บทที่ 43 ส่งเสริมก่อนจากกัน(2)

เช้าวันต่อมาซูหย่าฉินก็ลากรถเข็นเข้าเมืองเหมือนอย่างทุกวันที่เพิ่มเติมก็คือข้างกายมีหม่าเสวี่ยนจิ้งเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน หญิงสาวมองดูรถลากที่มีผ้าคลุมปิดเอาไว้ด้วยความสงสัย เพียงแต่เรื่องที่พี่สาวซูไม่เอ่ยปากบอก เธอก็ไม่ควรเอ่ยปากถาม ดังนั้นที่ทำจึงมีเพียงอาสาช่วยลากรถเท่านั้น

"พี่สาวซู ฉันช่วยพี่ลากเอง"

ซูหย่าฉินเห็นหญิงสาวเป็นคนรู้ความและมีน้ำใจก็รู้สึกชมอีกฝ่ายอยู่ในที นับว่าครั้งนี้ยื่นมือช่วยคนไม่ผิดจริงๆ จนกระทั่งมาถึงหน้าร้านผ้าแห่งหนึ่ง ซูหย่าฉินก็นำผ้าผืนเล็กออกมาสองผืน เทน้ำที่ตักมาจากบ่อวิเศษในระบบเวลาใส่ บิดพอหมาดแล้วส่งให้หม่าเสวี่ยนจิ้งใช้เช็ดหน้าตา ล้างคราบเหงื่อไคลเช่นเดียวกับตนเอง

"จะไปพบลูกค้าที่สำคัญคือภาพลักษณ์ต้องดูดี บุคลิกต้องน่าเชื่อถือ ความมั่นใจต้องโดดเด่น เข้าใจไหม"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

หม่าเสวี่ยนจิ้งเป็นหญิงสาวที่เข้าใจเรื่องราวได้ง่าย ดังนั้นเมื่อเดินเข้าไปภายในร้านผ้าเทียนซิน ท่าทีหวาดกลัวและมักก้มหน้าเสมอของเธอก็เปลี่ยนเป็นมั่นคง สง่างามในทันที

"มั่นคงแต่ไม่เย่อหยิ่ง ทำได้ดีมาก"

"ขอบคุณค่ะ"

ได้ยินคำชมจากญาติผู้พี่ หม่าเสวี่ยนจิ้งก็มีความมั่นใจมากขึ้น เดินไปน