ตอนพิเศษ สลับร่าง

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอุ่น ๆ สาดผ่านผ้าม่านบางในห้องนอนใหญ่ กลิ่นหอมของดอกไม้จากแจกันข้างหัวเตียงลอยอ้อยอิ่งในอากาศ บรรยากาศดูสงบสุขราวกับทุกอย่างยังเหมือนเดิมจนกระทั่งเสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้น

“กรี๊ดดดดดด!!”

ไซรัสสะดุ้งตื่นแทบจะหล่นจากเตียง เขาหันไปตามต้นเสียงที่กรีดร้องปลุกเขาให้ตื่นเมื่อครู่ นัยน์ตาคมสีน้ำทะเลเบิกตากว้างราวกับเห็นผีหลังจากที่เห็นร่างของตัวเองนั่งค้างอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

“ทำไมฉันถึงเห็นตัวเองนั่งตรงนั้น!” ไซรัสร้องออกมาเสียงหวานที่คุ้นเคยทำเขาหยุดชะงัก

“ทำไมเสียงฉันมัน เดี๋ยวสิ”

ไซรัสก้มมองเรือนร่างของตัวเองพบว่าเขาสวมชุดนอนผ้าซาตินสีครีม ก่อนจะหน้าเหวอ 

“เดี๋ยวนะ นี่มัน...ร่างของเธอเหรอ เซเรน่า?”

“ใช่ พวกเราสลับร่างกัน” 

เซเรน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทว่าเพราะตอนนี้เธออยู่ในร่างของไซรัสมันเลยทำให้ทุกอย่างดูแปลกประหลาดไปหมด แต่ไซรัสที่อยู่ในร่างเซเรน่ากลับไม่รู้สึกเช่นนั้น เขาย่างกายเดินเข้าไปหาภรรยาก่อนจะโอบกอดเธอแผ่วเบาและพูดปลอมประโลม

“ได้ยังไง บ้าน่า”

“ไม่ต้องกลัวเซเรน่า ฉันจะหาทางทำให้เราสลับร่างกลับไปได้แน่นอน”

ไซรัสยืนปลอบใจภรรยาที่ตื่นกลัวอยู่หลายนาทีกว่าทุกอย่างจะสงบลง นัยน์ตาคู่สวยมองนาฬิกาที่อยู่บนผนังก่อนความทรงจำหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัว

ให้ตายสิวันนี้เขามีประชุมเขตตอนสิบโมง!

“เซเรน่าฉันรู้ว่าไม่ควรพูดแบบนี้ แต่วันนี้ฉันมีประชุมสำคัญตอนสิบโมงเช้า ฉันช่วยเข้าประชุมแทนฉันได้ไหม” 

“อะไรนะ!?”

“เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลยแค่ไปนั่งเฉย ๆ ที่เหลือมอบหมายให้ศรันเป็นคนจัดการ เซเรน่าเธอทำได้ไหมครับ”

“แล้วฉันมีทางเลือกหรือไง แต่ฉันเองก็มีเรื่องอยากให้นายทำเหมือนกัน วันนี้ไปรับลูกกลับมาจากบ้านพ่อได้ไหมคะ” 

“ให้ฉันไปเจอพ่อของเธอในร่างเธอเนี่ยนะ!? พวกเขาต้องสังเกตได้แน่ว่าฉันไม่ใช่เธอ พวกเขาฆ่าฉันแน่” ไซรัสเบิกตา

“งั้นก็ทำตัวให้เหมือนฉันสิ!” เซเรน่าตอบอย่างตัดบท “พูดให้น้อย ยิ้มบ่อย ๆ แล้วห้ามหลุดเป็นตัวเองเด็ดขาด เข้าใจไหม!”

“พูดให้น้อย ยิ้มบ่อย อืม เหมือนเธอจริง ๆ” เขาพึมพำ

“ไซรัส!”

“ครับ ๆ นายหญิง หมายถึงที่รัก” เขารีบแก้ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เซเรน่าในร่างของไซรัสยืนอยู่หน้าโต๊ะประชุมขนาดใหญ่ รายล้อมไปด้วยชายฉกรรจ์มากมายที่ยืนเคารพเธอในฐานะหัวหน้า

ในหัวเธอเต็มไปด้วยคำพูดที่ซับซ้อนของโลกมาเฟีย เรื่องเขตใต้ ข้อตกลงทางธุรกิจ ซึ่งเธอแทบจะไม่เข้าใจสักนิด ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทโค้งให้ก่อนเอ่ยขึ้น 

“บอสครับ วันนี้มีรายงานเรื่องข้อตกลงกับใต้เหนือ จะให้เริ่มเลยไหมครับ?”

“อืม เริ่มเลย” เซเรน่าหยักหน้า พยายามทำเสียงให้เข้ม

ชายคนนั้นเปิดแฟ้มเอกสารและเริ่มรายงานยาวเหยียด แต่เธอกลับฟังไปเหงื่อออกไป 

โอ๊ย...ทำไมมันซับซ้อนแบบนี้นะ!

“ขออนุญาตครับบอส ท่านจะให้ตอบกลับยังไงดีครับเรื่องเขตเหนือ?” ลูกน้องอีกคนเงยหน้าขึ้น

“อ๋อ เรื่องนั้น...เราต้อง...เอ่อ...” 

เซเรน่ากระแอมอย่างประหม่า ในขณะที่ทุกสายตาพวกเขาหันมามองอย่างคาดหวัง

“เราต้อง...ทำให้มัน...ดูดี!” เธอรีบทำหน้าขรึม

“เข้าใจแล้วครับบอส พูดได้เฉียบขาดจริง ๆ!” ลูกน้องทั้งหมดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารัว ๆ

“เอ่อ...ดีแล้วล่ะ” เซเรน่าฝืนยิ้ม รู้สึกโล่งอกที่รอดไปหนึ่งคำถาม แต่ก็สับสนไม่คิดว่าพวกเขาจะยอมง่าย

แต่ยังไม่ทันหายใจศรัน ผู้ช่วยคนสนิทของไซรัสพูดต่อ โดยไม่รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ใช่นายของตน แต่เป็นนายหญิงที่เคารพต่างหาก

“แล้วเรื่องคนทรยศในเขต บอสจะให้จัดการยังไงครับ?” 

“จัดการ เหรอ?” เธอชะงัก

“ใช่ครับ ตามคำสั่งเดิมคือ---”

“หยุด! เรื่องนี้...ไว้ฉันจัดการเอง”

เธอยกมือขึ้น สายตาเคร่งขรึมแบบที่เห็นไซรัสใช้บ่อย ทำให้เสียงพูดค่อย ๆ เงียบลง และบรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้น

“ด้วยตัวเอ เหรอครับ?” ศรันมองหน้าอย่างประหลาดใจ

“ใช่ เพราะ ไม่มีใครควรใช้ความรุนแรงโดยไม่จำเป็น” เธอพยักหน้า

คำพูดนั้นทำเอาทั้งห้องเงียบกริบ ก่อนจะมีเสียงปรบมือดังขึ้นเบา ๆ ลูกน้องหลายคนมองกันแล้วพยักหน้าอย่างเคารพ

“บอสกลายเป็นคนมีเมตตาขึ้นนะครับ!”

“อ๋อ...ก็ดีแล้วนี่นา เราควรรักกันไว้สิคะ เอ๊ย...ครับ!” เซเรน่าหลุดยิ้มกว้าง

“ครับ?” ศรันชะงัก มองหัวหน้าอย่างงุนงง

“ฉันหมายถึงความรักมันเอ่อ เป็นสิ่งดี...สำหรับโลกที่โหดร้ายใช่ไหมล่ะ” เธอรีบแก้ขวยเขิน

ทุกคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าทักอะไรเพิ่ม ถึงวันนี้ผู้เป็นนายจะดูแปลกตาไป ทว่าก็ไม่กล้าเอาศีรษะตัวเองไปเสี่ยง

และหลังจากนั้นไม่นานการประชุมก็จบลง เซเรน่าเดินออกมาด้วยเหงื่อท่วมหลัง 

“โอ๊ย เหนื่อยยิ่งกว่าคลอดลูกอีก” เซเรน่าพึมพำเบา ๆ 

“บอสครับ วันนี้พูดได้ยอดเยี่ยมมากครับ ผมไม่เคยเห็นท่านพูดเรื่องความรักในที่ประชุมมาก่อน!” ศรันเดินตามหลังมาพร้อมแฟ้ม

“ฮะๆ ก็...ชีวิตมันต้องมีบ้างสิ” เธอหัวเราะเกร็ง ๆ พลางคิดในใจ 

ถ้าไซรัสรู้ว่าฉันพูดแบบนี้ เขาคงเอามือกุมขมับแน่...

ในขณะเดียวกัน ไซรัสในร่างของเซเรน่ากำลังยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่ในเขตเหนือ เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเดินเข้าไป

หลังจากประตูเปิดออกเผยให้เห็นวศิน พ่อตาของเขาที่ยิ้มอย่างอบอุ่นต้อนรับ

“ลูกสาวพ่อมาแล้วเหรอ เข้ามาสิ ๆ” 

“เอ่อ...ค่ะ พ่อ” ไซรัสยิ้มแหย ๆ

เขาพยายามพูดด้วยเสียงนุ่มนวลที่สุด แต่เสียงที่ออกมากลับแปลกจนเจ้าตัวสะดุ้งเอง วศินมองหน้าลูกสาวอย่างแปลกใจ

“เป็นอะไรไป เสียงแหบเชียว?”

“อ๋อ คอแห้งค่ะ” เขารีบตอบ “เมื่อคืนฝันแล้วละเมอตะโกนเยอะไปหน่อย”

“ฝันว่าโดนไซรัสดุอีกละสิ” ธันวา พี่ชายของเซเรน่าเดินออกมาพอดี

“ฮะๆ ก็...นิดหน่อยค่ะ” ไซรัสกลืนน้ำลาย

“เฮ้อ หมอนั่นน่ะทำงานหนักเกินไป ฝากบอกด้วยนะว่าให้พักบ้าง”

“ได้ค่ะ ฉันจะบอกเขาแน่นอน” 

เขาตอบเสียงแข็งเล็กน้อยเพราะรู้สึกแปลกที่ต้องพูดถึงตัวเองในมุมมองบุคคลที่สาม และไม่นานเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมเสียงตะโกนเริงร่า

“หม่าม้า!”

ไซรัสหันไปมองทันที ก่อนที่สองเด็กชายแฝดไซม่อนและเซธจะวิ่งตรงเข้ามากอดขาเขาแน่น ทำเอาหัวใจของเขาอ่อนยวบลงทันที ร่างเล็กในอ้อมแขนอบอุ่นเกินบรรยาย เขาก้มลงกอดตอบโดยไม่รู้ตัว 

“ลูก...” เสียงนั้นสั่นพร่าอย่างประหลาด

“หม่าม้า ร้องไห้เหรอ? โดนป่ะป๊าดุใช่มั้ย” ไซม่อนเงยหน้ามอง

“เปล่าค่ะ แค่...ดีใจที่ได้กอดลูก” ไซรัสรีบยิ้ม

วศินกับธันวายิ้มอบอุ่นโดยไม่รู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น คือหัวหน้ามาเฟียที่เคยเป็นศัตรูกับตน ทกำลังอยู่ในร่างของลูกสาวและน้องสาวสุดที่รัก

หลังจากนั้นเวลาล่วงเลยไปหลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ไซรัสในร่างเซเรน่า พยายามจะพาเด็ก ๆ กลับบ้านอย่างรีบร้อน แต่ก่อนออกประตูวศินก็เรียกไว้เสียก่อน

“เซเรน่า พ่อทำซุปไก่ไว้ให้ เอาไปให้ไซรัสด้วยนะ บอกเขาด้วยว่าพ่ออยากให้มากินข้าวด้วยกันบ้าง อย่ามัวแต่ทำงาน”

“ครับ เอ่อ หนูหมายถึงค่ะ จะบอกเขาแน่นอนค่ะ”

“วันนี้ดูเพี้ยนจังน้องสาวพี่” ธันวาหัวเราะ

“ก็แค่นอนน้อย” ไซรัสยิ้มเกร็ง

หลังจากที่พูดคุยกันอยู่ครู่ใหญ่ ไซรัสก็เอ่ยปากขอตัวกลับ โดยไม่ฟังคำตอบ เขารีบลากลูกออกจากคฤหาสน์แทบจะทันที

ภายในรถหรูดำขลับ เด็กแฝดสองคนนั่งเบาะหลังแกว่งขาไปมาอย่างร่าเริง

“หม่าม้า~ วันนี้หม่าม้าแปลกจังเลย” ไซม่อนพูด

 “แปลกยังไงเหรอ?” ไซรัสขับรถพลางเหลือบมองผ่านกระจกหลัง

“ก็ปกติหม่าม้าจะพูดเสียงหวาน ๆ นี่เสียงเหมือนป่ะป๊าเลย!” เซธพูดพลางหัวเราะ

“งั้นเหรอ หม่าม้าอาจแค่คอแห้งน่ะ” ไซรัสหัวเราะตาม

“หม่าม้าไม่สบายเหรอ?” ไซม่อนมองหน้าแม่ตัวเองนิ่ง ๆ พลางพูดเสียงแผ่วที่ทำเอาไซรัสใจอ่อนยวบอีกครั้ง 

“ไม่ค่ะ หม่าม้าสบายดี แค่วันนี้แปลกนิดหน่อย”

“หรือหม่าม้ากำลังมีน้องให้พวกเรานะ?” เซธหันไปมองพี่ชายแล้วกระซิบ

“หา?” ไซรัสแทบเบรกรถกะทันหัน

“ใช่ไหมครับหม่าม้า! หม่าม้ามีน้องให้พวกเราใช่ไหม!” เด็กสองคนตาเป็นประกายทันที

“ลูกอยากมีน้องเหรอ?” ไซรัสกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“อยากครับ! อยากได้เป็นน้องสาว น่ารัก ๆ แบบหม่าม้า!” ทั้งคู่พูดพร้อมกัน

“งั้นเหรอ... แบบนั้นอีกไม่นานลูก ๆ อาจจะสมหวังก็ได้นะ” ไซรัสหัวเราะลั่น

“เย้!!!” เด็กทั้งคู่ร้องดีใจ

เสียงหัวเราะของลูกดังไปทั่วรถ ในหัวไซรัสมีแต่ความอุ่นใจที่ไม่อาจอธิบายได้ แม้จะอยู่ในร่างของเธอ แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงเพราะความรักในครอบครัว

คืนนั้น ทั้งคู่ต่างล้มตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน เซเรน่าในร่างไซรัสพิงหัวเตียงถอนหายใจ 

“ฉันไม่อยากประชุมอีกแล้ว...”

“ส่วนฉัน...ไม่อยากถูกพ่อเธอจ้องอีกเลย” ไซรัสในร่างของเธอหัวเราะ

“ผ่านไปได้ยังไง?”

“ก็...เกือบหลุดตอนธันวาถามว่าอยากกินของหวานไหม ฉันเกือบตอบว่าขอเหล้าแทน”

“ดีนะที่นายยังมีสติ” เซเรน่าหัวเราะเสียงดัง

“แล้วเธอล่ะ ทำยังไงกับการประชุม?”

“ก็...พูดเรื่องความรักไปหน่อย พวกเขาประทับใจใหญ่เลย”

“ฉันพูดเรื่องความรักในที่ประชุมเนี่ยนะ!?” ไซรัสถึงกับอ้าปากค้าง

“ก็ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีนี่นา!”

พวกเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงหัวเราะก้องในห้องจนแสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบใบหน้า ทั้งสองสบตากันแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง

“แปลกดีนะ...” เซเรน่าพูดเสียงเบา “ถึงจะอยู่ในร่างของนาย แต่ฉันก็รู้สึกว่าหัวใจเรายังเหมือนเดิม”

“เพราะหัวใจเรามันเป็นของกันและกันอยู่แล้ว” ไซรัสจับมือเธอไว้

คำพูดนั้นทำให้เธอยิ้มบาง ก่อนทั้งคู่จะหลับตาพร้อมกัน โดยที่ไม่ลืมกอดเจ้าป้อนแป้งทั้งสองที่กำลังหลับตาพริ้มบนเตียงกว้าง และไม่นานเสียงหายไปเข้าออกอย่างสม่ำเสมอที่ดังไปทั่วห้องนอน

ในเช้าวันต่อมา เป็นวันที่ทุกอย่างกลับคืนสู่ปกติ เซเรน่าลืมตาขึ้นแล้วรีบกรีดร้องอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสียงดีใจ จนไซรัสที่นอนข้าง ๆ ลืมตาทันที โชคดีที่เซธและไซม่อน โดนแม่บ้านพาไปทานข้าวด้านล่างก่อนแล้ว

“ฉันกลับมาแล้ว!”

 “ขอบฉันพระเจ้า ฉันไม่ต้องใส่ชุดนอนผ้าซาตินอีกแล้ว...”

“ไว้คราวหน้า ถ้าเราสลับร่างอีก ฉันจะให้นายลองไปคลอดลูกแทนดูไหมล่ะ” เธอหัวเราะจนแทบกลิ้ง

“เอาสิ ถ้าทดแทนความเจ็บปวดของเธอได้ ฉันก็จะทำ” เขายิ้มบาง ๆ พลางหอมหัวภรรยาอย่างรักใคร่

“นายคลั่งรักเกินไปแล้ว ไม่เบื่อบ้างหรือไง” ว่างพลางลูบหัวเขาเบา ๆ 

“ไม่มีวันเบื่อเธอหรอก เพราะต่อให้เผาโลกทั้งใบเพื่อเธอกับลูก ๆ ฉันจะทำโดยไม่ลังเล” 

ไซรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทว่ากลับแฝงความอ่อนโดยในที พาให้หัวใจด้วงน้อย ๆ ของเซเรน่าสั่นไหว

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันกับลูก ๆ จะอยู่ข้างนายเสมอ” 

“เธอรู้หรือเปล่าว่าเซธกับไซม่อนอยากมีน้องสาว” เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“มั่วแล้ว”

“ความจริงที่รัก พวกเขามาอ้อนมื่อวาน เธอไม่สงสารลูก ๆ เหรอ”

“ลูก ๆ หรือนายกันแน่” เธอบีบจมูกของเขาด้วยความหมั่นเขี้ยว

“อือ ฉันด้วย อยากทำให้เธอท้องป่องอีกแล้ว”

“คนลามก!” ใบหน้าสวยแดงก่ำก่อนจะเบือนหนี

“ลามกก็ผัวเธอนะที่รัก”

เซเรน่าเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะของทั้งคู่จะดังประสานกับเสียงนกร้องรับแสงอาทิตย์ยามเช้า ชีวิตที่วุ่นวายเมื่อวานกลายเป็นเพียงความทรงจำน่าขบขัน แต่กลับยิ่งตอกย้ำว่าความรักของพวกเขานั้นลึกซึ้งกว่าร่างกายใด ๆ

เพราะไม่ว่าจะอยู่ในร่างไหน หัวใจของไซรัสและเซเรน่าก็ยังเป็นของกันและกันเสมอ