ตอนพิเศษ เมื่อโลกที่ไม่มีเซเรน่า [1/2]

เช้าวันหนึ่ง ไซรัสตื่นขึ้นมาในห้องที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกกลับแปลกประหลาด กลิ่นดอกไม้ประจำโต๊ะข้างเตียงที่มักหอมอ่อน ๆ กลับหายไป ไม่มีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ วิ่งเล่นหน้าห้อง

และที่น่าประหลาดที่สุด เตียงข้างกายว่างเปล่า

“เซเรน่า?” เขาหันไปมองรอบห้องด้วยหัวใจที่เริ่มหนักอึ้ง

ไม่มีเสียงตอบรับ

มีเพียงความเงียบว่างเปล่าที่เย็นเยียบจนเขารู้สึกเหมือนถูกกลืน ไซรัสเดินออกมาจากห้อง เห็นคฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงัด ไม่มีของเล่นลูก ไม่มีเสื้อผ้าของผู้หญิง ไม่มีแม้แต่ภาพถ่ายครอบครัวบนผนัง

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน ภาพกรอบรูปที่เคยตั้งอยู่ตรงกลางหายไป เหลือเพียงรอยฝุ่นที่บ่งบอกว่ามันไม่เคยอยู่ตรงนั้น สถานการณ์ตอนนี้ทำให้หัวใจเขาบีบรัดอย่างเจ็บปวดทันที

“ไม่จริงแน่ ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไร...”

เขารีบเปิดโทรศัพท์ พยายามโทรหาเบอร์ที่จำขึ้นใจ ภรรยาคนสวย  แต่หน้าจอขึ้นข้อความว่าไม่มีรายชื่อนี้ในเครื่องของคุณ ไซรัสยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เหมือนเวลาหยุดหมุน

ทุกอย่างที่เคยเป็นชีวิตของเขา ยามนี้กลับหายไปหมด

เขาขับรถออกไปทั้งที่ไม่รู้จะไปไหน เมืองทั้งเมืองเหมือนถูกกลืนด้วยหมอกหนา ผู้คนแปลกหน้า ไม่มีใครรู้จักชื่อเซเรน่าเลยแม้แต่คนเดียว

“คุณรู้จักผู้หญิงชื่อเซเรน่า ไหมครับ? หรือ...เด็กแฝดชื่อเซธกับไซม่อน?”

“ขอโทษนะคะ คุณพูดถึงใครเหรอ?” หญิงชราที่ร้านดอกไม้ส่ายหัว

หัวใจไซรัสหล่นวูบทันที เขาเดินต่อไปทั่วเมือง ค้นทุกซอก ทุกตรอก ทุกร้าน ทุกชื่อที่เคยเกี่ยวข้องกับเธอ

แต่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยเดียว ราวกับเธอไม่เคยมีอยู่บนโลกนี้เลย

ยามค่ำคืนของวันนั้น เขากลับมานั่งในคฤหาสน์อันว่างเปล่า แสงไฟสีเหลืองนวลสะท้อนใบหน้าที่เคยมั่นคงของชายมาเฟียผู้เยือกเย็น แต่ตอนนี้เขากลับเหมือนคนที่หลงทาง และความว่างเปล่าในดวงตา

เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาแต่กลับวางลงทันที สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เหล้า ไม่ใช่ความเมา  แต่คือเสียงหัวเราะของเธอ กับเสียงเจื้อยแจ้วของลูกชายสองคน

“เซเรน่า...”

เขาพึมพำชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ความเจ็บปวดที่แผ่วราวละอองหมอก กลับกัดกินใจเขาจนแทบขาด

คืนนั้น ไซรัสไม่ได้นอน เขาเดินไปทั่วบ้าน หยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนลูกชายทั้งสอง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นห้องโล่งเปล่า

ไม่มีเตียงคู่ ไม่มีของเล่น ไม่มีเสียงหัวเราะที่เคยก้องไปทั้งห้อง เขาทรุดลงนั่งกับพื้น ใช้มือกุมหน้า แล้วเสียงสะอื้นเบา ๆ ก็เล็ดลอดออกมาจากชายที่เคยแข็งแกร่งที่สุด

“ทำไม...”

เสียงของเขาแผ่วจนแทบแตกหาย

“ทำไมฉันถึงเหลืออยู่คนเดียว...” ไซรัสรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวกำลังหลอกลวง

จนกระทั่งเช้าวันต่อมา เสียงฝีเท้าใกล้ในขณะที่ไซรัสกำลังเหมอลอยอยู่ในห้องโถงอาหาร ศรันในสูทสีดำก้าวมาหยุดตรงหน้า แล้วก้มหัวให้เขาอย่างเคารพ

“บอสครับ วันนี้มีประชุมกับผู้นำเขตเหนือครับ”

“ประชุม...?” เขาทวนเสียงต่ำ เพราะจำได้ว่าพึ่งประชุมไปเมื่อไม่นาน

“ครับ”

“แล้ว ครอบครัวฉันล่ะ?” ไซรัสขมวดคิ้วแน่น

“ครอบครัวเหรอครับ?” ศรันชะงัก

“ภรรยาฉันเซเรน่า ลูกของฉันเซธกับไซม่อน พวกเขาอยู่ที่ไหน?”

“ขออภัยครับบอส ผมไม่เคยได้ยินชื่อพวกนั้นมาก่อนเลย” ศรันมองเขาอย่างงุนงงราวกับไม่เข้าใจชื่อเหล่านั้น

“...เป็นไปไม่ได้” ไซรัสตัวแข็งทื่อ ร่างกายเย็นวาบเหมือนเลือดในกายหยุดไหล เขาพึมพำเสียงแผ่ว “นี่มันเรื่องบ้าอะไร”

เขารีบขึ้นรถทันที ปล่อยให้คนขับงุนงงอยู่เบื้องหลัง ปลายทางไม่แน่นอน แต่ในหัวของเขามีแค่ภาพหญิงสาวคนเดียว

ดวงตาคู่สวยคู่นั้น

เสียงหัวเราะอ่อนโยน

และรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเขาอบอุ่นที่สุดในโลก

“เธออยู่ไหน...ที่รักของฉัน”

เป็นอีกวันที่ไซรัสขับรถไปทั่วเมืองอย่างไร้จุดหมาย ท้องฟ้าเหนือเขตใต้มืดหม่น แสงนีออนของเมืองหลวงส่องก่อนจะกระพริบติด ๆ ดับ ๆ เขาขับผ่านตึกสำนักงานของตัวเอง  

ที่นี่ทุกคนยังเรียกเขาว่าบอส

แต่ไม่มีใครรู้จักชื่อเซเรน่า

ไม่มีแม้แต่รูปถ่ายครอบครัวในห้องทำงาน

ไซรัสยืนนิ่งอยู่นาน เขาเปิดลิ้นชัก หวังว่าจะเจอหนึ่งในรูปของเธอ แต่ในนั้นกลับมีเพียงปืนและแฟ้มเอกสาร

ไม่มีแม้แต่เงา…

“นี่มันไม่ใช่โลกของฉัน...ไม่ใช่ชีวิตของฉัน...” เขาพึมพำเสียงสั่น

นิ้วสั่นขณะเปิดคอมพิวเตอร์ ค้นหาชื่อ “Serena” ไม่มีผลลัพธ์ ไม่ว่าเขาจะพิมพ์ชื่อเต็มของเธอก็ยังไม่มี

เหมือนเธอ ไม่เคยมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้เลย

ไซรัสทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งกุมหน้า น้ำตาหยดหนึ่งหล่นลงบนโต๊ะไม้

เขาไม่รู้ว่าความฝันนี้คือบทลงโทษ หรือคำเตือน

แต่หัวใจของเขากลับเจ็บปวดราวกับถูกฉีกเป็นเสี่ยง ๆ

“เซเรน่า...ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน”