ตอนที่ 1

ขณะหลินหลินยังมึน ๆ ด้วยพยายามนึกทบทวนเนื้อเรื่องในบท ก็พลันได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นในสมอง คล้ายเปิดวิทยุแล้วสัญญาณถูกคลื่นแทรกจนฟังไม่เป็นคำ

[กำลังโหลด... “ระบบนำทางพล็อตหลัก”]

[กำลังเชื่อมต่อกับผู้ใช้งาน โค้ดเนม: หลินซูเหยา]

“โอ้โห! ระบบในนิยายทะลุมิติ! มันมาจริงด้วย!”

หลินหลินบอกไม่ถูกแล้วว่ากำลังรู้สึกยังไง ที่แน่ ๆ หนึ่งในความรู้สึกนั้นคือเย้ยหยันโชคชะตาบ้าบอของตัวเอง นี่ถ้ารู้ว่าใครเขียนบทเรื่องนี้เป็นตามไปด่าถึงบ้านแล้ว ให้ทะลุมิติมาในนิยายไม่พอ ยังให้สวมร่างนางเอกหัวอ่อนแสนดีจนไร้สติอีก

บ้าไปแล้วววววววววววว

“โทษนะ นี่เรื่องจริงดิ” หลินหลินรู้สึกเหมือนฝันไป แม้จะแน่ใจว่าไม่ได้ถูกจัดฉากใด ๆ แต่มันก็ไม่เหมือนจริงเลยสักนิด “เฮ้... ตอบดิ อย่าเงียบ”

ทว่าระบบไม่สนเสียงโวยวาย ในหัวหลินหลินจึงยังเงียบกริบ เงียบจนกระทั่งหน้าจอเรืองแสงปรากฏขึ้น ราวกับใครบางคนติดตั้งโฮโลแกรม[1]ไว้กลางอากาศเสร็จแล้ว

[คำอธิบายพล็อตหลัก: ในอดีต ฮูหยินเอกเจิ้งซูเฟินคลอดบุตรสาวค่ำคืนเดียวกับที่อนุหลงในจวนเสนาบดีหลิน คลอดทารกหญิงเช่นกัน ด้วยความทะเยอทะยาน อนุหลงจึงทำการสลับตัวทารกทั้งสอง]

“เหอะ ๆ” หลินหลินแบะปากกลอกตามองบนแค่พอสวยงาม ส่งเสียงเหยียดดัง ๆ “บทสลับตัวลูกเมียหลวงเมียน้อยเนี่ยนะ! คนเขียนก็ช่าง... เอ่อ ช่างสร้างสรรค์สุด ๆ ไปเล้ยยยย!”

อย่างไรก็ตาม ความซวยบังเกิดแล้วเพราะแม้หลินหลินจะได้บทมาครบทั้งเรื่อง ...ก็อ่านแค่บทนางร้ายที่เธอต้องแสดงเท่านั้น ไม่ได้สนใจรายละเอียดของบทตัวละครอื่นเลย ทว่าพล็อตสลับลูกตั้งแต่เกิดแบบนี้ ในนิยายสิบเรื่องต้องมีอย่างน้อยก็ห้าเรื่องแล้ว หลินหลินจึงไม่แปลกใจเมื่อโฮโลแกรมฉายภาพชีวิตทารกสองคนให้ดูราวกับกำลังออนแอร์สารคดีชีวิตรันทด

ในภาพตรงหน้า หลินหลินเห็นบุตรอนุหลงที่ชื่อหลินเหมิงเหยาได้รับการยกย่องเลี้ยงดูในฐานะบุตรีฮูหยินเอกอย่างสุขสบาย เด็กน้อยถูกตามใจจนนิสัยเสียแล้วยังมีสัญญาหมั้นหมายกับองค์ชายรองอีก ขณะนางเอกใช้ชีวิตทุกข์ทรมานในสถานะบุตรสาวอนุ ชีวิตแต่ละวันยากลำบากไม่พอยังถูกสั่งให้เจียมเนื้อเจียมตัว ห้ามเผยอหน้าว่าเป็นคุณหนูตระกูลหลินเด็ดขาด ทุกวันทำได้แค่ก้มหัวให้คนในจวน แต่กระนั้นนางเอกก็ยังมีชะตาหมั้นหมายกับพระเอกหน้าจืด ที่เหมือนเป็นคนดี แต่ที่จริงก็แค่พระเอกหูเบาและเห็นแก่ตัวที่สุดคนหนึ่งแค่นั้น

[ภารกิจแรก: ทำตามบทนางเอก และยอมรับคำสั่งหมั้นกับหลิวเฟิง]

ทันทีที่เสียงเอไอของระบบซีรีส์แนวตั้งสั่งการ ความทรงจำเดิมของหลินซูเหยาก็ไหลเข้าหัวหลินหลิน

บ้าน่า ...ทำไมมีแต่ความทรงจำเกี่ยวกับความชอบของหลิวเฟิงทั้งหมดเล่า

[ข้อมูลคู่หมั้น: หลิวเฟิงเป็นชื่อปลอม สถานะแท้จริงคือรัชทายาทที่ถูกลอบสังหารจนต้องหนีไปซ่อนอยู่นอกวังหลวงตั้งแต่เด็ก และตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้สถานะแท้จริงของเขา]

และเพราะไม่มีใครรู้ ทำให้อนุหลงมองหลิวเฟิงเป็นแค่บัณฑิตไร้สกุล นางจึงวางแผนยุยงเสนาบดีหลินจนที่สุดหลินซูเหยาก็ต้องหมั้นกับหลิวเฟิง นั่นก็เพื่อจะได้สกัดกั้นทุกช่องทางที่หลินซูเหยาอาจจะใช้เป็นโอกาสในการช่วงชิงสถานะของหลินเหมิงเหยากลับคืน

“ห้ะ!” หลินหลินแทบกระอักเลือด “ว่าไงนะ คู่หมั้นหน้าจืดของฉัน คือรัชทายาทที่หนีตายกลับมา!” หลินหลินอ้าปากหวอ พยายามทบทวนบทนางร้ายที่อ่านมาว่าพลาดตรงไหนถึงจำไม่ได้ว่าพระเอกเป็นรัชทายาท

นี่มันไม่ใช่ละครน้ำเน่าแล้ว! เป็นละครชิงไหวชิงพริบทางการเมืองเลยนะเนี่ย!

[เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้รับรางวัลดังนี้: เงินระบบ 1,000 ตำลึงเสมือน แต้มทักษะ 1 แต้ม]

“หนึ่งพันตำลึงเสมือน!” แววตาหลินหลินเป็นประกายวิบวับ “เอ๊ะ! แต้มทักษะมันคืออะไรอะ”

[แต้มทักษะสามารถใช้ปลดล็อกความรู้ความสามารถของคนยุคนี้ เช่น ทักษะการปรุงยา ทักษะการวาดภาพ หรือทักษะการต่อสู้]

ฟังแล้วหลินหลินก็นิ่งคิด ในฐานะนักแสดง ดันทะลุมิติมารับบทซึ่งไม่ได้เตรียมตัวมาเลย จำเป็นต้องรู้วิธีเอาตัวรอดในสถานการณ์ลำบากแล้ว เพราะมันไม่ใช่แค่แสดงตามบท แต่มันคือบทที่เดิมพันด้วยชีวิต!

[คำเตือน: หากผู้ใช้งานขัดขืนหรือคิดฝืนพล็อตหลักจะถูกลงโทษตามความรุนแรงของการกระทำนั้น ๆ]

เสียงเอไอดังต่อเนื่อง แต่หลินหลินไม่สน ยืนจ้องจอโฮโลแกรม แล้วเผยยิ้มเลศนัยออกมา “ได้สิ! งั้นจะทำตามบทให้ดู รับรองว่าเป็นบทในแบบของฉันแน่นอน!”

ถึงจะกำหนดว่าต้องดำเนินบทตามพล็อตหลัก นั่นคือต้องทำให้หลินซูเหยาครองคู่กับหลิวเฟิงในที่สุด แต่หลินหลินก็ตั้งใจแล้วว่า จะไม่เอาพระเอกสมองหมูที่ดูดีแค่ภายนอกมาทำพันธุ์เด็ดขาด หญิงยุคใหม่อย่างเธอ ไม่มีวันเป็นหุ่นเชิดของระบบหรือยอมรับชะตากรรมไร้สาระแบบนี้แน่! จะต้องใช้ทักษะทุกอย่างที่ได้จากระบบพลิกสถานการณ์ ก้าวขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของเรื่องให้ได้!

ตัวแม่จะแคร์บท...เพื่อ!

 

---

[1] โฮโลแกรม คือเทคโนโลยีที่สร้างภาพสามมิติเสมือนจริง จากการบันทึกและฉายแสงด้วยเทคนิคโฮโลกราฟี ทำให้เกิดภาพที่ลอยตัวและเปลี่ยนแปลงไปตามมุมมองของผู้ดู ปัจจุบันมีการนำไปใช้หลากหลาย เช่น สร้างสติกเกอร์ป้องกันการปลอมแปลง, ใช้ในวงการแฟชั่น, หรือสร้างประสบการณ์การสื่อสารเสมือนจริง