ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [4/5]

ไซรัสมอบต่ำใช้รถที่จอดอยู่บนถนนเป็นที่กำบัง เขาจับปืนไรเฟิลที่สะพายไว้บนหลังขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเริ่มเล็งจุดตายที่หัวของซอมบี้

เซเรน่าไม่ยืนมองเหตุการณ์จากอีกฝั่งหนึ่งของถนนหัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก ไม่กี่วินาทีต่อมาร่างของซอมบี้ก็ล้มลงไปนอนกับพื้นทีละตัว 

“เรียบร้อยแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบ

“คุณ...ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ผมไม่เป็นอะไร”

เซเรน่ามองเขาอย่างตะลึงทั้งความกลัวและความชื่นชมปะปนกันอยู่ในใจ “คุณเป็นใครกันแน่…คือฉันสังเกตว่าปืนที่คุณมีกับฝีมือการยิงของคุณมัน....ดูไม่ธรรมดา”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ “ฉันทหารหน่วยพิเศษ”

เธอเบิกตากว้าง “จริงเหรอ?”

“อืม...แต่ว่าตอนนี้พวกเราควรออกเดินทางได้แล้ว”

เซเรน่ามองแผ่นหลังของไซรัสที่กำลังเดินนำไป แม้จะมีความสงสัยอยู่ในใจเกี่ยวกับตัวตนของเขาแต่สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะความคิดสงสัยนั้นไป...

ระหว่างวันทั้งคู่เดินข้ามสะพานที่มีรถหลายสิบคันจอดทิ้งไว้ เสียงน้ำจากแม่น้ำด้านล่างดังคลื่นซัด เสียงฝีเท้าทั้งสองสะท้อนก้องไปทั่วสะพาน

เมื่อมาถึงอีกฟากหนึ่งก็พบว่าพระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว พวกเขาจึงเลือกหยุดพักค้างคืนในร้านอาหารร้างที่มีประตูปิดแน่นหนา เซเรน่าจุดเทียนเล่มเล็ก ๆ ขณะที่ไซรัสนั่งตรวจเช็คอาวุธว่ามีกระสุนอยู่จำนวนเท่าไหร่

“ขอโทษนะคะ ถ้าฉันยิงปืนเป็นก็อาจจะช่วยคุณได้บ้าง”

เขายกตาขึ้นมอง “การช่วยไม่ได้แปลว่าต้องถือปืน เธอช่วยฉันได้ด้วยการมีสติและไม่ตื่นตระหนก นั่นแหละดีที่สุดแล้ว”

เธอยิ้มบาง ๆ “ถ้าเป็นเรื่องนั้นฉันจะทำให้ดี ฉันจะไม่เป็นภาระของคุณแน่นอนค่ะ”

“ฉันไม่เคยมองเธอเป็นภาระเลยนะเซเรน่า” เขาตอบพลางหัวเราะแผ่ว ๆ

ช่วงค่ำฝนเริ่มตกเสียงฝนกระทบหลังคาดังรัว เซเรน่านั่งชิดกำแพงมองออกไปยังความมืด เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดเมื่อได้ยินเสียงไซรัสอยู่ข้าง ๆ

“คุณเชื่อไหม ว่าซักวันหนึ่งโลกจะกลับมาเหมือนเดิม?” เธอถามขึ้น

ไซรัสเงียบไปนาน ก่อนตอบ “ไม่...โลกจะไม่มีวันเหมือนเดิม”

“นั่นสินะคะ.....โลกที่พังไปแล้วจะกลับมาเหมือนเดิมได้ยังไง” เซเรน่าเงยหน้าขึ้นสบตาไซรัสก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “แต่ต่อให้มันกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้....พวกเราก็ต้องมีชีวิตอยู่บนโลกเฮงซวยใบนี้ต่อไปนะคะ”

เขามองหน้าเธอนิ่ง ๆ แววตาที่เคยเย็นชาเริ่มอ่อนโยนขึ้นอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “นั่นสิ...เธอและฉันจะต้องมีชีวิตอยู่บนโลกเฮงซวยนี้ให้ได้”

เธอยิ้มบาง ๆ “สัญญาแล้วนะคะ”

“อืม...ฉันสัญญา”

เช้าวันต่อมาพวกเขาออกเดินทางต่อท้องฟ้าสีเทาหม่นมีหมอกจาง ๆ คลุมทั่วถนน ระหว่างที่เดินผ่านสวนสาธารณะร้าง จู่ ๆ เสียงฝีเท้าหนักหลายสิบคู่ก็ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่ง

ไซรัสจับแขนเธอทันที “ซอมบี้ ฝูงใหญ่พวกมันเห็นเราแล้ว วิ่ง!”

ทั้งสองรีบวิ่งไปตามทางเดินปืนดังสนั่น เซเรน่าวิ่งสุดชีวิตขณะที่ไซรัสยิงคุ้มกันด้านหลัง

“ทางนี้!” เขาตะโกนพร้อมดึงแขนเธอเข้าไปในตึกเก่าแห่งหนึ่ง

พวกเขาเข้าไปในห้องแคบ ๆ โดยใช้ตู้เหล็กพัง ๆ ขวางประตูไว้ เสียงซอมบี้ด้านนอกยังคงครางโหยหวนและทุบประตูแรงจนฝุ่นปลิว

เซเรน่าหอบหายใจแรง “มัน...มันจะพังเข้ามาไหม?”

“ไม่แน่ แต่เราต้องเงียบไว้” ไซรัสพูดพลางแนบตัวกับผนัง มือเขายังถือปืนแน่น

เธอพยักหน้า แล้วค่อย ๆ นั่งลงข้างเขาเสียงหัวใจทั้งคู่ดังสอดประสานในความเงียบอันมืดมิด เวลาผ่านไปไม่รู้กี่นาทีเสียงด้านนอกค่อย ๆ เบาลงจนเงียบไป

ไซรัสถอนหายใจ “พวกมันคงค่อย ๆ สลายตัวแล้ว”

เซเรน่าหันไปสบตาเขาทั้งคู่หัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่เหงื่อยังไหลและมือยังสั่น นั่นเป็นเสียงหัวเราะแรกในรอบหลายสัปดาห์

“ถ้าคุณไม่อยู่...ฉันคงตายไปแล้วแน่ ๆ”

“ถ้าเธอไม่อยู่ ฉันคงไม่อยากรอดเหมือนกัน”

ประโยคหลังของเขาทำให้เธอเงียบไป ใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกเธอหลบตาแต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นโดยไม่รู้ตัว