ตอนพิเศษ สามีความจำเสื่อม... [1/2]

แสงแดดอ่อนสีทองลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว กลิ่นยาผสมกลิ่นสะอาดของผ้าปูเตียงใหม่ลอยอยู่ในอากาศ เครื่องวัดชีพจรส่งเสียงแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พื้นที่เงียบสงบนี้มีเพียงเสียงลมหายใจของชายหนุ่มบนเตียงที่เพิ่งฟื้นจากความมืดมิดยาวนาน

ไซรัสขยับเปลือกตาอย่างเชื่องช้าดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลลืมขึ้น สายตาเขายังพร่าเลือนอยู่แต่ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียง มือเล็กของเธอกุมมือเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยไปเขาจะหายลับจากโลกนี้อีกครั้ง

แววตาของเธอแดงช้ำ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาขยับตัว เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงเบาเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัวในเวลาเดียวกัน

“ไซรัส... คุณตื่นแล้ว...” เสียงนั้นสั่น แต่แฝงด้วยความอบอุ่นลึกซึ้ง

ชายหนุ่มกระพริบตาถี่ ๆ พยายามรวบรวมความทรงจำ แต่ในหัวกลับว่างเปล่า มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่แน่นอยู่ในอก เหมือนเขาควรจะรู้จักเธอ เหมือนเธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิต แต่เขากลับจำไม่ได้เลย

“ผม...” เขาขมวดคิ้ว มือที่ถูกเธอกุมไว้เริ่มขยับเล็กน้อย “คุณ...เป็นใคร....แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่”

คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆ ที่กรีดผ่านหัวใจของหญิงสาว เซเรน่าชะงักไปดวงตาสวยไหววูบ เธอเงียบอยู่นานก่อนจะฝืนยิ้มอ่อน 

“ฉันชื่อเซเรน่าค่ะ..เป็นภรรยาของคุณ...คุณเกิดอุบัติเหตุเลยมารักษาตัวที่นี่ค่ะ”

เธอพูดอย่างอ่อนโยนแต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ความจริงที่หมอแจ้งก่อนหน้านั้นว่าไซรัสสามีของเธออาจสูญเสียความทรงจำบางส่วน

เธอไม่คิดว่ามันจะร้ายแรงถึงเพียงนี้...

ไซรัสมองเธอเงียบ ๆ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยปนอบอุ่นประหลาด “เซเรน่า....ผมรู้สึกคุ้นเคยกับคุณมากเลยทั้งที่จำเรื่องราวอะไรเกี่ยวกับคุณไม่ได้...” 

“ที่คุ้นเคยเพราะพวกเราเป็นสามีภรรยากันยังไงคะ เดี๋ยวฉันจะไปแจ้งแพทย์นะคะว่าคุณฟื้นแล้วอยู่คนเดียวได้ใช่ไหมคะ”

ไซรัสพยักหน้าตอบรับนัยน์ตาคมมองหญิงสาวที่เดินออกไปจากห้องเมื่อประตูปิดลง รอยยิ้มอบอุ่นก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา

“ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้เป็นภรรยาของฉันจริง ๆ เหรอ....นี่มันบ้าไปแล้ว”

หลายวันต่อมา...เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังไปทั่วห้องผู้ป่วยส่วนตัวที่อบอวลด้วยกลิ่นสะอาดและกลิ่นดอกลาเวนเดอร์จากเครื่องกระจายกลิ่น เซเรน่าหันมาพร้อมรอยยิ้มบางเมื่อเห็นศรันเปิดประตูห้องผู้ป่วยให้ลูกชายฝาแฝดของเธอวิ่งเข้ามา ทั้งคู่มีดวงตาสีฟ้าเข้มราวกับท้องทะเลในวันที่สงบ แววตาที่สดใสนั้นสะท้อนแสงอุ่นจากหน้าต่างจนเป็นประกาย

“ป่ะป๊า!”

เสียงเรียกนั้นทำให้หัวใจของไซรัสสะดุ้งวาบ ราวกับถูกใครบางคนเรียกให้ตื่นจากฝัน เขาเอนตัวขึ้นเล็กน้อย สีหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงเปลี่ยนเป็นอบอุ่นปนตื้นตัน เขายื่นมือไปอย่างเงอะงะแต่ทั้งไซม่อนและเซธกลับกระโจนขึ้นเตียงอย่างไม่รีรอ แขนเล็กทั้งสองข้างโอบกอดลำตัวของเขาแน่นจนชายหนุ่มแทบหายใจไม่ออก

“เฮ้ ๆ เดี๋ยวป่ะป๊าหายใจไม่ออก” เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ในใจยังแปลกประหลาดนัก เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร แค่สัมผัสจากอ้อมกอดเล็ก ๆ นี้ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนคุ้นเคย

“ป่ะป๊าจำพวกผมได้ไหมครับ?” ไซม่อนถามเสียงใส ดวงตาโตลุ้นระทึก

ไซรัสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือลูบศีรษะเด็กชายทั้งสองเบา ๆ “ตอนนี้...ยังไม่ค่อยได้หรอก แต่ป่ะป๊ารู้สึกคุ้นเคยกับการกอดของพวกลูกมาก เหมือน...เคยได้กอดแบบนี้บ่อย ๆ”

เซธพองแก้ม “ก็แน่สิครับ ป่ะป๊ามักกอดพวกผมกับหม่าม้าเป็นประจำเลยนะ!”

“กอดหม่าม้าด้วยเหรอ…”

“ใช่ครับ!” ไซม่อนพูดต่อ “ป่ะป๊าชอบแอบกอดหม่าม้าตลอดเลย”

คำพูดนั้นทำให้ไซรัสหัวเราะออกมาอีกครั้ง เขามองใบหน้าเล็กสองคู่ที่กำลังเถียงกันว่าใครจะเป็นคนดูแลเขาในวันนี้ ความอบอุ่นไหลเวียนอยู่ทั่วอกเป็นความรู้สึกที่แม้สมองจะลืมแต่หัวใจกลับจดจำอย่างลึกซึ้ง

เซเรน่ามองภาพนั้นอยู่อย่างเงียบ ๆ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายสัปดาห์พลันหายไปเมื่อเห็นรอยยิ้มของสามีและลูก ๆ เธอคลี่ยิ้มออกมาพลางเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม

“เด็ก ๆ ก่อนมาเยี่ยมป่ะป๊าได้ทำการบ้านเสร็จแล้วใช่ไหม”

“ผมทำการบ้านเสร็จหมดแล้วครับหม่าม้า” เด็กชายทั้งสองเอ่ยตบน้ำเสียงสดใส

ไซรัสเงยหน้าขึ้นมองเธอสายตานั้นอ่อนโยน เขามองเธออย่างสำรวจราวกับพยายามจดจำทุกรายละเอียด เส้นผมสีดำที่รวบไว้ลวก ๆ ใบหน้าที่อ่อนล้าทว่าอบอุ่นดั่งแสงแดดและรอยยิ้มที่เขารู้สึกว่าคุ้นเคยเหลือเกิน

“เซเรน่า...” เขาเอ่ยชื่อเธอเบา ๆ เสียงนั้นแผ่วจนแทบเป็นกระซิบ  

“ว่าไงคะ”

“ทำไมคุณถึงเลือกแต่งงานกับผมเหรอครับ”

“เพราะฉันรักคุณไงคะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม

คำตอบนั้นทำให้ไซรัสนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หัวใจจะสั่นไหวอย่างไม่อาจอธิบายเขามองเธออยู่นาน เหมือนบางอย่างในส่วนลึกของจิตใจเริ่มกระซิบเสียงแผ่ว ๆ ว่า เขาเคยพูดประโยคนี้กับเธอมาก่อน...

เขาหลับตาลงพยายามนึกทบทวน แต่กลับรู้สึกได้เพียงแสงอุ่นที่ส่องผ่านม่าน เหมือนภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ริมทะเลมีรอยยิ้มแบบเดียวกัน...

“คุณไซรัสครับ” เสียงของแพทย์ดังขึ้นจากประตูที่ถูกเปิดออก ร่างสูงย่างกายเดินเข้ามาในห้องพร้อมพยาบาล แพทย์หนุ่มเดิมตรวจอาการป่วยของไซรัสอย่างละเอียด ในขณะที่เด็กแฝดทั้งสองที่นั่งอยู่บนเตียงฟังหนูพูดอย่างตั้งใจ

แม้ความจริงนั้นพวกเขาจะไม่รู้ความหมายเลยก็ตาม...

“อาการดีขึ้นมากแล้วนะครับถ้าไม่มีภาวะแทรกซ้อน อีกสองวันหมอจะอนุญาตให้กลับบ้านได้ครับ แต่ยังต้องระวังเรื่องความเครียดและไม่ควรพยายามฝืนรื้อฟื้นความทรงจำด้วยตนเอง ปล่อยให้มันกลับมาเองจะปลอดภัยกว่า”

ไซรัสพยักหน้าเบา ๆ ส่วนเซเรน่าก็เพียงยิ้มรับอย่างอ่อนโยน ส่วนเด็กแฝดทั้งสองเมื่อรู้ว่าพ่อของพวกเขากำลังจะกลับไปที่บ้านก็โห่ร้องด้วยความดีใจ บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยอบอวลไปด้วยความสุขและอบอุ่นของครอบครัว