข้าไม่ได้ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังพักผ่อนอยู่ฉันไม่ได้แคร์ว่าตอนนี้เขาจะทำอะไรหรืออยู่กับใครฉันตรงไปยังห้องพักของฝ่าบาทมือเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าเขาอยู่กับไลล่าเหมือนจะกอดกันด้วยแต่ไม่สนใจหรอก

"อุ้ย ขอโทษที่มาขัดขวางความรักของท่านสองนะ หัดล็อกประตูบางก็ดีน่ะเพคะฝ่าบาท"

"เซเรน่า! มีอะไรรึถึงได้รีบร้อนมาถึงที่นี่? หรือว่า...รอวันแต่งงานกับดยุกไม่ไหวแล้ว"

สายตากลอกตาขึ้นเท้าเอวเมินคำพูดของฝ่าบาทหันไปมองไลล่า

"เลดี้ไลล่า ช่วยออกไปข้างนอกสักครู่ได้ไหม? ฉันต้องการคุยกับฝ่าบาทเป็นการส่วนตัวถ้าเสร็จธุระจะคืนฝ่าบาทให้"

"แต่หม่อมฉันอยากอยู่กับฝ่าบาทนิเพคะ"

ไลล่าทำท่าทางอึกอักมองฝ่าบาทด้วยแววตาออดอ้อนไปเกาะแขนฉันถึงทำหน้าเอือมระอา

"รักกันเหลือเกิน ในหนังสือก็ตัวติดกันจนเลี่ยนสุดมาเจอของจริงเล่นเอาไม่อยากจะมอง" ฉันพึมพำกับตัวเอง

"ออกไปก่อนไลล่า เดี๋ยวข้าคุยเสร็จจะเรียกเจ้านะ" ฝ่าบาทพูดน้ำเสียงอ่อนโยนแตกต่างกับฉันที่เสียงแข็งกระด้าง

ไลล่าเดินออกด้วยสีหน้าไม่พอใจเธอเดินเอาไหล่มาชนกับฉันทำให้เซเล็กน้อย แววตาของไลล่าน่ากลัวสุดหรือฉันจะตาฝาดเลยหันกลับมามองฝ่าบาท

"พูดมาสิเจ้ามีอะไรกับข้า"

"ฝ่าบาทคิดว่าตัวเองเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่จะบังคับคนอื่นให้แต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รักกันงั้นรึเพคะ จิตใจฝ่าบาททำด้วยอะไรถึงไปบังคับดยุกแบบนั้น!"

เขายิ้มเดินมานั่งที่เก้าอี้โดยถอดเสื้อออก "ถึงเจ้าจะไม่เต็มใจแต่ดยุกเฟนิสร่าเต็มใจจะแต่งงานกับเจ้า"

"เฮอะ เนี่ยนะเหรอฝ่าบาทของประเทศนี้ สมองก็คงมีแค่นี้ไม่ได้ฉลาดอย่างที่ใครๆเขาว่ากันเลย"

เพล้ง!

ฝ่าบาทปาแก้วโดนกำแพงทำให้เศษแก้วกระเด็นมาเฉียดหน้าฉันไปทำให้เลือดไหลที่หน้ามือปาดเลือดเพราะตอนนี้ในใจฉันโมโหอย่างมากแทบจะคุมไม่อยู่

"อยากให้หม่อมแต่งงานกับดยุกงั้นเหรอเพคะ ได้สิเพคะถ้าฝ่าบาทต้องการแบบนั้น เลือกวันเวลามาได้เลยเพคะ!"

"เซเรน่า! เจ้ากำลังท้าทายข้า!"

"เอ้า! ไม่ดีตรงไหนเพคะ ในเมื่อฝ่าบาทอยากได้แบบนั้นหม่อมฉันก็เต็มใจแล้ว"

ฉันที่ถือใบเซ็นยินยอมในการแต่งงานมาด้วยวางบนโต๊ะมือเอื้อมไปจับปากกากำลังจะเซ็นฝ่าบาทก็มาดึงกระดาษฉีกออกเป็นสองส่วน

"อะไรของฝ่าบาทเนี่ยเพคะ!"

"ในเมื่อเจ้าไม่อยากแต่งงานกับดยุกก็ไม่จำเป็นต้องเซ็น งั้นก็มาแต่งงานกับข้าซะ!"

หูของฉันที่ได้ยินดวงตาเบิกกว้าง "อะไรน่ะเพคะ!! "