บทที่ 40 [1/2]

เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องภายในโกดังร้างย่านชานเมืองแห่งหนึ่ง กลิ่นสนิมและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณชวนให้คลื่นไส้ ผนังคอนกรีตเปื้อนคราบแดงฉานตั้งแต่พื้นคอนกรีตจรดเพดาน แสงไฟกระพริบสลัว ๆ จากหลอดนีออนที่ใกล้ขาด ให้ความสว่างเพียงพอจะเห็นร่างชายฉกรรจ์สามคนที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กกลางห้อง

ทุกเสียงร้องและเสียงครวญครางดังก้องอยู่ในอากาศ จากการถูกทรมานนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีเสียงใดที่ทำให้ความเดือดดาลของไซรัสลดลงแม้แต่น้อย

ไซรัสนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงหน้า ใบหน้าเย็นเยียบราวรูปสลักจากหินอ่อน เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกกว้าง เส้นเลือดที่มือเด่นชัดเมื่อเขาหมุนมีดสั้นในมือเล่นช้า ๆ โดยมีลูกน้องสามคนยืนอยู่ข้างหลัง

นัยน์ตาคมจับจ้องไปยังเหล่าชายฉกรรจ์อย่างเย็นชา ร่างของพวกมันถูกถอดเล็บมือออกจนเลือดไหลหยดลงพื้นเป็นแอ่ง ท่อนขาบิดเบี้ยวจนผิดรูป ภาพเบื้องหน้าราวกับฉากหนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญก็ไม่ปาน

“ใครส่งพวกมึงมา?”

น้ำเสียงของไซรัสราบเรียบ แต่กลับทรงอำนาจพอที่จะทำให้คนฟังนั้นแทบหยุดหายใจ เช่นเดียวกับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่พยายามกลืนอากาศเข้าปอด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

“ผะ...ผมไม่รู้จริง ๆ ผมไม่รู้ว่ามันเป็นใคร!” หนึ่งในพวกมันรีบเอ่ยด้วยความร้อนรน

ทว่าคำพูดนั้นทำให้ไซรัสถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องอีกคนที่กำลังถือคีมเหล็กในมือ เพียงเท่านั้นนิ้วชี้ของหนึ่งในกลุ่มพวกมันถูกทรมานโดยพลัน ก่อนที่เสียงกรีดร้องจะดังขึ้น เมื่อนิ้วของตนถูกคีมเหล็กฉีกกระชากจวนขาดสะบั้น จวนเลือดพุ่งซาดกระเซ็นเปื้อนปลายขากางเกงของไซรัส

“นึกให้ออกซะ” น้ำเสียงเฉยชาหากแต่แฝงความอำมหิตดังขึ้นอีกครั้ง “เพราะยังไม่พูด มึงจะไม่มีโอกาสไม่พูดออกมาอีก แม้แต่เสียงกรีดร้องน่าสมเพชของพวกมึง”

คำพูดนั้นทำเอาคนที่เหลืออีกสองคนสะอื้นในลำคอ พวกมันพยายามดิ้นหวังหลบหนีจากขุมนรกบนดินแห่งนี้ แต่ทว่ากลับถูกมัดแน่นด้วยโซ่เหล็กจนไม่อาจเขยื้อนได้

“ได้โปรดเถอะครับนาย อึก พวกผมเป็นแค่ลูกน้องต่ำต้อยที่ต้องทำตามคำสั่ง” หนึ่งในพวกมันสะอื้นร้อง

“ใช่ครับ ได้โปรดเถอะ ผมยังมีลูกเมียที่ต้อง...อึก...ดูแล”

เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของไซรัสยิ่งทำให้พวกมันหัวใจกระตุกวาบ พร้อมกับความหวาดกลัวที่แล่นพรูขึ้นมา หลังชายหนุ่มยันกายและเดินอ้อมไปด้านหลังพวกมันช้า ๆ เสียงรองเท้าหนังหนักทุกก้าวกระทบพื้นดังก้องสะท้อนในโกดัง

“กูไม่ชอบตั้งคำถามซ้ำ ๆ ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด... ใครเป็นคนสั่งให้ฆ่ากู?”

เขากระซิบข้างหูหนึ่งในพวกมัน เสียงทุ้มต่ำจนแทบเป็นเสียงคำรามประกาศกร้าวว่าใครเหนือกว่า

“ผะ...ผม...ผมไม่-- อ๊ากกก!”

ไซรัสไม่ปล่อยให้มันกล่าวจนจบ เขากระชากผมของมันจนศีรษะเงยขึ้น ก่อนจะกรีดปลายมีดเฉือนผ่านเนื้อข้างแก้มจนเลือดไหลซึมออกมา ไม่สนใจเสียงร้องอ้อนวอนราวกับจะตายใจ เพราะเขาต้องการให้พวกมันรู้ว่าไม่ควรเล่นกับเขา

“บอสครับ มันสลบไปแล้ว” ลูกน้องคนหนึ่งพูดเสียงแผ่ว

“สาดน้ำเกลือซะ กูไม่อนุญาตให้มันตายตอนนี้”

ไซรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพลางโยนมีดทิ้ง ก่อนจะหยิบคีมเหล็กขึ้นมาแทน ทำเอาชายฉกรรจ์อีกสองคนที่ยังพอมีสติกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งยังต้องเห็นเพื่อนร่วมชะตากรรมที่สลบไปโดนน้ำเกลือสาดบนแผลสดจนแดงก่ำ มันดิ้นพล่านไปมาราวกับสุนัขโดนน้ำร้อนลวกเข้าอย่างจัง

“พอ...พอแล้ว! ผมบอก! ผมจะบอก!!” เขากรีดร้องจนเสียงขาดหาย “เขาคือคุณซิก! คุณซิกเป็นคนสั่งครับ!!”

โกดังทั้งโกดังเงียบลงทันที ลูกน้องหลายคนมองหน้ากัน ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและเดือดดาล ส่วนไซรัสยังคงนิ่งเฉย มีเพียงดวงตาที่เปลี่ยนไปช้า ๆ จากนิ่งสงบกลายเป็นเยือกเย็นจนเกือบไร้ชีวิต เขาเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม พลิกมีดในมือเล่นอีกครั้ง

“ซิก...” เขาทวนชื่อเบา ๆ “น้องชายต่างสายเลือดของกู”

“บอสครับ! หมอนั่นคิดมันทรยศพวกเราจริง ๆ มันประกาศว่าคุณตายแล้ว แล้วจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองการขึ้นเป็นผู้นำเขตใต้แทนบอส!” ลูกน้องคนหนึ่งพูดอย่างเหลืออด

เสียงหัวเราะในลำคอของไซรัสดังขึ้นช้า ๆ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของคนมีความสุข แต่เป็นเสียงที่เย็นยะเยือกจนทุกคนขนหัวลุก

“ดี...” เขาพูดเรียบ “มันอยากได้ตำแหน่ง กูก็จะให้...แต่กูจะให้ในซากศพของมัน”

เพียงเท่านั้น ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาอีก มีเพียงน้ำเสียงแค่นหัวเราะเย้ยหยัน เพราะรู้ดีว่ายามนี้นายของพวกมันกำลังเดือดดาลอยู่ไม่น้อย ก่อนที่ในเวลาเดียวกันเสียงฝีเท้าของใครบางคนจะดังขึ้นจากด้านหลังของไซรัส

“บอสครับ” ศรันเดินเข้ามาพร้อมโทรศัพท์ในมือ “คุณเซเรน่าโทรมา”

“เอามามาให้ฉัน”

เขารับโทรศัพท์มาแนบหูทันที ทั้งที่มืออีกข้างยังคงเปื้อนเลือด แค่ได้ยินชื่อเธอ รอยยิ้มที่ไม่มีใครคิดว่าจะเห็นก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเย็นเยียบของมาเฟียหนุ่ม

“ไซรัส นายอยู่ไหนน่ะ? หมอบอกว่าฉันออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะ” เสียงของเซเรน่าดังผ่านสาย สดใส อ่อนโยนราวกับแสงแดดยามเช้า

“เดี๋ยวฉันไปรับ อยากได้อะไรไหม”

เขาพูดเสียงนุ่มอย่างที่ไม่เคยใช้กับใคร พลางยกมือข้างเปื้อนเลือดขึ้นมอง ก่อนที่ศรันจะรีบเทน้ำจากขวดราดบนมือเจ้านายชำระล้างคราบเลือดให้ทันที

“ไม่เอา รีบมารับฉันได้แล้วน่า”

“คิดถึงฉันสินะ”