ตอนพิเศษ สามีความจำเสื่อม... [2/2]

หลายวันต่อมาบ้านพักตากอากาศริมทะเลขนาดกลางตั้งอยู่บนเนินทรายต่ำ ล้อมรอบด้วยต้นมะพร้าวและเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะอันคุ้นหู ลมทะเลยามบ่ายพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ ปะปนกลิ่นดอกลีลาวดีที่ปลิวจากสวนหน้าบ้าน 

ที่นี่เป็นบ้านตากอากาศริมทะเลบนเกาะส่วนตัวที่พวกเขาเคยมาด้วยกันในทุกปีแต่สำหรับไซรัสแล้วทุกอย่างกลับดูแปลกใหม่ เขามองภาพครอบครัวที่ติดอยู่บนผนัง ภาพถ่ายที่เขาอุ้มลูกฝาแฝดและหัวเราะอย่างมีความสุข ทว่าความทรงจำนั้นกลับกลายเป็นเพียงภาพเบลอในใจ

“ที่นี่ดู...อบอุ่นดีจัง” เขาพูดเบา ๆ ขณะเดินช้า ๆ ไปตามโถงทางเดิน

เซเรน่ามองตามแผ่นหลังของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “คุณเคยชอบที่นี่มากค่ะ ทุกเช้าคุณจะตื่นก่อนใครเพื่อลงมาทำอาหารให้ฉันและเด็ก ๆ”

“จริงเหรอ...” เขายิ้มบาง ๆ “อืม...ไม่รู้สิ ผมไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองจะมีฝีมือด้านการทำอาหาร”

เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ “แต่เด็ก ๆ ชอบฝีมือการทำอาหารของคุณนะคะ”

“เซเรน่า....คือผมมีคำถามหนึ่งครับ”

“อะไรเหรอคะ?”

“ผมดีกับคุณและลูกจริง ๆ ใช่ไหมครับ” 

“คะ?”

“คือ...ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อในสิ่งที่คุณพูดนะครับ เพียงแต่เมื่อวานในหัวของผมก็มีความทรงจำไม่ดีโผล่ขึ้นมา ผมในตอนนั้นดูน่ากลัวและโหดเหี้ยมมาก ผมเลยกลัวว่าผมในอดีตจะทำไม่ดีกับคุณและลูก”

“ไซรัส...คุณเป็นพ่อและสามีที่ดีค่ะ ไม่ว่าคุณจะเหนื่อยจากงานแค่ไหนคุณก็ไม่เคยละเลยครอบครัวค่ะ”

“ผมอยากให้ความทรงจำกลับมาเร็ว ๆ จังเลยครับ อย่างน้อยผมจะได้ทำหน้าที่พ่อและสามีได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

“งั้น...พรุ่งนี้ พวกเราไปเดินเล่นริมหาดเหมือนอย่างที่คุณกับฉันทำเป็นประจำดีไหมคะ เผื่อว่าคุณจะจำอะไรได้บ้าง”

ไซรัสพยักหน้า “ครับ”

รุ่งเช้าแสงแดดสีทองอาบไล้ผืนทรายริมชายหาดอย่างอ่อนโยน คลื่นเล็ก ๆ ซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะ สายลมทะเลยามเช้าพัดกลิ่นเกลือลอยมาแตะจมูกอย่างบางเบา

ไซรัสยืนอยู่บนชายหาดข้างเซเรน่า ร่างสูงของเขาอยู่ในชุดลำลองเรียบง่ายส่วนเธอสวมกระโปรงผ้าสีขาวเนื้อเบา ปลายผมยาวพลิ้วตามแรงลมและแสงแดดสะท้อนผิวเนียนจนดูอบอุ่นราวแสงอรุณ

เธอถอดรองเท้าวางไว้บนโขดหินใกล้ ๆ แล้วก้าวเท้าเปล่าลงบนพื้นทรายเย็นชื้น ปลายนิ้วเท้าสัมผัสเม็ดทรายละเอียดที่ร่วงไหลไปตามฝ่าเท้า เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับมาโบกมือให้สามี รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเธอดูเป็นภาพที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

“มาสิ ไซรัส” เสียงเธอแว่วลอยมากับสายลม “น้ำไม่เย็นเท่าไหร่หรอกนะ”

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงทรายยุบใต้ฝ่าเท้าก้องในความเงียบของเช้า แสงแดดสะท้อนประกายในดวงตาของเธอจนหัวใจเขาสั่นไหวอย่างประหลาด ความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ว่าเป็นอะไรแต่กลับอบอุ่นและคุ้นเคยเหลือเกิน

เมื่อเขาเดินมาถึงเซเรน่าก็ยื่นมือออกมาให้จับ มือของเธออุ่นนุ่มตัดกับลมเย็นที่พัดผ่าน 

“จำได้ไหม...เมื่อก่อนเราก็เคยมาเดินเล่นแบบนี้”

ไซรัสนิ่งไปเสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งดังสม่ำเสมอ เขาอยากตอบว่า “จำได้” แต่ความจริงคือภาพเหล่านั้นในหัวกลับพร่าเลือน เขามองหน้าเธออย่างพยายามค้นหาเศษเสี้ยวความทรงจำที่ขาดหาย จู่ ๆความทรงจำหนึ่งก็แวบเข้ามา ภาพของเขายืนกอดเซเรน่าจากด้านหลังที่ชายหาดแห่งนี้ เสียงหัวเราะของพวกเขาแต่บ่งบอกว่ามีความสุขมากเพียงใด...

มือเขาหยุดนิ่งหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก

“ไซรัส?” เสียงของเธอเบาแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย

เขาหันกลับไปช้า ๆ ดวงตาสีฟ้าสั่นไหว “ผม...ผมจำได้แล้ว...ที่นี่...ที่นี่เราเคยอยู่ด้วยกัน...”

เซเรน่าที่ได้ยินแบบนั้นน้ำตาไหลพรากทันที เธอยกมือปิดปากไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้กลัวว่าภาพฝันนี้จะหายไป 

“คุณ...พูดจริงเหรอคะ?”

ไซรัสพยักหน้าก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ก้าวแต่ละก้าวของเขาหนักแน่นราวกับได้เจอเส้นทางที่ตามหามานาน “ผมจำได้...ผมจำเสียงคุณตอนหัวเราะ...ภาพของไซม่อนและเซธที่นั่งก่อปราสาททรายบนชายหาด.....ผมจำได้แม้แต่ตอนที่เราทะเลาะกัน...แล้วคุณทำหน้ายุ่งแบบนี้...” เขายื่นมือแตะปลายคางเธอเบา ๆ พร้อมยิ้มทั้งน้ำตา

“เซเรน่า...ผมจำทุกอย่างได้หมดแล้ว”

เธอปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ก่อนจะโผเข้ากอดสามีแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีกครั้ง ไซรัสโอบกอดเธอไว้แน่นเช่นกันมือใหญ่ลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ ขณะเสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน

“คุณกลับมาแล้ว...” เธอพูดเสียงสั่น “ฉันกลัวมาก...กลัวว่าคุณจะไม่มีวันจำได้”

“ผมขอโทษที่ลืมคุณและลูกของเรา” เขากระซิบข้างหู “ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกแล้ว”

เขาผละออกเล็กน้อยมองใบหน้าเปียกชื้นด้วยน้ำตาของเธอก่อนจะโน้มลงจุมพิตอย่างแผ่วเบา แสงแดดอุ่นในยามเช้าทาบผ่านไหล่ทั้งคู่ราวกับธรรมชาติเองก็ร่วมยินดีในช่วงเวลานั้น