ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [1/5]

เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านช่องระบายอากาศดังลอดเข้ามาในห้องเล็ก ๆ ของคอนโดชั้นแปด เสียงนั้นปนกับเสียงเหล็กเสียดสีกันที่เกิดจากป้ายร้านค้าซึ่งแกว่งไปมาจากแรงลมด้านนอก มันทำให้เซเรน่ารู้สึกเหมือนอยู่ในโลกที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป

หญิงสาวนั่งพิงกำแพง สีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกและดวงตาที่เคยสดใสบัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนล้า รอบตัวเธอมีกระป๋องอาหารว่างเปล่าและขวดน้ำที่เหลือแต่ก้นขวด ความเงียบสงัดภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงท้องร้องของตัวเอง เธอก้มมองข้าวของเหล่านั้นด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง

“อีกวันเดียว…ฉันคงอดตายแน่…”

เสียงพึมพำเบา ๆ ของเธอแทบจะจมหายไปกับเสียงลมพายุที่พัดโหมจากภายนอก

ตั้งแต่ไวรัสเริ่มแพร่ระบาดเมื่อสามเดือนก่อน เมืองนี้ก็กลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนต่างหนีตาย บางคนกลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป พวกมันคือซอมบี้ที่ไม่มีสติ ไม่มีความรู้สึก มีเพียงสัญชาตญาณหิวโหยเลือดสด ๆ และเนื้อของมนุษย์

เธอเคยเป็นพนักงานบริษัทเอกชนธรรมดา ชีวิตวนเวียนอยู่กับโต๊ะทำงานและกาแฟยามเช้า แต่ตอนนี้ทุกอย่างหายไปหมดแล้ว ไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว เหลือเพียงความโดดเดี่ยวและเสียงฝีเท้าของซากศพที่เดินเตร็ดเตร่บนถนน

หลายวันแล้วที่เธอหลบอยู่ในคอนโดแห่งนี้โดยไม่กล้าออกไปไหน เสบียงที่กักตุนไว้หมดลงไปทีละน้อย วันนี้เหลือเพียงขนมปังกรอบชิ้นสุดท้ายกับน้ำไม่ถึงครึ่งขวด เธอรู้ว่าถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง พรุ่งนี้เธออาจไม่มีแรงแม้แต่จะลุกจากพื้น

มือเรียวสั่นเทาเมื่อหยิบมีดพกเล่มเล็กขึ้นมาจากพื้น เซเรน่ากำมันแน่นพลางมองไปทางประตูบานเหล็ก “ร้านสะดวกซื้อข้างหน้า…” เธอพึมพำกับตัวเอง “ที่นั่นอาจยังเหลืออะไรอยู่บ้าง…”

หัวใจเธอเต้นแรงอย่างหวาดหวั่น ความกลัวและความหิวต่อสู้กันในใจจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นบ้า แต่สุดท้ายความหิวก็ชนะ 

เซเรน่าตัดสินใจสวมเสื้อกันหนาวสีดำตัวโปรดก่อนจะหยิบเป้ใบเล็กขึ้นสะพายไว้หลัง ตรวจดูมีดในมืออีกครั้งก่อนจะสูดลมหายใจลึก

“อย่ากลัว…มันจะไม่เป็นอะไร...เซเรน่า…”

เสียงของเธอสั่นไหวแต่หนักแน่นพอจะผลักให้ขาเริ่มก้าวไปข้างหน้า ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ เสียงบานพับดังเอี๊ยดจนเธอแทบหยุดหายใจ เซเรน่าชะโงกหน้าออกไปมองทางเดินยาวในชั้นคอนโด ไฟบางดวงยังคงกระพริบติด ๆ ดับ ๆ เงาของเธอทอดยาวบนพื้นเหมือนเงาของผี

ทุกก้าวที่เดิน เธอต้องคอยระวังเสียงฝีเท้าของตัวเองให้น้อยที่สุด บางห้องยังมีเสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ ดังมาจากด้านในเสียงครางต่ำที่เธอจำได้ดีว่ามันไม่ใช่เสียงของคน

เมื่อมาถึงบันไดหนีไฟ เธอมองลงไปข้างล่าง ลมหายใจเธอขาดห้วง เสียงบางอย่างดังมาจากชั้นล่าง “กร็อก…กร็อก…” เสียงนั้นลากยาวเหมือนเสียงสัตว์ที่คอหัก เธอรีบหยุดนิ่งทันที

“อย่ากลัวเซเรน่า มันจะไม่เป็นอะไร…”

หญิงสาวก้มตัวลง ค่อย ๆ เดินตามขั้นบันไดลงไปทีละขั้น เสียงสนิมเหล็กเสียดสีใต้รองเท้าทำให้หัวใจแทบหลุดจากอก และในที่สุดเธอก็มาถึงชั้นล่างสุดตรงโถงหน้าอาคาร ประตูกระจกของคอนโดที่เคยใสสะอาดบัดนี้เต็มไปด้วยรอยเลือดและเศษมือที่แห้งติดอยู่กับกระจกด้านใน เธอหลับตากลั้นหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูออกสู่ถนนที่เงียบงัน

เมืองที่เคยเต็มไปด้วยแสงไฟยามค่ำคืน ตอนนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านจากรถที่ไหม้และกลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่วอากาศ เสียงลมหวิวปะทะตึกสูงระฟ้าดังราวกับเสียงโหยหวนของวิญญาณ

เซเรน่าก้มตัววิ่งหลบหลังรถเก่าคันหนึ่งที่จอดคว่ำอยู่ เธอมองไปยังร้านสะดวกซื้อที่อยู่ห่างออกไปเพียงร้อยเมตร แต่ระหว่างทางนั้นกลับมีร่างของซอมบี้หลายตัวเดินสลับไปมาอย่างไร้ทิศทาง

หญิงสาวกลืนน้ำลายพยายามคิดหาทางหลบพวกมัน เธอสังเกตว่าซอมบี้ส่วนใหญ่เดินช้าและมักหันไปตามเสียง เธอจึงหยิบหินที่เก็บมาจากพื้นไปอีกทาง ใช้แรงทั้งหมดที่มีโยนหินก้อนนั้นใส่กระจกรถที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของถนน

เพล้ง! 

เป็นอย่างที่หญิงสาวคาดการณ์เสียงกระจกแตกทำให้พวกมันพากันหันไปสนใจแทบจะทันที จากนั้นพวกมันก็จะเดินไปยังรถอย่างเชื่องช้า เซเรน่าเห็นแบบนั้นรีบฉวยจังหวะนั้นวิ่งต่ำ ๆ ผ่านช่องว่างระหว่างรถอีกคัน

หัวใจของเธอเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกจากอก เหงื่อเย็นไหลอาบขมับ แต่เธอไม่หยุดจนกระทั่งถึงหน้าร้านสะดวกซื้อ นัยน์ตาคู่สวยมองกระจกหน้าร้านที่แตกละเอียด ประตูร้านเปิดค้างไว้ราวกับถูกงัด เซเรน่ากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ย่องเข้าไปด้านใน

กลิ่นอับของเลือดและอาหารบูดเน่าผสมกันจนแทบอาเจียน แสงไฟจากเพดานที่กระพริบเป็นระยะทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฉากในฝันร้าย ชั้นวางสินค้าถูกกวาดเกลี้ยงเหลือเพียงห่อขนมที่ฉีกขาดและขวดน้ำเปล่าที่ไม่มีฝา

“ไม่เหลือ…สักอย่างเลยเหรอ…”

เสียงเธอสั่นไหวขณะก้มลงเก็บกล่องอาหารแมวที่ยังปิดผนึกอยู่ เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตหนึ่งจะต้องดีใจแค่เพราะได้อาหารสัตว์ในวันสิ้นโลก แต่ก่อนที่เธอจะได้ใส่กล่องนั้นลงในกระเป๋า เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากมุมร้าน เสียงฝีเท้าหนักและเสียงโลหะกระทบกัน

“ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงผู้ชายดังขึ้นพร้อมเสียงขึ้นนกปืน “ออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นยิง”