ตอนที่ 2

หลังจากระบบประกาศภารกิจแรกเป็นทางการแล้ว หลินหลินก็ยังยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง ยังคงจ้องอากาศที่ระบบป้อนคำสั่งให้ด้วยความ...

“เอาวะ! ได้บทแล้วก็ต้องแสดง!” หญิงสาวปลอบใจตัวเอง ทั้งที่รู้ดีว่ากำลังหงุดหงิดอย่างมาก

หงุดหงิดกับบทนางเอกงี่เง่านั่นแหละ แต่ไม่ทันจะทำอะไร สาวใช้ก็ยกถาดเสื้อผ้ากับเครื่องประดับเข้ามาแล้ว ดังนั้นจึงต้องปล่อยให้สาวใช้ช่วยสวมชุดเข้าพิธีปักปิ่นและรับการประกาศหมั้นหมายอย่างเลี่ยงไม่ได้

ว่าแต่ทำไมชุดถึงรุ่มร่ามน่ารำคาญเช่นนี้ล่ะ แถมยังเกล้าผมสูงเป็นก้อนตรงกลางกระหม่อม แต่ที่เหลือปล่อยสยายคลุมแผ่นหลังอีก

เฮ้อ! รู้สึกเหมือนเป็นตุ๊กตาที่คนจับมาแต่งตัวเล่นเลย ยิ่งมองตัวเองในกระจกทองเหลืองมัว ๆ แล้วก็... ให้ตาย! นางเอกบ้าอะไรเนี่ย แต่งองค์ทรงเครื่องเว่อร์วังยิ่งกว่าไปเดินพรมแดงงานประกาศรางวัลออสการ์ซะอีก!

แต่เมื่อก้าวออกมาเห็นชุดพิธีปักปิ่นของหลินเหมิงเหยา

...เอาเหอะ ชุดนี้เบากว่าเยอะ

ชั่วขณะก่อนหน้าหลินหลินคิดจะหนีไป แต่แค่ก้าวเดียวที่ออกนอกเส้นทางไปลานพิธีปักปิ่น ทั่วร่างก็สัมผัสถึงความเจ็บปวดแสนสาหัส เจ็บลึกถึงแก่นกระดูก ดังนั้นก็ต้องยอมตามน้ำตามบทไปก่อน

หลินหลินในร่างหลินซูเหยาเดินไปหยุดยืนข้างลานพิธีหน้าเรือนหลักซึ่งตกแต่งงดงามสมกับใช้เป็นสถานที่จัดพิธีปักปิ่นบุตรสาวเสนาบดีกับฮูหยินเอก และยิ่งเหมาะสมกับการใช้เป็นสถานที่ประกาศการหมั้นหมายของบุตรสาวทั้งสองของเสนาบดีด้วย

ครั้นลอบมองจนรอบ นางร้ายหลงยุคก็จำต้องยอมรับว่า นี่เป็นฉากที่สมบูรณ์แบบราวกับเป็นละครที่สปอนเซอร์ยอมทุ่มทุนมหาศาลเพื่อเนรมิตบรรยากาศเช่นนี้ขึ้นมาจริง ๆ

จากนั้นไม่ถึงสามอึดใจ เสนาบดีหลินกับฮูหยินเอกก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางเครือญาติและแขกเหรื่อที่มาร่วมพิธีปักปิ่นของหลินเหมิงเหยาและหลินซูเหยาซึ่งเกิดวันเดียวกัน แน่นอนว่าพิธีปักปิ่นของบุตรสาวคนโตอย่างหลินเหมิงเหยา ทุกขั้นตอนครบถ้วนอย่างอลังการสมกับเป็นบุตรีฮูหยินเอก ผู้คนรุมมองด้วยแววตายินดีอย่างเห็นได้ชัด

ต่างกับการปักปิ่นของหลินซูเหยา บุตรสาวอนุ ด้วยหลินหลินยังคงยืนขาแข็งข้างลานพิธีที่เดิม มีเพียงฮูหยินเอกเจิ้งซูเฟินที่เดินมายืนตรงหน้า ด้วยแววตาคล้ายสับสน เป็นความสับสนที่หลินซูเหยาทันเห็น แต่ตีความไม่ออกเพราะฮูหยินเอกไม่พูดไม่จาไม่คิดกล่าวคำใด นางทำเพียงหยิบปิ่นทองที่ส่วนปลายประดับหยกตุ้งติ้งเล็กน้อยขึ้นมา แล้วปักลงบนมวยผมของหลินซูเหยาคล้ายกับฝืนทำด้วยซ้ำไป

ทว่าหลินซูเหยากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ในทีท่าเฉยเมยนั้น

“ขอให้มีชีวิตรุ่งโรจน์นับจากนี้”

ฮูหยินเอกกล่าวน้ำเสียงเย็นชาทว่ามือสั่นจนหลินซูเหยารู้สึกได้อีกแล้ว

นี่มันอะไรกัน ทำไมแม่บังเกิดเกล้าที่ไม่รู้ว่านางเป็นลูกสาวถึงพูดจาเช่นนี้ แล้วความรู้สึกอบอุ่นที่สัมผัสได้ชั่วขณะก็ช่างย้อนแย้งกับสีหน้าฮูหยินเอกผู้นี้เหลือเกิน

อย่างไรก็ตาม หลินหลินทำได้เพียงทนยืนนิ่งจนจบพิธีที่ไร้ขั้นตอนใด ด้วยรู้ดีอยู่ว่าพิธีปักปิ่นวันนี้จัดเพื่อหลินเหมิงเหยาคนเดียว บุตรอนุอย่างนางเป็นแค่ตัวแถมข้างเวทีเท่านั้น

ต่อมาเสนาบดีหลินและฮูหยินเอกเจิ้งซูเฟินก็ออกไปต้อนรับเจ้าหน้าที่กรมพิธีการที่มาประกาศการหมั้นหมายตามสัญญาระหว่างตระกูล นั่นคือบุตรีฮูหยินเอก นามหลินเหมิงเหยาหมั้นกับองค์ชายรองฉีจิ้น และหลินซูเหยาบุตรสาวอนุ หมั้นกับหลิวเฟิงผู้เป็นศิษย์อุปถัมภ์[1]ของเสนาบดีหลิน

หลังจบประกาศให้รู้ทั่วกันแล้ว กลุ่มผู้อาวุโสก็ยืนจับกลุ่มกันโอภาปราศรัย[2]ด้วยความยินดี ทันใดหลินเหมิงเหยาในชุดสีแดงก็เดินหลบเลี่ยงคนมาหาหลินซูเหยาพร้อมรอยยิ้มหวาน ทว่าแววตาเหยียดหยามชัดเจน

นางมาเพื่อกระซิบให้หลินซูเหยาได้ยินคนเดียวว่า “นังโง่ วันนี้ถึงเจ้าจะมีคู่หมั้นเหมือนข้า แต่คู่หมั้นเจ้าก็มีแต่ตัว อนาคตย่อมจะมีแต่ตัว ข้าขอแช่งให้ชีวิตเจ้าลำบากยิ่งกว่านี้”

หลินซูเหยาแย้มริมฝีปากพองามขณะนึกในใจ ถ้าคุณหนูใหญ่จวนหลินรู้ว่าหลิวเฟิงที่นางดูถูกดูแคลนแท้จริงเป็นถึงองค์รัชทายาท ไม่รู้นางจะเต้นเป็นเจ้าเข้าด้วยท่าทางใด

พูดจบหลินเหมิงเหยาก็ผละไป ด้วยนางเห็นหลิวเฟิงเดินตรงมา หลินซูเหยายืนมองคู่หมั้นที่คนเขียนบทบรรยายว่าเป็นคนจืดชืด ทว่าภาพชายตรงหน้าช่างต่างกับที่บทบรรยายไปไกลโข

เริ่มตั้งแต่ชุดที่หลิวเฟิงสวมแม้แบบตัดเย็บจะธรรมดาก็ยังเป็นผ้าเนื้อดี ถึงกับมีลวดลายปักซ่อนอยู่อย่างกลมกลืน ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม ทว่าคิ้วเข้มได้รูปรับกับดวงตาคมกล้าจนดูมีเสน่ห์น่าค้นหา ท่วงท่าและอากัปกิริยาเช่นนี้ แม้จะเป็นบัณฑิตธรรมดาก็ต้องยอมรับว่าเปี่ยมราศีที่ดูสูงศักดิ์อย่างยากจะเข้าถึง สมกับเป็นพระเอกของเรื่อง

หลินหลินมองหลิวเฟิงที่มาหยุดยืนนิ่งแล้วก็... เอาเหอะ! ต้องเป็นนางสินะ ที่ให้ท่าพระเอกก่อน! แต่จะบอกให้ ที่ยอมก่อนเพราะนางเป็นนักแสดงมากฝีมือหรอกนะ

นางร้ายในจออย่างหลินหลินย่อมรู้ดีว่า หากต้องการให้ตัวละครชายประทับใจถึงขั้นลุ่มหลง จะต้องทำอย่างไร ขอบอกว่าเรื่องหว่านเสน่ห์นั้น เชื่อเหอะ สาวยุคสองพันนิด ๆ ทำได้สบาย เพียงแต่หลินหลินยังไม่ทันอ้าปากแสดงบทอ่อยชายโบราณ เสียงเอไอก็ดังขัดขึ้นแล้ว

[คำเตือน! ผู้ใช้งานต้องแสดงให้ตรงกับนิสัยของตัวละครหลินซูเหยา]

จู่ ๆ มุมปากของหลินหลินก็กระตุก หน้าเบ้จากความเจ็บปวดที่ร้าวลึกจนนางร้ายในร่างหลินซูเหยาถึงกับกัดฟันกรอด ๆ “ได้ ได้ จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย” ...และแล้วประโยคที่ออกจากปากก็ไม่ใช่ถ้อยคำที่ตั้งใจแต่เป็นน้ำเสียงหวานปานน้ำผึ้ง

“คุณชายหลิว...”

หลิวเฟิงก้มศีรษะตอบรับแล้วเบือนหน้าไปทางอื่นทันที หลินซูเหยาเห็นความไม่สนใจนางเช่นนั้น ก็เลือกยืนนิ่งคล้ายเป็นหุ่นบ้าง

[ติ๊ง! ภารกิจที่ 1: ยอมรับการหมั้นหมายกับหลิวเฟิง... สำเร็จ!]

[ได้รับรางวัล: เงินระบบ 1,000 ตำลึงเสมือน แต้มทักษะ 1 แต้ม]

ทันทีที่การประกาศหมั้นจบและพระเอกนางเอกยอมรับแล้ว ระบบก็แจ้งผลและมอบรางวัลให้ทันที แสงสีฟ้าอ่อนปรากฏในหัวหลินหลิน พร้อมรายละเอียดของรางวัลที่ได้

“หึ! นี่คือการเริ่มต้นของเกมชีวิตสินะ”

หลินหลินพูดเบา ๆ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ...ต้องยอมรับว่าถึงภารกิจแรกจะชวนหงุดหงิด แต่รางวัลก็คุ้ม ต้องรีบใช้แต้มทักษะและเงินระบบที่ได้มาแลกความสบายให้ตัวเองแล้ว

...ก็นะ ความฝันสูงสุดในมิติโบราณเยี่ยงนี้ของหลินหลินคือการเป็นเจ้าแม่นั่งกินนอนกินบนกองเงินกองทองยังไงล่ะ

 

---

[1] ศิษย์อุปถัมภ์ หมายถึง ศิษย์ที่ได้รับการอุปถัมภ์ (สนับสนุน ดูแล) จากสถาบัน, ครู หรือบุคคลอื่น ด้วยความผูกพันส่วนตัว

[2] โอภาปราศรัย [-ปฺราไส] ก. ทักทายด้วยความสนิทสนมเป็นกันเอง.