ตอนพิเศษ เมื่อโลกที่ไม่มีเซเรน่า [2/2]

“เซเรน่า...ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน”

เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นในห้องทำงานอันว่างเปล่า ก่อนที่ภาพของเธอในความทรงจำจะเริ่มเลือนหายไปทีละน้อย...

และในขณะเดียวกันไซรัสก็สาบานในใจว่า

ต่อให้ต้องพลิกทั้งเมืองทั้งเขตใต้ เขาก็จะหาผู้หญิงคนนั้นให้เจอ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไรก็ตาม

สามวันผ่านไป ไซรัสไม่ได้นอนแม้แต่วินาทีเดียว ทุกตึก ทุกตรอก ทุกแฟ้มข้อมูลในฐานระบบของเขตใตต้และเขตเหนือเขาค้นมันทั้งหมด

แต่ไม่มีชื่อ “เซเรน่า”

ไม่มีแม้กระทั่งร่องรอยการมีอยู่ของเธอ

เขาไปยังเพนเฮ้าท์หรูของเธอในเขตเหนือที่จำได้แม่นยำ กลับพบว่าที่ตรงนั้นกลายเป็นลานกว้างโล่ง ๆ มีเพียงหญ้าแห้งถูกลมพัดเอน

เขาเดินไปกลางพื้นที่นั้น หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังถูกบีบ

“เกิดอะไรขึ้นกันเธอ ไม่สิ กับฉันกันแน่...” เขาทรุดตัวลง คว้าเศษดินในมือ

“เธอต้องอยู่ตรงนี้สิ เซเรน่า...”

ลมหอบหนึ่งพัดผ่าน พาเอากลีบดอกไม้ปลอมสีขาวปลิวขึ้นจากพื้น เหมือนเสียงหัวเราะแผ่วเบาของใครบางคนแว่วอยู่ในความทรงจำ

“ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ...” เขาพูดทั้งที่น้ำเสียงแหบพร่า “ต่อให้โลกทั้งใบลืม ฉันก็จะจำเธอไว้คนเดียว”

เขากลับไปที่คฤหาสน์ยามค่ำคืน ไฟในห้องครัวดับสนิท แต่ไซรัสกลับมองเห็นภาพในหัว เด็กชายสองคนวิ่งวนรอบโต๊ะด้วยมือเปื้อนแป้ง และหญิงสาวหัวเราะเสียงใส

“ไซม่อนอย่ากินแป้งนะลูก! เซธ หยุดเอาช้อนตีชามสิคะ!”

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนได้ยินทุกเสียงชัดเจน แต่เมื่อกะพริบตา ภาพทั้งหมดก็หายไป

เหลือเพียงเขากับเงาสะท้อนในกระจก…

คืนที่สี่

ชายหนุ่มเปิดขวดเหล้าทิ้งบนโต๊ะทำงาน ในมือมีสมุดบันทึกเก่าที่หน้าเปล่าทั้งเล่ม เขาหยิบปากกาขึ้น เขียนชื่อเธอทีละตัว

‘เซเรน่า’

และขีดทับ

‘เซเรน่า’

อีกครั้ง

อีกครั้ง

จนหมึกเปื้อนทั้งหน้า

“ไม่ว่าจะต้องโกหกความจริงแค่ไหน ฉันก็จะสร้างเธอขึ้นมาใหม่ให้ได้...”

คืนต่อมาเขากลับมาที่คฤหาสน์อีกครั้ง ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน ชายในกระจกดูอ่อนแรง ดวงตาหม่นและเหนื่อยล้า

“ถ้าเธอยังอยู่คงจะด่าฉันไปแล้วสินะ ที่ปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้”

แสงจันทร์ส่องผ่านม่านบาง ๆ เข้ามา ในเงานั้น เขาเหมือนเห็นร่างผู้หญิงในชุดเดรสขาวยืนอยู่ข้างหลังเธอยิ้มให้เขาอย่างแผ่วเบา

“เซเรน่า?...”

แต่เมื่อเขาหันไปกลับไม่มีใคร ทว่าบนโต๊ะหัวเตียง กลับมีดอกคามิเลียหนึ่งดอกวางอยู่ ทำเอาไซรัสชะงักไปชั่วครู นิ้วเทาสั่นขณะยื่นมือไปแตะมัน

“เธออยู่ตรงนี้จริง ๆ ใช่ไหม” เขาพึมพำเสียงแผ่ว

และทันใดนั้น เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงอีกครั้ง พร้อมกับแสงแปลกประหลาดที่เริ่มส่องมาจากพื้นห้อง และแสงที่พวยพุ่งจากพื้นจะค่อย ๆ แผ่วลง ไซรัสยกมือขึ้นบังสายตา ก่อนทุกอย่างรอบตัวจะเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนภาพในกระจกที่แตกร้าว เสียงหัวใจเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก 

และทันใดนั้นไซรัสสะดุ้งสุดตัว เมื่อแสงอ่อนจากหน้าต่างลอดผ่านม่านเข้ามา เสียงนกยามเช้าดังแผ่ว ๆ

กลิ่นดอกคามิเลียลอยอวลอยู่ในอากาศ

เขาหายใจถี่ ก่อนก้มมองข้างตัว บนเตียงนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ข้าง ๆ ผมยาวสีดำขลับสยายอยู่บนหมอน ใบหน้าเธอสงบอย่างไร้เดียงสา ไซรัสนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่น้ำตาจะรื้นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“เซเรน่า” เขายื่นมือไปแตะใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา

อุ่นจริง นี่ไม่ใช่ภาพหลอน...

เขาก้มลงซบหน้าลงบนไหล่ของเธอ เสียงสะอื้นหลุดออกมาเบา ๆ อย่างที่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะร้องไห้ได้อีก ทำให้เซเรน่าขยับเล็กน้อย ก่อนลืมตาขึ้นหลังจากถูกรบกวน

“หืม นายตื่นเช้าจัง เป็นอะไรเหรอ?” เธอพูดเสียงงัวเงีย พร้อมยิ้มอ่อน ๆ ให้เขา

ไซรัสไม่ตอบ เขาเพียงสวมกอดเธอแน่น แน่นเสียจนเธอแทบหายใจไม่ออก

“อ๊ะ...ไซรัส...” เธอหัวเราะเบา ๆ “อยู่ดี ๆ มากอดแน่นขนาดนี้ จะบอกว่าฝันร้ายเหรอคะ?”

“ใช่” เสียงเขาแผ่ว “ฝันร้ายที่สุดในชีวิต”

“ไม่เป็นไรนะคะ มันก็แค่ฝัน” เซเรน่าชะงักเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น เธอยกมือขึ้นแตะหลังคอเขาเบา ๆ

“ฉันฝันว่าเธอไม่อยู่บนโลกนี้ ไม่มีบ้าน ไม่มีลูก ไม่มีเรา ฉันตามหาทั้งเมืองแต่ไม่มีเธอเลยเซเรน่า ฉันแทบขาดใจ” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาแดงก่ำ 

“ไซรัส...” เซเรน่านิ่งงันไป ก่อนยกมือขึ้นลูบแก้มเขาอย่างแผ่วเบา

“ขอโทษนะ ที่บางครั้งฉันละเลยหรือพูดแรง ๆ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ว่าถ้าไม่มีเธอ ฉันไม่มีวันทนได้” เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอแน่น

“คนบ้า พูดอะไรแบบนั้นแต่เช้า เดี๋ยวลูกมาเห็นจะหัวเราะเอานะ” เธอยิ้มบาง ๆ น้ำตาซึมขึ้นที่หางตามีเล็กน้อย

และเสียงประตูห้องเปิดออกพอดี

“ป่ะป๊า~ หม่าม๊า~”

สองเจ้าก้อนแฝดวิ่งเข้ามาพร้อมตุ๊กตาคนละตัว ไซม่อนปีนขึ้นเตียงก่อน ส่วนเซธลากผ้าห่มมาด้วย

“ป่ะป๊าร้องไห้เหรอครับ?” เซธถามพลางเอียงคอ

“ไม่ครับ ป่ะป๊าแค่ดีใจที่ได้เจอทุกคน” ไซรัสหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนดึงทั้งสองเข้ามากอดแน่น

“ก็เราอยู่ตรงนี้นี่นา~ ป่ะป๊าฝันถึงเราหรอ?” ไซม่อนหัวเราะเสียงใส

“ใช่ครับ ฝันยาวมากเลย” เขาพูดพร้อมยิ้มอบอุ่น “ฝันว่าไม่มีพวกหนู ไม่มีหม่าม๊า ป่ะป๊าเลยต้องตื่นมาหาให้ได้”

“ไม่ต้องฝันแบบนั้นอีกนะครับ ป่ะป๊าอยู่กับเราแล้วไง” 

เซเรน่ามองภาพตรงหน้า ดวงตาเธออ่อนโยนอย่างที่สุด ขณะเดียวกันมือเล็กของไซม่อนก็จับหน้าไซรัสไว้

“ครับ ป่ะป๊าจะไม่ฝันแบบนั้นอีกแน่นอน” ไซรัสหัวเราะแผ่ว ๆ ก่อนจูบหน้าผากลูกชายทั้งสอง

เช้าวันนั้น แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่าง เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังไปทั่วห้องเหมือนทุกวัน ไซรัสมองพวกเขาเงียบ ๆ พลางคิดในใจ

บางที...ฝันนั้นอาจเป็นคำเตือนจากโชคชะตา ว่าอย่าปล่อยให้สิ่งสำคัญในชีวิตหายไปอีก

เขาหันไปมองเซเรน่าที่กำลังหัวเราะกับลูก ๆ ใบหน้าของเธอสว่างราวกับแสงเช้า เขายื่นมือไปกุมมือเธอไว้แน่น ไม่พูดอะไร แต่แววตานั้นบอกชัดเจนกว่าคำพูดใด ๆ

เธอคือโลกทั้งใบของเขา