CHAPTER 8 ทำทุกอย่างให้เป็นปกติ

 

เมื่อพวกเขาอยากได้น้องสาวที่น่ารัก บุตรสาวที่เพียบพร้อม คู่หมั้นที่สมบูรณ์แบบ อาริเทียร์ก็พร้อมจะเป็นให้พวกเขา คนตัวเล็กยังคงปฏิบัติตัวเช่นเดิมเหมือนทุกครั้งที่ได้ออกมานอกบ้านกับอาร์ดิโตผู้เป็นพี่ชาย

“ได้ยินว่าท่านพี่ได้เลื่อนขั้นด้วย” อาริเทียร์ยิ้มให้กับพี่ชาย และเริ่มสนทนากันเพื่อเป็นการฆ่าเวลาระหว่างเดินทาง “น้องแสดงความยินดีด้วยนะคะ”

“ขอบคุณน้องมากนะครับ”

“แต่น้องไม่มีอะไรมอบให้ท่านพี่เลย” อาริเทียร์ทำหน้าเศร้า “ว่าแต่ทำไมท่านพี่ได้เลื่อนขั้นถึงไม่ยอมมาบอกข่าวน้องหน่อยล่ะคะ ทำไมถึงต้องให้น้องรู้จากเบลฟอร์ด”

อาร์ดิโตเบิกตาเล็กน้อย มองน้องสาวที่ทำหน้าเศร้า

“ตายจริง พี่ไม่เคยบอกน้องเหรอ” เขาคงงานยุ่งจนเกินไปจนละเลยเธอ

“ค่ะ ท่านพี่ยังไม่ได้บอกน้องอย่างเป็นทางการเลยนะคะ วันงานเลี้ยงเลื่อนขั้นของท่านพี่ที่จะถึงเร็ว ๆ นี้ น้องก็ยังไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรเอาไว้เลย อันที่จริงน้องรู้จาก...จากการที่เบลฟอร์ดพูดเรื่องนี้กับสาวใช้ เรื่องที่คฤหาสน์จะจัดงาน” อาริเทียร์น้อยใจ

“อย่าน้อยใจไปเลยน้องพี่ งั้น...ให้โอกาสพี่อีกสักรอบได้ไหม” อาร์ดิโตลูบหัวน้องสาวอย่างอ่อนโยน

“...” เธอพยักหน้าหงึก ๆ

“อาริเทียร์ พี่ได้เลื่อนขั้นแล้วนะ อดทนหน่อยนะเทียร์ อีกไม่นาน”

“ค่ะ ยินดีด้วยนะคะท่านพี่” ประโยคแรกเธอเข้าใจความหมาย แต่ประโยคหลังเธอไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสื่อถึงอะไร

“วันนี้ก็ซื้อดาบให้พี่สักเล่มสิ เป็นของขวัญก็ได้”

“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวหลังจากรับประทานขนมแล้วเราไปดูที่ร้านขายอาวุธกันนะคะ”

อาร์ดิโตกุมมือน้องสาวอย่างรักใคร่

ภาพลักษณ์ของทั้งสามคนดูดีในสายตาของคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังใด ๆ เกี่ยวข้องกับตระกูลใหญ่ทั้งสอง หากมองด้วยสายตาของคนนอกพวกเขาดูเหมือนเป็นครอบครัวที่รักใคร่ปรองดองกันดี และอีกไม่นานสองตระกูลที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานก็จะปรองดองเป็นปึกแผ่น

ข่าวที่บอกว่าท่านหญิงอาริเทียร์เป็นลูกนอกสมรสไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่เท่าที่ควร เห็นท่าว่าคงจะเป็นข่าวที่ลือกันอย่างมั่วซั่วแน่นอน วันนี้อาริเทียร์ แอสเตอร์เลยสวมเสื้อผ้าที่เปิดเผยเรือนร่างแต่ก็ไม่เกินงามพิสูจน์กันให้เห็นชัด ๆ ไปเลยว่าร่างกายของเธอไม่ได้มีบาดแผลอย่างที่หนังสือพิมพ์ตีพิมพ์

ทั้งหมดลงจากรถม้าโดยมีจุดเริ่มต้นเป็นร้านขนมใจกลางนครหลวง เป็นทำเลสำคัญที่ชนชั้นสูงและคหบดีมีชื่อเสียงมักจะมาปรากฏตัว ข่าวซุบซิบนินทาก็เริ่มจากจุดนี้เกือบทั้งนั้น

“มาเถอะน้อง” อาร์ดิโตลงจากรถม้าก่อนเป็นคนแรก ชายหนุ่มเรือนผมสีทองสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร อยู่ในเสื้อสักหลาดสีน้ำเงินเข้มแบบที่เป็นที่นิยมในหมู่ชายหนุ่มชนชั้นสูง ดูหล่อเหลาจนหญิงสาวหลายคนต้องแอบมอง เขาเบนสายตาไปรอบ ๆ ตัวเมื่อเห็นว่าสายตาทุกคนจับจ้องมายังจุดที่เขายืนอยู่พอสมควรและเป็นที่สนใจพอ จึงยื่นมือส่งให้กับอาริเทียร์ผู้เป็นน้องสาว

“ขอบคุณค่ะ ท่านพี่” อาริเทียร์รู้สึกว่าตนเองนั้นก็เก่งอยู่ไม่น้อยที่สามารถกักเก็บอารมณ์ขุ่นเคืองเอาไว้ในใจแล้วแสดงทุกอย่างให้เป็นปกติ

“เทียร์ เมื่อกี้เธอก็นั่งมากับอาร์ดิโตแล้ว ครั้งนี้ฉันขอจูงมือเธอเข้าไปในร้านขนมได้หรือไม่” อลันที่รีบลงมาจากรถม้า เข้ามาพยายามช่วงชิงเธอไปจากพี่ชาย

ใครเห็นก็คงคิดว่าเขารักเธอเหลือเกิน ส่วนผู้เป็นพี่ชายก็ห่วงน้องสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือนสุดชีวิต ชายหนุ่มที่หล่อเหลาและเป็นที่หมายปองของผู้หญิงเกินครึ่งเมือง กำลังยื้อแย่งความรักจากท่านหญิงอาริเทียร์เรียกเสียงฮือฮาจากทุกคนได้เป็นอย่างดี

**************

“คนร้ายกาจเช่นอาริเทียร์ไม่สมควรได้รับความรักพวกนั้นเลยสักนิด”

ลูเซียน่า โรส สมิทต์ บุตรสาวตระกูลบารอนสมิทต์ ที่กำลังมองภาพเหตุการณ์ถึงกับต้องหันกลับมาสนใจสิ่งที่เพื่อนสนิทอย่างซาร่า เอฟเวอร์ตั้น บุตรสาวท่านเคานต์เอฟเวอร์ตั้น เอ่ยออกมา

“ซาร่ากำลังหมายถึงอะไรเหรอ” ลูเซียน่าผู้มีเรือนผมสีทองดวงตาสีฟ้า ใช้มือเท้าคางตั้งใจฟังสิ่งที่เพื่อนสนิทกำลังจะพูด

ซาร่า มองไปทางคนพวกนั้นที่เดินไปนั่งโต๊ะที่วิวดีที่สุดแล้วจึงเริ่มพูด

“เมื่อวันที่ไปงานเลี้ยงของเลดี้ลินคอร์น ฉันถูกยายนั่นแกล้งทำน้ำชาหกใส่ เพียงเพราะฉันพูดถึงข่าวลือในหนังสือพิมพ์ แล้วลูเซียน่าเธอน่ะ เพิ่งมาที่นครหลวงอาจจะไม่รู้กิตติศัพท์ของยายมารร้ายนั่น ฉันจะเล่าให้ฟัง”

เมื่อมีโอกาสได้พูดซาร่าก็เริ่มเล่าความร้ายกาจของอาริเทียร์ให้เพื่อนสนิทจากชนบทฟังทั้งหมด ตั้งแต่การกลั่นแกล้งในวิทยาลัยเมื่อครั้งที่ยังเรียนอยู่ด้วยกัน ข่าวลือเรื่องแย่งคนรักของเพื่อนร่วมชั้นเรียน คำพูดซุบซิบในหมู่คนรับใช้เรื่องที่อาริเทียร์นั้นเป็นคนอารมณ์ร้าย คนรับใช้ที่ทำอะไรไม่ถูกใจก็มักจะถูกตบตีและไล่ออก ข่าวลือนั้นเป็นจริงก็ตอนที่บ้านเอฟเวอร์ตั้นรับคนรับใช้ที่ถูกไล่ออกมาจากคฤหาสน์ดยุก หญิงรับใช้คนนั้นเล่าเรื่องความร้ายกาจของอาริเทียร์ให้กับซาร่าฟังทุกสิ่งทุกอย่าง

“ตายจริง ทั้งที่หน้าตางดงามขนาดนั้นแท้ ๆ ทำไมถึงเป็นคนใจร้ายได้ขนาดนั้นนะ” ลูเซียน่าเหลือบตาไปมองทั้งสามที่อยู่ที่โต๊ะที่ดีที่สุดของร้าน

“สวยที่ไหนกันล่ะ ฉันว่าก็งั้น ๆ เทียบกับเธอไม่ได้ด้วยซ้ำลูเซียน่า” ในความคิดเห็นของซาร่าไม่คิดว่าอาริเทียร์จะงดงามอย่างที่ใครเขาพูดกัน “คงเพราะเกิดมาก็อยู่ในตระกูลดยุกแล้วนั่นแหละ ความสวยของแม่นั่นเลยถูกอวยกันเพราะสถานะนั่น”

“ฉันไม่ได้สวยขนาดนั้นหรอกซาร่า เธอพูดเกินไปแล้ว” ลูเซียน่าก้มหน้าเล็กน้อยถ่อมตัว อย่างที่เคยเป็น

“อย่าถ่อมตัวไปหน่อยเลย ไว้วันงานเลี้ยงของลอร์ดอาร์ดิโต ฉันจะทำให้เพื่อนรักของฉันกลายเป็นดาวเด่นของงานให้ได้” ซาร่ากล่าว

“แต่ว่า...มีอีกคนหนึ่งที่ฉันสงสัย ทำไมท่านหญิงอาริเทียร์ถึงไม่เหมือนกับลอร์ดอาร์ดิโตที่เป็นพี่ชายเลยล่ะ” ลูเซียน่าถามด้วยความสงสัย “ที่จริงฉันก็เคยเห็นหน้าดยุกแอสเตอร์ เลดี้คนนั้นไม่เห็นจะเหมือนกับท่านพ่อหรือพี่ชายของเธอเลย”

น้ำชาที่ซาร่าดื่มไปเมื่อครู่เกือบพุ่งออกมาเพราะคำพูดใสซื่อของเพื่อนสนิท

“จริงด้วย ลูเซียน่าเธออยู่ในชนบทใช่ไหมล่ะอาจจะไม่รู้เรื่องข่าวลือนั่น ฉันจะเล่าให้ฟัง” ซาร่าเริ่มเล่าทุกอย่างให้ลูเซียน่าฟังอย่างออกรสออกชาติ

สายตาของลูเซียน่ามองไปที่คนสามคนอย่างรู้สึกอะไรบางอย่างพร้อมกับฟังสิ่งที่เพื่อนสนิทเล่า น่าอิจฉาจังเลยนะ ทั้งที่มีข่าวลือว่าเป็นลูกนอกสมรส นิสัยก็ร้ายกาจ แต่คนแบบนั้นยังได้รับความรักจากท่านพ่อ ท่านพี่และคู่หมั้นอย่างลอร์ดอลัน ถ้าเกิดว่า...ความรักพวกนั้นมันตกเป็นของเธอจะดีสักเพียงไหนกัน จู่ ๆ เธอก็รู้สึกอยากได้ความรักพวกนั้นบ้าง เธอเป็นนางเอกนะ คนที่ควรจะได้รับความรักมากมายเช่นนั้นต้องเป็นเธอต่างหาก

“ถ้าฉันได้ความรักจากท่านดยุก จากลอร์ดอาร์ดิโต ลอร์ดอลันบ้างก็คงจะดีไม่น้อย” ลูเซียน่าเปรย

“ใช่แล้วล่ะ ใคร ๆ ก็ได้อยากได้ความรักจากพวกเขาทั้งนั้น ลูเซียน่า เธอรู้ไหมว่าท่านดยุกไคเดนน่ะยังหล่อและสง่างามอยู่เลย แม้จะอายุมากขึ้นแล้วก็ตาม” ซาร่ามองไปที่โต๊ะตรงนั้นและพูดด้วยสายตาชวนฝันเมื่อเอ่ยถึงชายผู้เป็นผู้นำตระกูลแอสเตอร์อย่างดยุกไคเดน

มีอยู่หลายครั้งที่ซาร่าคิดไฝ่ฝันอยากได้เป็นดัชเชส อยากอยู่เคียงข้างไคเดนเพราะความหล่อเหลาและแสนดีของเขา

“นั่นสิ”

ใช่แล้วล่ะใคร ๆ ก็อยากได้ความรักของพวกเขาทั้งนั้น