เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

เสียงฟ้าร้องดังครืนไปทั่วทั้งเมือง ก่อนตามมาด้วยฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำลงมาไม่หยุด ราวกับสวรรค์กำลังโศกเศร้าแทนใครบางคน เม็ดฝนหนักหน่วงกระทบกระจกหน้าต่างชั้นยี่สิบสองของคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง จนเกิดเป็นเสียงดังรัว ๆ เหมือนหัวใจที่ถูกกระหน่ำแทงซ้ำไม่หยุดภายในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝนและเสียงสะอื้นของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังเป็นระยะ วิเวียน นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเทาอ่อน ดวงตาบวมช้ำ น้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าที่เคยงดงามสะอาดใส ร่างกายสั่นสะท้านไม่รู้ว่าเพราะความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ หรือเพราะหัวใจที่กำลังแตกสลายโทรศัพท์มือถือในมือบางของเธอยังคงปรากฏข้อความสุดท้ายจากชายคนรัก คนที่คบหากันมานานกว่าเจ็ดปี ทว่าข้อความที่เขาส่งมาไม่กี่คำ กลับทำลายทุกสิ่งที่เธอเคยเชื่อมั่นและทุ่มเทลงไปให้กลับความรักครั้งนี้“เราเลิกกันเถอะวิเวียน…ฉันหมดรักเธอแล้วจริง ๆ ”“เสื้อผ้ากับข้าวของของฉัน...เธอจะเก็บเอาไว้หรือเอาไปทิ้งก็ได้”“เพราะฉันคงไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว”“ลาก่อน”เพียงเท่านั้น โลกทั้งใบของวิเวียนก็เหมือนแตกสลายลงตรงหน้า“ทำไม…ทำไมต้องเป็นฉัน” เสียงหวานของเธอสั่นเครือ ก่อนจะหลุดหัวเราะทั้ง

ภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกระจกสีอ่อนเข้ามา ส่องกระทบเรือนร่างสะโอดสะองของเซเรน่า เธอสวมชุดเซตสีครีมอ่อน ท่อนบนเป็นแขนยาวผ้าพื้นเนื้อเนียน มีคอปกใหญ่ และ โบว์ผูกที่คอ แขนเสื้อพองเล็กน้อย ปลายแขนรูดและบานออกเป็นระบาย กระโปรงสั้นทรงเข้ารูปพอดี มี กระดุมมุกเรียงตรงกลาง เรียบง่ายทว่ากลับไม่จืดจางหากแต่แปลกตาสำหรับผู้ที่พบเห็นไม่น้อย โดยปกติเซเรน่ามักจะสวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาด และเดรสรัดรูปอวดเรือนร่างแสนเย้ายวน ซึ่งวิเวียนในร่างเซเรน่ายามนี้เขินอายเกินกว่าจะทำใจใส่ได้ สุดท้ายจึงค้นตู้เสื้อผ้าของเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเธอชุดที่ถูกใจในขณะเดียวกันเซเรน่าก็พยายามใจเย็นเมื่อต้องไปเจอภาคินเป็นครั้งแรก หญิงสาวเกรงว่าจะห้ามตัวเองไม่ให้เผลอไปยุ่มหัวชายหนุ่มไม่ได้ จึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ผ่อนคลายความไม่ชอบใจที่มีต่อเขา เพราะเธอไม่ได้อีกฝ่ายตั้งแต่อ่านถึงบทแรก ไม่รู้ว่าทำไมนักแนมากกว่าถึงหวีดผู้ชายที่นอกใจภรรยาตัวเองกันในขณะที่เสียงส้นรองเท้าของเธอดังก้องไปทั่วห้องเงียบงัน เสียงของสาวใช้วัยกลางคนเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยเมื่อเห็นเซเรน่าเดินลงมาจากบันไดหินอ่อนสีขาว“คุณผ

หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปช่วงบ่าย เธอเดินไปนั่งตรงศาลาริมน้ำหลังคฤหาสน์ แสงแดดอ่อนส่องลงมาบนบ่อปลาคาร์ฟน้ำระยิบระยับราวกับกระจก ก่อนสาวใช้คนหนึ่งจะเดินมาหยุดตรงหน้าของเซเรน่าแล้วก้มหัวให้“คุณผู้หญิงคะ มีแขกมาหา...บอกว่าเป็นคุณธันวา พี่ชายของคุณค่ะ”เมื่อได้ยินเสียงของสาวใช้ เซเรน่านิ่งชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำของเซเรน่าในหัวทำให้เธอจำได้ทันทีว่า ธันวา คือพี่ชายแท้ ๆ ของเซเรน่า และเป็นคนเดียวที่รักและเข้าใจเธอจริง ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องการเพราะช่วยน้องสาวพี่ชายแสนดีที่เหมือนกับพี่ชายของเธอในโลกใบเก่า“ให้เข้ามาเลยค่ะ”ใช้เวลาไม่นานนัก เสียงรองเท้าหนังดังก้องเบา ๆ ก่อนร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำขลับจะเดินเข้ามาภายในสวน พร้อมเสียงทุ้มอ่อนโยนที่ดังขึ้น“เซเรน่า! นี่พี่แทบจะหัวใจวาย ตอนแม่บ้านโทรมาบอกว่าเราป่วย”เซเรน่าเงยหน้ามองมองพี่ชายคนใหม่ของตัวเอง ทว่าเพียงชั่วครู่ก็รู้สึกร้อนผ่าวบริเวณขอบตา ใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าดันซ้อนทับกับใบหน้าของพี่ชายของเธอ หญิงสาวไม่รอช้ารีบโผลเข้ากอดเขาแน่นและปล่อยโฮ“พี่...คะ” เสียงหวานสั่นคลอสะอื้นจนตัวโยน เรียวกอดกอดรัดเขาแน่น“เซเรน่า เกิดอะไรข

หลังจากวันนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปหลายวัน เซเรน่าเริ่มมีตารางชีวิตที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง ตอนเช้าเธอออกมาอยู่ในสวน ดื่มกาแฟดำอ่านหนังสือศึกษาเกี่ยวกับการลงทุนและธุรกิจของตระกูล ตอนบ่ายเธอปลูกดอกไม้ หรือไม่ก็เดินออกกำลังกายในสวน และตอนเย็นเธอมักจะนั่งฟังเพลงคลาสสิกในห้องอ่านหนังสือเซเรน่าไม่โทรตามภาคินอีกไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย หรือตามอาละหวาด ไม่เฝ้ารอเขากลับบ้านเหมือนเดิมนั่นจึงเป็นหัวข้อหลักในการสนทนาของเหล่าสาวใช้ที่พูดกันหนาหูขึ้นทุกวัน‘ฉันว่าคุณเซเรน่าเสียสติไปแล้วแน่ ๆ’‘แต่ฉันว่าไม่ใช่นะ ดูสิ เธอสงบขึ้นแปลก ๆ เหมือนคนที่กำลังโตขึ้น’‘ฮึ! สงบอะไรล่ะ สงบก่อนจะระเบิดอีกมากกว่า’‘แต่คุณภาคินเอง ก็ดูเหมือนจะ...แปลก ๆ ไปด้วยนะช่วงนี้’เสียงนินทาเหล่านั้นดังวนอยู่ทุกมุมของคฤหาสน์ และทุกครั้งที่ได้ยิน เซเรน่าก็เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ เธอไม่ได้ต้องการให้ใครเชื่อในทันที เพราะระเบิดเวลาที่แท้จริง มันหลังจากนี้ตั้งหากบ่ายวันหนึ่ง ในขณะที่เซเรน่ากำลังนั่งคุกเข่าปลูกดอกไม้ตรงมุมสวนที่ร่มรื่น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหญิงสาว พร้อมเสียงทุ้มแสนคุ้นเคยพลันดังขึ้น“เซเรน่า” เสียงทุ้ม

“ช่วยชีวิต?”“ครับ เหมือนคุณภาคินจะเชื่อเธอมาก เอาแต่พูดชื่อเธอตลอดทาง เธอชื่อกอหญ้าครับ”ชื่อที่หลุดออกมานั้นทำให้เซเรน่านิ่งไปครู่ใหญ่ ชื่อที่เธอรู้จักเป็นอย่างดีกอหญ้า นางเอกของเรื่องนี้ ตัวจริงกำลังจะปรากฏแล้ว“ผมเห็นท่าไม่ดีครับ คุณภาคินเหมือน...จะปล่อยใจไปตามอารมณ์ ผมเลยรีบพาออกมาก่อน กลัวจะมีเรื่อง”“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่พามาส่ง กลับไปพักเถอะ ฉันจัดการได้” เซเรน่ายกยิ้ม“แต่---” กรันต์มีท่าทีลังเลไม่น้อย ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดไปหรือเปล่า“เขาเป็นสามีฉัน...ตามกฎหมาย” เธอยิ้มจาง ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “อย่างน้อย ฉันก็ควรดูแลเขาในฐานะนั้นบ้าง”“งั้นผมกลับก่อนนะครับ คุณเซเรน่า ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้ทุกเมื่อ” คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นของเธอทำให้ชานนท์เผลอมองอยู่อึดใจ ก่อนจะยอมพยักหน้า“ได้ค่ะ”หลังจากเจรจาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเลขาหนุ่มก็ยอมกลับไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงหายใจหนัก ๆ ของภาคิน เซเรน่ายืนมองเขาอยู่นิ่ง ๆ มองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเซเรน่า หรือนางร้ายในนิยายรักจนแทบคลั่ง แต่เขากลับมองเธอเป็นเพียงธาตุอากาศในชีวิตเซเรน่าถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมอง ใบหน้าหล่อ