บทที่ 39 [2/2]

“นายหญิง!” พวกเขาพูดพร้อมกันก่อนจะโค้งตัว

“เราดีใจที่นายหญิงไม่เป็นอะไร!”

“ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ” ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มบาง ๆ

“พวกผม...ปกป้องนายหญิง ไม่ได้ ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ”

“ทุกคนทำดีที่สุดแล้ว ไม่มีใครต้องขอโทษเลยค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ ที่พวกคอยปกป้องฉันมาตลอด” เธอส่ายหน้าเบา ๆ

คำพูดเรียบง่ายนั้นทำให้บรรยากาศทั้งห้องอบอุ่นจนน้ำตาซึม ไซรัสมองภาพนั้นเงียบ ๆ หัวใจของเขาสั่น เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกอิจฉา อิจฉาที่ใบหน้าสวยของเซเรน่ากำลังยิ้มให้พวกมัน

“ปลอดภัยกันแล้วใช่ไหมคะ ไม่มีใครบาดเจ็บตรงไหนอีกใช่ไหม”

“พวกเราบางคนก็ยังเดินไม่ได้ เลยไม่ได้มาเยี่ยมนายหญิงด้วยครับ”

“งั้นเหรอคะ ส่วนคนทีเสียชีวิต...”

“บอสครับ มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าคุณเซเรน่าควรรู้” ศรันเอ่ยขึ้น ก่อนที่ไซรัสจะพยักหน้าอนุญาต

ในขณะที่เซเรน่ากำลังสับสน ทันใดนั้นลูกน้องคนหนึ่งก้าวออกมาจากแถว เขาคือเข้ม ชายหนุ่มที่เคยพูดคุยกับเซเรน่าในวันแรกที่เธอไปอยู่บนเกาะแห่งนั้น

“ผม...เป็นคนทำให้พวกมันรู้ที่อยู่ของเราเองครับ” เขาคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาคลอเบ้า

คำพูดนั้นทำให้เซเรน่าชะงัก นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองไซรัส

“พูดต่อ” ไซรัสเอ่ยขึ้น

“พวกมันจับครอบครัวของผมไว้ครับ ข่มขู่จะฆ่าถ้าผมไม่บอกที่ซ่อนของบอสกับนายหญิง ตอนนั้นผม... ผมไม่มีทางเลือก” เข้มสั่นเทา น้ำตาเริ่มร่วงลง

“แต่ในงานเลี้ยงวันนั้น...หลังจากที่คุณเซเรน่ามอบผ้าพันคอผืนนี้ให้ ผม…ผมก็สำนึกได้ ว่าผมไม่ควรทำร้ายคนที่ใจดีกับผมมาตลอด เมื่อคิดได้ผมเลยไปสารภาพกับคุณศรันทันที ทำให้พวกเราได้เตรียมการรับมือไว้ก่อน ไม่อย่างนั้น...ทุกคนคงไม่รอดครับ”

หลังจากสิ้นคำสารภาพของเข้ม ภายในห้องพลันเงียบกริบ มีเพียงลมหายใจของพวกเขาดังคลอเบา ๆ กับเครื่องปรับอากาศ ใบหน้าของไซรัสยังคงเรียบนิ่งจนอ่านไม่ออก ต่างจากเซเรน่าที่กังวลอย่างเห็นได้ชัด เข้มเห็นเช่นนั้นจึงก้มหน้ารอคำกล่าวโทษ

เขาย่อมรู้ดีว่าต่อให้นายหญิงจะจิตใจดีพียงใด ก็ไม่มีใครยอมให้อภัยคนทรยศได้หรอก

“แล้ว...ตอนนี้ครอบครัวของนายล่ะ ปลอดภัยดีไหม?”

แต่ทว่าเขากลับคิดผิด ไม่มีคำต่อว่าหรือด่าทอ มีเพียงน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับสายน้ำเย็น ๆ ชโลมจิตใจอันบอบช้ำของเข้ม และรอยยิ้มราวกับไอแดดอ่อน ๆ ที่มอบความอบอุ่นแก่ชายหนุ่ม

“คะ...คุณไม่โกรธผมเหรอครับ?” เข้มเงยหน้าทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

“โกรธสิ...” เธอตอบเบา ๆ “แต่ฉันเข้าใจ นายเลือกเส้นทางนั้นเพราะความปลอดภัยของครอบครัว ไม่ใช่เพราะความโลภ ฉันจะไม่ซ้ำเติมคนที่เจ็บอยู่แล้ว”

“ขอบคุณครับนายหญิง! ผมขอสาบาน ต่อจากนี้ผมจะภักดีต่อคุณเซเรน่าจนวันตาย!”

เพียงเท่านั้นน้ำตาของเข้มก็ไหลพราก เขากล่าวคำสาบานด้วยใจจริงและความเคารพ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้เขาจะปกป้องหญิงสาวเบื้องหน้าราวกับผู้เป็นนายอีกครั้ง หมดความครหาในตอนแรกที่เคยคิดว่าเธอคงจะกลายเป็นคนจะทรยศในภายหลัง

แต่เหนือสิ่งอื่นนั้น คนที่ทรยศกลับกลายเป็นเขาเอง...

“ตกลงนายเป็นคนของฉันหรือของเธอ?”

ไซรัสกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ทว่ากลับไม่ได้ใส่ใจ ทำให้เข้มรีบแก้ตัวอย่างเก้อเขินพูดผิด ๆ ถูก ๆ เพราะกลัวโดนลงโทษอีก จนสร้างเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องทันที ทำเอาบรรยากาศอึดอัดและตรึงเครียดหายไปในพริบตา

หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปหลายชั่วโมง กว่าลูกน้องทุกคนของไซรัสจะยอมกลับไปอย่างอิดออด จนตอนนี้เหลือเพียงเธอกับเขาที่อยู่ภายในห้อง ไซรัสยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงของเซเรน่า และกุมมือไว้ไม่ห่างราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

“ฉันดีใจที่เธอฟื้นขึ้นมา” เขากล่าวพลางใช้นิ้วเกลี่ยบนหลังมือเธอเบา ๆ

“นายได้พักผ่อนบ้างไหม”

นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าของเขาที่ซูบลงเล็กน้อย พลางยกมือลูบแก้มตอบเบา ๆ ทั้งดวงตาที่เหนื่อยล้า และนวดเคราที่เริ่มขึ้นจาง ๆ ทำให้เซเรน่ารู้ว่าที่ผ่านมาชายหนุ่มคงไม่ได้ดูแลตัวเอง

“ไม่” เขาส่ายหน้า ก่อนที่จะเอ่ยต่อ “ถ้าฉันเผลอละสายตา กลัวว่าจะเสียเธอไป”

เซเรน่านิ่งชะงักกับคำพูดนั้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงที่เธอหลับไป แต่ตอนนี้เธอรู้เพียงว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ไม่ว่าจะการกระทำ จนกระทั่งความรู้สึกที่มีต่อเธอ

เซเรน่าสัมผัสมันได้จริง ๆ ....

“อย่าหายไปอีกนะเซเรน่า ฉันขอแค่นี้” เขาโน้มตัวลงแล้วกระซิบข้างใบหูขาว

“อือ ฉันไม่หายไปไหนหรอก ถ้านายยังอยากให้ฉันอยู่ข้างกาย”

เซเรน่ามองเขา ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาสีใส แม้จะไม่มีคำบอกรักแต่กลับทำให้เธอรู้สึกถูกเติมเต็ม ไม่ว่าจะแววตาหรือกระทั้งคำพูดเหล่านั้น

“ฉันอยากให้เธออยู่ ตลอดไป”

เมื่อเห็นเซเรน่าคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา ไซรัสจึงก้มลงจุมพิตบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา มันทั้งอ่อนโยนและอบอุ่นจนหัวใจของเธอสั่นไหว เช่นเดียวกับดอกคาเมลเลียในแจกันโยกไหวตามสายลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง แสงอาทิตย์ส่องกระทบกลีบสีแดงสด ดอกไม้แห่งความรักอันบริสุทธิ์ เหมือนหัวใจของทั้งคู่ที่กำลังผลิบานอีกครั้ง