3นี่เขาจะเอาจริงหรือ

หา! นี่เขาจะเอาจริงหรือ

เมื่อถ้อยคำตัดบทของเขาสิ้นสุด เย่วชิงถูกแรงจากแขนแข็งแรงพาให้เอนตัวลงบนที่นอนนุ่ม กลิ่นหอมของผ้าปูใหม่เอี่ยมตลบอบอวล แผ่นหลังนางแนบกับหมอนในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่ของบุรุษก้าวคร่อมทับ ดวงตาคมจ้องมองอย่างจริงจัง ท่าทางคล้ายตั้งใจจะเริ่มสิ่งที่มารดาต้องการให้จบ ๆ

เพียงแต่หากสังเกตดูให้ดีพบว่าการเคลื่อนไหวนั้นเงอะงะนัก คล้ายบุรุษผู้นี้แม้ตัวโตเพียบพร้อม แต่เรื่องอย่างว่ากลับมิได้มีประสบการณ์เลยสักนิด

เย่วชิงมองใบหน้าหล่อเหลานั้นแล้วอดยิ้มเอ็นดูมิได้

นางจึงเอ่ยขึ้นขณะยังคงนอนหงายใต้ร่างเขา “หากคุณชายปรารถนาจะฝึกเรื่องบนเตียงชายหญิง ข้าน้อยมีวิธีเสนอซึ่งจะทำให้ท่านได้วิชาโดยมิจำต้องฝืนใจร่วมรักกับข้าน้อย ดีหรือไม่เจ้าคะ”

เซี่ยเจ๋อรุ่ยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเข้มยังคงมองนาง แต่ไม่ตอบในทันที ทว่าจากสายตานั้น นางรู้แน่ว่าเขากำลังรอฟังถ้อยคำต่อไปอยู่

เย่วชิงจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงรอยยิ้ม “คุณชายคงมีความคิดอยากร่วมหอกับสตรีที่รักเท่านั้น จึงมิชอบที่มารดาท่านบังคับ เช่นนั้นให้ข้าน้อยช่วยดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะช่วยให้ท่านเป็นงานและไม่ต้องเสียตัวให้ข้าน้อยด้วย”

คำพูดแปลกประหลาดนี้ทำให้ริมฝีปากของแม่ทัพหนุ่มกระตุกยิ้ม เผลอหลุดหัวเราะราวกับเพิ่งได้ยินถ้อยคำตลกในรอบหลายปี เสียงหัวเราะนั้นทำให้บรรยากาศตึงเครียดคลายลงเล็กน้อย

ประโยคที่นางพูดฟังราวกับว่าเขาเป็นฝ่ายเสียหาย หากถูกนางจับกินเช่นนั้นหรือ ฝ่ายหญิงไม่ใช่หรือที่เป็นฝ่ายเยหาย

ยิ่งคิดเขายิ่งขบขัน

แม้ไม่เชื่อสิ่งที่นางพูดนัก แต่ความอยากรู้ว่าสตรีตรงหน้าจะมาไม้ไหนก็ผุดขึ้นในใจ

“ว่ามาสิ” เขากล่าวสั้น ๆ

เย่วชิยกมุมปากขึ้นอย่างมั่นใจ “ข้าน้อยจะสอนวิชาร่วมรักชายหญิงแก่ท่านและสิ่งใดก็ตามที่พวกเราตกลงกัน ข้าน้อยจะมิให้ฮูหยินเจียวล่วงรู้แม้เพียงครึ่งคำเจ้าค่ะ”

แววตาของแม่ทัพหนุ่มทอประกายบางอย่าง คล้ายระคนทั้งสนใจและท้าทาย

ใต้เงาแสงตะเกียง ร่างสูงใหญ่ยังโน้มคร่อมอยู่เหนือร่างนาง มิได้ขยับจากไปแม้ครู่เดียว

เย่วชิงนอนอยู่ท่าเดิมเนิ่นนาน ความรู้สึกประหลาดเริ่มก่อตัวในอก จึงยกเสียงเอ่ยอย่างสุภาพ “คุณชาย… ลุกขึ้นได้หรือไม่เจ้าคะ ลุกขึ้นมานั่งคุยกันดี ๆ เถิด”

บุรุษหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยอมผละกายลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียง เย่วชิงลุกตามอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาทอประกายซุกซน

“คุณชายเคยอ่านหนังสือโป๊หรือไม่เจ้าคะ”

สีหน้าคมเข้มตรงหน้านิ่งงันไปชั่วอึดใจ ก่อนหันมามองนางด้วยแววตาฉงน เย่วชิงจึงรีบเปลี่ยนถ้อยคำให้เหมาะแก่ยุคสมัย

“เอ่อ…ข้าหมายถึงตำราข้างหมอนเจ้าค่ะ”

ตำราข้างหมอนนั้น เป็นที่รู้จักกันดีในยุคนี้ว่าเมื่อสตรีออกเรือนย้ายไปอยู่บ้านเจ้าบ่าว ย่อมถือเป็นคู่มือสำคัญสำหรับเรียนรู้วิธีใช้ชีวิตคู่ ทั้งเรื่องเรือนและเรือนหอซึ่งก็คือตำรานี้แหละ

ทว่าชายหนุ่มกลับส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างไม่ต้องไตร่ตรอง “ข้ามิได้มีเวลาว่างไร้สาระอ่านหนังสือพวกนั้น”

เย่วชิงยิ้มบาง เอียงศีรษะเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้น พรุ่งนี้ข้าจะนำตำราไร้สาระที่ท่านบอกมาให้ดูเจ้าค่ะ มันจะมีประโยชน์ต่อท่านในเวลานี้มากนัก”

น้ำเสียงและแววตาของนางตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งความขวยเขิน ราวสตรีที่ผ่านโลกมามากจนไม่คิดหลบเลี่ยงเรื่องชายหญิงแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้เซี่ยเจ๋อรุ่ยขมวดคิ้ว

ในกองทัพแม้หมู่ชายชาตรีจะพูดคุยเรื่องชายหญิงกันบ้าง แต่เซี่ยเจ๋อรุ่ยมิใช่ผู้ฝักใฝ่เรื่องเหล่านั้น แต่ไหนแต่ไรเขามีใจจดจ่อเพียงการอ่านตำราพิชัยสงคราม ศึกษากลศึก และฝึกวิชาการต่อสู้เท่านั้น

ราตรีนั้นจบลงไปด้วยดีทั้งสองฝ่าย เมื่อเย่วชิงได้ชี้แจงหน้าที่สาวใช้อุ่นเตียงอย่างเป็นทางการกับเจ้านายแล้วจึงลุกไปยังที่นอนของตน เตียงเล็กสำรองซึ่งตั้งอยู่ใกล้ประตูในห้องเดียวกัน

นางล้มตัวลงนอน พลางเอ่ยเสียงหวาน “ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ…ท่านแม่ทัพเวอร์จิ้น”

ประโยคสุดท้ายหญิงสาวลดเสียงลงพูดเบา ๆ มุมปากยกขึ้นอย่างขบขันหัวเราะกับตนเอง ทิ้งตัวเอนนอนก่อนค่อย ๆ หลับตาลง