บทที่ 3

ฉันขึ้นแท็กซี่และบอกที่อยู่ของอพาร์ตเมนต์ที่ฉันเคยอาศัยอยู่มาตลอดห้าปี

เมื่อฉันเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นเสื้อโค้ทของแดเนียลแขวนอยู่บนราว ข้างกันนั้นมีเสื้อแจ็กเก็ตของผู้หญิงแขวนอยู่ เป็นเสื้อสีอ่อน ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อบาง มันดูเหมือนจะอยู่ที่นั่นมาสักพักแล้ว พาดอยู่บนตะขอราวกับว่าเป็นเจ้าของบ้านอีกคน ฉันมองมันอยู่สองวินาทีแล้วก็ไม่ได้แตะต้องมัน

ฉันมีข้าวของให้เก็บไม่มากนัก ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เงินส่วนใหญ่ของฉันถูกทุ่มลงไปในบริษัทของเขาหมดแล้ว

ตอนที่ฉันเปิดลิ้นชักเพื่อหาหนังสือเดินทาง ปลายนิ้วของฉันบังเอิญไปโดนกล่องใบเล็กที่เกาะฝุ่นหนา ฉันเปิดมันออก ด้านในคือสร้อยข้อมือเงินเส้นบางและบอบบาง ประดับด้วยอัญมณีเม็ดเล็กๆ ที่ไม่มีราคาค่างวดอะไรนัก

เขาซื้อมันมาจากร้านขายของวินเทจเมื่อแปดปีที่แล้ว เขาสวมมันให้ฉันในคืนนั้นและพูดว่า "อเลสซานดรา ตอนนี้ผมยังไม่มีอะไรเลย ผมรู้ว่ามันไม่มีค่าอะไรมาก แต่ผมสัญญาว่าวันหนึ่งผมจะซื้อของที่ดีกว่านี้ให้คุณนะ"

ฉันคิดว่าคืนนั้นคือคืนที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน สร้อยข้อมือเส้นนั้นคือเครื่องยืนยันว่าฉันได้เลือกอะไรด้วยตัวเอง ไม่ใช่การคลุมถุงชน ไม่ใช่การทำธุรกรรม แต่มันคือทางเลือกของฉันเอง

ฉันเชื่อใจเขา เชื่อสนิทใจจนถึงขนาดเดินทางไปหาคุณปู่และบอกท่านว่าฉันจะไม่แต่งงานกับใครอื่นอีก ท่านนิ่งเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "แปดปี ถ้าถึงตอนนั้นแล้วเขายังไม่แต่งงานกับหลาน ก็กลับมาซะ"

ฉันคิดว่าตัวเองไม่มีวันแพ้ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคนโง่ที่คิดผิดมาตลอดคือตัวฉันเอง

ฉันกำลังจะปิดกล่องใบนั้นลงเมื่อได้ยินเสียงปลดล็อกประตู แดเนียลเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับสะบัดละอองฝนออกจากร่ม เมื่อเขาเห็นกระเป๋าเดินทางที่เปิดอยู่บนเตียงนอน คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที

เขาเดินตรงเข้ามาแล้ววางมือลงบนกระเป๋าเดินทางของฉัน "เธอจะไปจริงๆ เหรอ? แค่เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?"

ฉันปัดมือเขาออก "มันไม่ใช่เรื่องนี้"

"แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ?" เขายืนมองหน้าฉัน "ฉันเคยเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดมาก่อน เธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลย เมแกนเพิ่งเข้ามาใหม่ ฉันก็แค่อยากดูแลเธอ เธอเคยเข้าใจนี่ ตอนที่เราเพิ่งเริ่มต้น เราทำงานกันหามรุ่งหามค่ำ และเธอก็ไม่เคยบ่นสักคำ"

เขาถอนหายใจยาว น้ำเสียงอ่อนลง "ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอถึงกลายเป็นคนอ่อนไหวขนาดนี้ แต่ก่อนเธอเคยบอกว่า 'ทางนี้ฉันจัดการเอง' ตอนนี้แค่ฉันพูดถึงตั๋วที่คืนเงินไม่ได้ เธอก็ถึงกับเก็บกระเป๋าเลยเหรอ ทุกสิ่งที่ฉันทำก็เพื่อพวกเราทั้งนั้น ยิ่งบริษัทใหญ่โตขึ้น ชีวิตของเราก็จะยิ่งดีขึ้น"

"เมแกนยังเด็ก เธอยังไม่รู้วิธีการทำงานในวงการนี้ ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบากอยู่คนเดียว เธอบอกให้ฉันเป็นคนใส่ใจคนอื่นให้มากขึ้นไม่ใช่เหรอ พอฉันทำตอนนี้เธอกลับมาโกรธซะงั้น"

เขามองฉันด้วยความสับสนและเหนื่อยหน่าย ราวกับว่าเขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมฉันถึงต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้

ฉันมองตอบเขา และรู้สึกว่าความอบอุ่นหยดสุดท้ายในอกกำลังเย็นเฉียบลงทีละนิดๆ ในความคิดของเขา ความอดทนและการเสียสละของฉันได้กลายเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่พอใจในตอนนี้อีกแล้ว

"แดเนียล" ฉันเอ่ยชื่อเขาเบาๆ "คุณไม่เห็นจริงๆ หรือว่าคุณจงใจแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกันแน่?"

เขาชะงักไป ราวกับคำถามนั้นทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเขาก็สว่างขึ้น เขาก้มลงมองแวบหนึ่ง และฉันเห็นคิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย เขาพิมพ์ข้อความสั้นๆ แค่คำเดียวแล้วคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง

"เรื่องงาน" เขากล่าว

ฉันไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขากล่าวต่อว่า "ฉันจะไปไมอามีแค่ไม่กี่วัน อย่าเพิ่งไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมานะ พอกลับมาเราไปจดทะเบียนสมรสกัน ฉันพูดจริง อะไรก็ตามที่เธอต้องการ ฉันจะหาให้เธอทั้งหมด แบบนี้พอจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นได้ไหม?"

ฉันมองหน้าเขาแล้วคลี่ยิ้ม "แดเนียล เราไม่ได้จะแต่งงานกันอีกแล้วล่ะ"

เขายืนนิ่งค้าง ราวกับคำพูดนั้นยังเดินทางไปไม่ถึงสมองของเขา และในวินาทีนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของฉันก็สว่างวาบขึ้นมาเช่นกัน