บทที่ 40 [2/2]

“คิดถึงฉันสินะ”

เขาหัวเราะเบา ๆ หลังจินตนาการว่าใบหน้าสวยของเธอคงกำลังแดงก่ำอย่างน่าเอ็นดู

“หลงตัวเองชะมัด!” ปลายสายหัวเราะเบา ๆ “งั้นเจอกันนะ”

“อืม รอฉัน”

ทันทีที่วางสาย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จางหาย ดวงตากลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง นัยน์ตาคมปรายมองชายฉกรรจ์ทั้งสามราวกับเศษขยะ

“ฆ่าพวกมันให้หมด”

เขาพูดเสียงเรียบ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องโดยไม่แม้แต่จะมองเหยื่อที่ยังร้องขอชีวิต เพราะยามนี้ความสนใจเดียวของเขาอยู่ที่เซเรน่า

ปัง! ปัง! ปัง!

หลังจากไซรัสเดินออกไปจากเงามืดของโกดัง เสียงปืนพลันดังขึ้นต่อเนื่องสามนัด ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสนิทรวมไปถึงเสียงกรีดร้องของเหล่าชายฉกรรจ์ทั้งสาม เขาเช็ดมีดกับชายเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะโยนมันให้ศรันมือขวาคนสนิท

“เผาให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววตักเตือนในที

“ครับบอส แล้วจะเอายังไงต่อครับ ผมหมายถึงเรื่องของคุณซิก...” ศรันเดินตามข้าง ๆ พลางถามด้วยน้ำเสียงระวัง

“มันกำลังจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อรับตำแหน่ง” เขาพูดช้า ๆ “และฉันจะไปงานนั้น” ไซรัสหยุดเดิน มองออกไปยังเส้นขอบฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีเทาหลังฝนตก

“แต่นั่นมันเสี่ยงมากเลยนะครับ! ถ้าบอสปรากฎตัวเราไม่รู้ว่าคุณซิกจะมาไม้ไหน นี่มันไม่ต่างจากเข้าถ้ำเสือเลยจริง ๆ ไหนจะผู้มีอิทธิพลในเขตใต้ที่กำลังย้ายฝ่ายไปสนับสนุนกับคุณซิกอีก เพราะเชื่อว่าบอสตายไปแล้ว ทั้งยังมีเขตเหนือที่ต้องมาร่วมงาน---” ใบหน้าของศรันเต็มไปด้วยความกังวล

“ยิ่งดี”

คำตอบนั้นสั้น แต่กลับเด็ดขาดเสียจนศรันไม่กล้าเอ่ยต่อ เขาหยุดมองเงาตัวเองในกระจกของรถลีมูซีนที่จอดรออยู่ข้างโกดัง ใบหน้าหล่อเหลาที่สะท้อนกลับมามีแต่ความเยียบเย็น และรอยเลือดเล็กน้อยยังติดอยู่ที่กรอบหน้า

“ฉันจะให้พวกมันทุกคนได้เห็น” เสียงของเขาแข็งกร้าว “ว่าฉันยังไม่ตาย และกลับมาทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของฉัน”

เมื่อเห็นท่าทีของผู้เป็นนาย ศรันพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ก่อนจะเปิดประตูให้ไซรัสขึ้นรถด้วยความเคารพ ก่อนที่รถลีมูซีนสีดำเงาวับจะเคลื่อนตัวออกจากโกดังช้า ๆ ล้อทั้งสี่บดผ่านแอ่งน้ำที่เปื้อนไปด้วยเลือด ทิ้งไว้เพียงเงาสะท้อนสีแดงเข้มบนพื้นซีเมนต์ และไซรัสที่เอ่ยขึ้นราวกับกำลังสั่งการมือขวาของตน

“แต่ก่อนอื่น ฉันต้องไปรับผู้หญิงของฉันก่อน”

ในเวลาเดียวกันของอีกด้านหนึ่ง โรงพยาบาลเอกชนชั้นสูงของเครือตระกูลนัว เซเรน่ากำลังเก็บของในห้องพักฟื้นที่อยู่มานับสองเดือน เธอสวมเดรสขาวสะอาดสะท้อนกับผิวเนียนนุ่ม มัดผมหลวม ๆ แล้วมองกระจกอย่างพอใจ

“สามสัปดาห์เต็ม...” เธอพึมพำกับตัวเอง “นี่เขาดูแลฉันมาตลอดเลยเหรอ หวังว่าเขาจะได้พักบ้างนะ”

ในขณะที่เซเรน่ากำลังพึมพำเพียงลำพัง เสียงประตูพลันเปิดขึ้น พร้อมกับร่างของไซรัสที่ปรากฏตัวในเชิ้ตขาวไร้มลทิน ดวงตาคมทอดมองเธอแววอ่อนโยนจนปิดไม่มิด

“พร้อมหรือยัง?”

“พร้อมแล้ว” เธอคลี่ยิ้ม “นายมาเร็วจัง”

“ดีใจที่ได้เห็นเธอเดินได้อีกครั้ง”

เขาเดินเข้ามาช้า ๆ จนระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงไม่กี่ก้าว แล้วเอื้อมมือมาลูบผมเธอเบา ๆ อย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวย

“ดีใจที่เห็นนายยิ้มได้เหมือนกัน” ใบหน้าสวยเงยสบเข้ากับดวงตาของเขา และคลี่ยิ้มหวาน

“ฉันยิ้มเหรอ?” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ก็ใช่น่ะสิ เมื่อกี้น่ะ แต่ตอนนี้กลับมาหน้านิ่งแล้ว”

“อาจเพราะฉันกำลังคิดอะไรอยู่” ไซรัสหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“คิดอะไร?”

“คิดว่า...คืนนั้น ถ้าเธอไม่ขวางกระสุนไว้ ฉันคงไม่มีโอกาสที่จะได้เห็นรอยยิ้มของเธออีก”

“ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตและยังเคียงข้างนาย นายจะเห็นรอยยิ้มของฉันจนเบื่อเลยล่ะ” เซเรน่ามองเขาเงียบ ๆ ก่อนจะจับมือเขาแน่น

“เซเรน่า หลังจากนี้ชีวิตของฉันเป็นของเธอแล้ว”

เขาตอบเรียบนิ่งแต่กลับหนักแน่น พลางค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงป้อนจุมพิตแสนหวานให้หญิงสาว มือหนาประคองท้ายทอยของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าอย่างเผลอสัมผัสแรงเกินไปเธอจะแตกสลายคามือ เขาสอดเรียวลิ้นเข้าไปในริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอออก พลางเกี่ยวกระหวัดไปมาอย่างหยอกล้อ

เซเรน่าโดนจูบตาลายและเริ่มหายใจไม่ทัน เธอจึงทุบแผ่นอกกว้างเพื่อประท้วง ทำให้ไซรัสจำใจต้องผละออกอย่างเสียดาย

“เธอเป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียว”