CHAPTER 9 เลดี้ที่มีเรือนผมสีทอง

เมื่อเสร็จจากร้านขนมแล้ว อาริเทียร์ก็ร่ำร้องอยากไปร้านขายอาวุธอย่างที่ตั้งใจและบอกกับอาร์ดิโตเอาไว้ตั้งแต่แรก แม้จะรู้สึกปวดท้องแต่เธอก็พยายามอดทน เวลายังเหลืออีกพอสมควร ทั้งหมดจึงเลือกที่จะเดินไปเรื่อย ๆ แทนการนั่งรถม้า เพราะมันช่วยให้ภาพลักษณ์ของทุกคนดูดีและได้เฉิดฉายต่อสายตาของผู้คน

ร้านขายอาวุธชั้นดีอยู่ในย่านการทหาร ที่อยู่ถัดออกไปสามสี่ตรอกทั้งสามคนเดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ใช้เวลาราวสามสิบนาทีก็มาถึง

อาร์ดิโตเห็นเหงื่อผุดอยู่บนใบหน้าของน้องสาวก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าบรรจงซับให้อย่างอ่อนโยน

“ถ้ารู้ว่าน้องจะเหนื่อยขนาดนี้พี่คงให้นั่งรถม้ากันมาดีกว่า”

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” อาริเทียร์ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไร “ว่าแต่...น้องไม่รู้เลยค่ะ ว่าดาบร้านไหนคุณภาพดีที่สุด” อาริเทียร์ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของการทหารอาวุธสักชิ้นเธอก็ไม่เคยเห็น ร้านที่อยู่ในตรอกการทหารก็ดูคล้าย ๆ กันไปหมด

“พี่มีอยู่ร้านหนึ่ง” อลันคุยโว “มาเถอะไปร้านนั้นก็ได้...ว่าแต่เทียร์เธอจะไม่เลือกให้ฉันสักเล่มเหรอ” อลันเองก็อยากได้ของขวัญจากอาริเทียร์ด้วยเช่นกัน

“ไว้รอท่านพี่อลันได้ตำแหน่งก่อนนะคะ วันนั้นน้องจะตั้งใจเลือกเลยค่ะ” อาริเทียร์ยิ้มเขินอายต่อสายตาที่เขาส่งมา

“งั้นก็อีกไม่นานแล้วล่ะ...มาเถอะ มาทางนี้กัน”

ทั้งหมดเดินตามชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงไปอย่างว่าง่าย ไม่นานก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายอาวุธร้านหนึ่ง

ภายนอกถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีกระจกใสบานใหญ่ทั้งบานสามารถมองทะลุได้ ทาสีเขียวเข้มดูอึมครึมหรูหราเป็นร้านที่เหมาะกับสุภาพบุรุษชนชั้นสูง ผู้คนที่เข้าออกร้านนี้ส่วนใหญ่เป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาในสังคม อลันที่เดินนำหน้าเปิดประตูให้อาริเทียร์ ด้านในมีสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีเพียงไม่กี่คน ดูเงียบเหมาะกับการเลือกซื้อหาสินค้าคุณภาพดี

“สวัสดีครับมาร์ควิสอลัน” พ่อค้าที่รู้จักและสนิทสนมกันดีกับอลันเดินเข้ามาทักทาย “แล้วทั้งสองท่านคือ”

“อ้อ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก สุภาพบุรุษผมสีทองผู้นี้คือลอร์ดแอสเตอร์ ทายาทตระกูลดยุกแอสเตอร์แห่งเวอร์ตั้นวูด ส่วนเลดี้คนงามผู้นี้คือท่านหญิงอาริเทียร์บุตรสาวคนเล็กของดยุกแอสเตอร์”

“ยินดีที่ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทั้งสองท่าน มีอะไรต้องการให้ผมรับใช้เหรอครับ” เจ้าของร้านเมื่อรู้ว่าเป็นพวกกระเป๋าหนักก็รีบเอาอกเอาใจ

“ฉันอยากได้ดาบสักเล่ม สำหรับเป็นของขวัญการรับตำแหน่งของท่านพี่น่ะค่ะ” อาริเทียร์แจ้งความประสงค์ของตัวเธอเอง ส่วนอาร์ดิโตไม่ได้พูดอะไร ก่อนที่อาริเทียร์จะคิดอะไรออก หากเป็นของขวัญแล้วให้ผู้ที่ได้รับมายืนอยู่ด้วยกัน เช่นนี้จะเรียกของขวัญได้เหรอ “ท่าน....”

เมื่อหันไปอีกที ทั้งอาร์ดิโตและอลันก็วิ่งพรวดพราดออกไปนอกร้านเสียแล้ว อาริเทียร์งุนงงไปหมด ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น คนตัวเล็กรวบกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเดินตามไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

**************

เพราะมีบางอย่างที่เธอต้องทำลูเซียน่าจึงขอแยกตัวจากซาร่า อีกฝ่ายก็ไม่ได้ว่าอะไรทั้งหมดจึงแยกย้ายไปทำธุระของตนเอง หญิงสาวมาถึงที่นี่ก่อนพวกเขาสักพักแล้ว โชคดีที่พวกเขาเลือกที่จะเดิน ทำให้เธอมีเวลามาเตรียมแผนการเอาไว้ล่วงหน้า ผู้เป็นเจ้านายมอบเงินจำนวนหนึ่งให้สาวใช้ประจำตัว ไปจ้างอันธพาลสักคนสองคนเพื่อมาเล่นละครตบตา

เมื่อเห็นแล้วว่าพวกเขาไปหยุดอยู่ที่ร้านไหน ลูเซียน่าก็ส่งสัญญาณเริ่มต้นแผนการในทันที

“เลดี้ ชนชนชั้นสูงมาทำอะไรที่นี่ ตามลำพังโดยไม่มีทั้งสาวใช้และอัศวินผู้ติดตาม” ชายหนุ่มตัวสูงหน้าตาไม่น่ามอง ดึงข้อมือของสตรีตัวเล็กตามแผนการที่วางเอาไว้

“ขอโทษนะคะ พอดี ดิฉันหลงทางมาค่ะ” เสื้อคลุมที่คลุมศีรษะของหญิงสาวเลื่อนหล่น เผยเส้นผมสีทองใบหน้าน่ารัก ดวงตาสีฟ้าซีดแต่ก็งดงาม ลูเซียน่าทำหน้าตาตื่นดูน่าสงสารราวกับลูกกระต่ายตัวเล็ก ๆ ที่กำลังถูกล่า

“งดงามเสียด้วย ไม่รู้หรือยังไงว่าที่นี่เป็นเขตการค้าของทหาร และไม่ใช่แค่ทหารในกองทัพเท่านั้นนะคนสวย” ผู้ชายตัวสูงอีกสองสามคนเข้ามาล้อมสตรีตัวเล็กที่น่าสงสารเอาไว้ เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นที่หน้าร้านขายอาวุธที่อลันพาทุกคนมา เพราะหน้าร้านเป็นกระจกใส ทำให้สุภาพบุรุษที่อยู่ในร้านเห็นเหตุการณ์

ทั้งสองคนไม่รอช้าทิ้งอาริเทียร์ไว้ในร้าน รีบออกมาช่วยเหลือผู้ที่กำลังเดือดร้อนแทบจะทันที

“ปล่อยเลดี้ซะ”

สุภาพบุรุษสองคนที่พยายามเข้าไปช่วยเหลือเลดี้น่าสงสารอยู่ในสายตาของอาริเทียร์

**************

อาริเทียร์หุบยิ้มหยุดยืนอยู่ในร้านมองตามออกไป นอกจากพวกเขาทั้งสองคนแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งกำลังจะวิ่งตามออกไป แต่น่าจะเพราะเห็นว่าเธอได้รับการช่วยเหลือแล้ว เขาจึงหยุดอยู่เช่นนั้น สายตาทุกคู่จับต้องไปที่เลดี้ผมสีทองที่เธอไม่รู้จักชื่อ

“ท่านหญิงอาริเทียร์ ยังสนใจดาบเล่มนี้อยู่หรือไม่ครับ” พ่อค้าไม่ได้ใส่ใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาห่วงแต่กำไรในการขายมากกว่า

“...” อาริเทียร์ไม่ได้ตอบอะไรมองตามทุกคนที่อยู่หน้าร้านด้วยสายตาเศร้าหมอง ไม่นานทั้งหมดก็เดินพาเลดี้คนนั้นหายออกไปจากหน้าร้าน

“ท่านหญิงอาริเทียร์” พ่อค้าตะโกนเสียงดังมากขึ้น จนคนในร้านหันไปมองเป็นตาเดียวกัน “จะยังรับดาบเล่มนี้ไหมครับ”

คนตัวเล็กมองไปยังดาบที่ประดับบุษราคัม สีเหลืองอร่ามประดุจเส้นผมของพี่ชาย พ่อค้าดูเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดแล้วที่เธอเอาแต่เหม่อลอย จึงปล่อยดาบเล่มนั้นให้เธอถือด้วยตนเอง

“....”

“เลดี้ก็ดูเอาเองก็แล้วกันว่าอยากได้หรือเปล่า” พูดจบก็ส่งด้ามจับให้กับสตรีตัวเล็กผมสีน้ำตาล เพราะเธอเองก็ยังรู้สึกว้าวุ่นกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น จึงรับมาแบบไม่ได้ใส่ใจว่าด้านนั้นจะเป็นคมดาบหรือด้ามจับ

“เลดี้” ไนซีอาส่งเสียงเรียกให้เธอมีสติ พร้อมกับแย่งดาบเล่มนั้นออกจากมือเธอได้ทันเสียก่อนที่คมของมันจะบาดมือเล็ก ๆ นั่น

“ค่ะ..คะ” อาริเทียร์เงยหน้ามองชายหนุ่มที่สวมเสื้อคลุมสีดำทั้งตัว

“ระวังด้วย”

“อ้อ...ขอบคุณมากค่ะ” อาริเทียร์ขอบคุณ “คุณชายอยากได้เล่มนั้นหรือคะ” อาริเทียร์เห็นเขาถือดาบที่เธอหมายปองเอาไว้กับตัว

“เปล่าหรอก ผมอยากได้ดาบธรรมดามากกว่า” ไนซีอาสนทนากับเธอ แต่ดวงตาสีเข้มที่น่าหลงใหลคู่นั้นยังคงจับจ้องไปที่ประตูทางเข้าร้าน อาริเทียร์ไม่ได้มองมาทางเขาด้วยซ้ำ

“เพราะมันอยู่ในมือของคุณชายแล้ว ถ้าคุณชายอยากได้ดิฉันก็ไม่แย่งค่ะ” อาริเทียร์ยิ้มเศร้า

“ไม่ใช่แบบนั้นผมเห็นเลดี้จ้องมองมันอยู่ตั้งนานแล้ว ผมจะมาชุบมือเปิบแย่งขอที่เลดี้อยากได้ไปทำไมกัน” เมื่อได้มาพูดคุยกันจริง ๆ น้ำเสียงของอาริเทียร์ไพเราะกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้เสียอีก

“งั้นสินะคะ” อาริเทียร์ยิ้มและก้มหน้า แล้วจึงหันไปหาพ่อค้า “ช่วยใส่กล่องและส่งไปที่คฤหาสน์แอสเตอร์ด้วยนะคะ” คนตัวเล็กยื่นเงินทั้งถุงให้กับพ่อค้า

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันรบกวนจิตใจเธอจนเกินไป เลยไม่ได้ถามราคาของดาบเล่มนั้นด้วยซ้ำ พ่อค้าเมื่อเห็นเงินจำนวนมากเกินกว่าราคาของดาบ ก็ทำตาลุกวาวรีบเข้ามาเอาอกเอาใจลูกค้ามือเติบทันที