Share

บทที่ 19: ยาพิษในงานพระราชสมภพ

Author: malinee
last update publish date: 2026-10-27 19:22:01

พระที่นั่งเฉียนหยวนในค่ำคืนนี้สว่างไสวดั่งกลางวันด้วยโคมไฟพระราชทานนับพันดวง เสียงดนตรีมโหรีหลวงบรรเลงขับกล่อมอย่างไพเราะก้องกังวาน กลิ่นควันกำยานมังกรพันปีลอยอบอวลไปทั่วท้องพระโรงใหญ่ เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ พร้อมด้วยพระบรมวงศานุวงศ์ต่างสวมอาภรณ์หรูหราเต็มยศ ชุมนุมกันอย่างพร้อมเพรียงเพื่อร่วมเฉลิมฉลองวาระครบรอบพระราชสมภพสี่สิบชันษาขององค์ฮ่องเต้แห่งต้าฉู่

ที่โต๊ะเสวยแถวหน้าสุดฝั่งขวา เสิ่นชิงเยว่นั่งเคียงข้างเซียวจิ้งเหิง นางสวมชุดกระโปรงปักลายหงส์เหินสีม่วงครามสง่างาม เส้นผมดำขลับเกล้ามวยประดับด้วยปิ่นหยกขาวล้ำค่า ดวงหน้างดงามสะกดสายตาผู้คน ทว่าแววตาคู่หงส์ของนางกลับกวาดมองไปรอบห้องโถงด้วยความระแวดระวัง

ข้างกายนางคือเซียวจิ้งเหิง ในชุดองค์ชายเอกสีดำขลิบทองลายพยัคฆ์สี่เล็บ ท่วงท่าผึ่งผายและทรงอำนาจ แม้บาดแผลจากการตกหน้าผาเมื่อเดือนก่อนจะยังไม่หายสนิทดี ทว่าภายนอกของเขากลับดูไร้ที่ติ นัยน์ตาสีรัตติกาลคอยจับจ้องและคุ้มครองนางอยู่ทุกขณะจิต สัมผัสที่เปลี่ยนไประหว่างทั้งสองหลังผ่านพ้นค่ำคืนในหุบเขานั้น แนบแน่นและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง

ตรงข้ามกับโต๊ะของพวกเขา คือเซียวเฉิงอวี่หรือองค์ชายห้า ผู้มีรอยยิ้มแฝงเล่ห์กลแต้มอยู่ที่มุมปากตลอดเวลา และเยื้องไปด้านหลังคือโต๊ะของตระกูลกู้ กู้หมิงหลันในชุดผ้าแพรสีชมพูกลีบบัวนั่งก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยม ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับลอบมองมาที่เสิ่นชิงเยว่ด้วยประกายแห่งความริษยาและอาฆาตมาดร้าย

“ลำดับต่อไป... การถวายของขวัญพระราชสมภพจากตระกูลเสิ่น!”

เสียงขันทีหลวงขานก้อง เสิ่นอวี้ถัง น้องชายของชิงเยว่ ก้าวออกมายืนกลางท้องพระโรงอย่างสง่าผ่าเผย สองมือยกกล่องไม้กฤษณาสลักลายมังกรล่อแก้วขึ้นเหนือศีรษะ

“กระหม่อมเสิ่นอวี้ถัง ขอถวายพระพุทธรูปหยกมรกตพันปี และชาหิมะยอดเมฆาชั้นเลิศจากยอดเขาเทียนซาน เพื่อขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยดลบันดาลให้ฝ่าบาททรงพระเจริญยิ่งยืนนาน มีพระพลานามัยสมบูรณ์พ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้แย้มพระสรวลด้วยความพอพระทัย “เสิ่นเจียมีน้ำใจดียิ่ง พระพุทธรูปหยกงดงามไร้ตำหนิ ส่วนชาหิมะยอดเมฆานั้นเลื่องลือว่าหนึ่งปีเก็บได้เพียงสิบชั่ง ช่างหายากยิ่งนัก ขันที... ชงชาขึ้นมาให้ข้าลิ้มลองเดี๋ยวนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ขันทีคนสนิทรับกล่องชาไปชงลงในกาหยกทองคำอย่างประณีต กลิ่นหอมเย็นสดชื่นของใบชาลอยฟุ้งไปทั่วท้องพระโรง ทว่าในวินาทีที่ขันทีเทน้ำชาลงในถ้วยเสวย และเตรียมจะถวายให้ฮ่องเต้นั้นเอง...

ตามกฎมณเฑียรบาล ขันทีผู้ทดสอบพิษจำต้องใช้เข็มเงินบริสุทธิ์จุ่มลงไปในถ้วยชาก่อน

จึก!

ทันทีที่ปลายเข็มเงินแตะสัมผัสผิวน้ำชา...

ฟู่!!

ควันสีเทาอมม่วงพลันพวยพุ่งขึ้นมาจากถ้วยชาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปลายเข็มเงินที่เปลี่ยนสภาพกลายเป็น ‘สีดำสนิท’ ดั่งน้ำหมึกในพริบตาเดียว!

ขันทีผู้ทดสอบพิษเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด เขาลนลานทำถ้วยชาหลุดมือ น้ำชาร้อนๆ สาดกระเซ็นไปโดนหลังมือของขันทีชิมพระกระยาหารที่ยืนอยู่ข้างๆ

“อ๊ากกกกกกกก!!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังกึกก้องไปทั่วพระที่นั่งเฉียนหยวน! ขันทีผู้นั้นล้มลงไปชักเกร็งอยู่บนพื้น ผิวหนังบริเวณที่ถูกน้ำชาเริ่มเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นไหม้ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากทวารทั้งเก้า ดวงตาเหลือกค้าง ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรงเพียงไม่กี่ครั้ง... ก่อนจะแน่นิ่งและสิ้นใจตายไปต่อหน้าพระพักตร์!

“พิษ! มีพิษในน้ำชา!”

“คุ้มกันฝ่าบาท! คุ้มกันฝ่าบาท!”

ความโกลาหลระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา! เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์หวีดร้องด้วยความหวาดกลัว ทหารองครักษ์หลวงนับร้อยนายชักกระบี่ออกจากฝัก วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบบัลลังก์มังกรอย่างแน่นหนา

ฮ่องเต้ลุกขึ้นประทับยืน พระพักตร์ซีดเผือดก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความกริ้วโกรธสุดขีด พระหัตถ์สั่นระริกขณะชี้ไปยังกล่องใบชาของตระกูลเสิ่น

“นี่มันอะไรกัน?! ชาหิมะยอดเมฆามีพิษร้ายแรงถึงชีวิตเช่นนี้ได้อย่างไร!”

ในจังหวะนั้นเอง เซียวเฉิงอวี่รีบก้าวออกมาคุกเข่ากลางท้องพระโรง แววตาคมกริบฉายประกายแห่งชัยชนะ

“ทูลฝ่าบาท! พิษนี้คือ ‘ผงกลืนวิญญาณ’ พิษร้ายแรงของแคว้นนอกด่านที่เพียงสัมผัสก็ทำให้โลหิตแข็งตัวและเน่าเปื่อยทันที!” องค์ชายห้าตวัดสายตาไปที่เสิ่นอวี้ถังและเสิ่นชิงเยว่ “ชาชุดนี้เป็นของขวัญที่ตระกูลเสิ่นนำเข้ามาจากทางเหนือ โดยผ่านหอการค้าฮุ่ยเซียงของพระชายาจิ้งอ๋อง! นี่มิใช่ความประมาท... แต่เป็นการวางแผนปลงพระชนม์เพื่อก่อกบฏพ่ะย่ะค่ะ!”

กู้หมิงหลันรีบลุกขึ้นมาสมทบ นางแสร้งทำทีเป็นสะอึกสะอื้นตกใจ “ทูลฝ่าบาท... เมื่อวานนี้หม่อมฉันแวะไปที่หอการค้าฮุ่ยเซียง เห็นพระชายาเสิ่นสั่งการให้คนงานปิดผนึกกล่องชาชุดนี้ด้วยตนเองอย่างเป็นความลับ หม่อมฉันไม่นึกเลยว่า... พระชายาจะกล้ากระทำการอุกอาจ ลอบปลงพระชนม์องค์เหนือหัวเช่นนี้!”

“พวกเจ้าใส่ร้าย!” เสิ่นอวี้ถังหน้าซีด ตะโกนลั่น “ตระกูลเสิ่นจงรักภักดีมาหลายชั่วอายุคน ชานี้ข้าตรวจรับมาอย่างดี จะมีพิษได้อย่างไร!”

“หลักฐานคาตาคาเข็มเงินเช่นนี้ ยังจะกล้าแก้ตัวอีกหรือ!” ขุนนางฝ่ายองค์ชายห้าพากันตะโกนประณาม “ทหาร! จับกุมกบฏตระกูลเสิ่นเดี๋ยวนี้!”

ทหารองครักษ์หลวงหลายสิบนายชักกระบี่ มุ่งหน้าตรงเข้าหาเสิ่นอวี้ถังและโต๊ะของเสิ่นชิงเยว่ทันที!

เสิ่นชิงเยว่นั่งนิ่ง สายตาของนางเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง นางมองเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของกู้หมิงหลันและองค์ชายห้าอย่างแจ่มชัด... แผนการนี้ถูกวางหมากมาอย่างแยบยล สลับเปลี่ยนใบชาในคลังหลวง หรือไม่ก็มีหนอนบ่อนไส้ในตระกูลเสิ่นที่ร่วมมือกับพวกมัน!

ทว่าก่อนที่ปลายกระบี่ของทหารหลวงจะแตะต้องตัวนางหรือน้องชาย...

เคร้งงงงงงงงงงง!!

เสียงกระบี่เหล็กสีดำสนิทเล่มมหึมาพุ่งแหวกอากาศมาปักลงบนพื้นหินอ่อนเบื้องหน้าโต๊ะของเสิ่นชิงเยว่อย่างรุนแรง แรงปะทะทำให้พื้นหินอ่อนแตกร้าวเป็นทางยาว ลมปราณอันมหาศาลซัดทหารองครักษ์หลวงที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว!

ร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้งเหิงก้าวออกมายืนขวางหน้านางไว้ แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยไฟสังหารอันเยือกเย็น กลิ่นอายแม่ทัพไร้พ่ายแผ่ซ่านสะกดข่มทั่วทั้งท้องพระโรงจนเงียบกริบราวกับป่าช้า!

“ใครกล้าก้าวเข้ามาแตะต้องพระชายาของข้าแม้แต่ก้าวเดียว...” เสียงของจิ้งอ๋องทุ้มต่ำและก้องกังวานดั่งฟ้าร้อง “ข้าจะฟันคอมันผู้นั้นให้ขาดสะบั้นตรงนี้!”

“เซียวจิ้งเหิง! เจ้ากล้าขัดขวางการจับกุมกบฏต่อหน้าข้าเชียวหรือ!” ฮ่องเต้ตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล

เซียวจิ้งเหิงหันไปสบพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้โดยไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย เขาประสานมือคารวะอย่างหนักแน่น

“ทูลฝ่าบาท... พระชายาของกระหม่อมและตระกูลเสิ่น ไม่มีทางกระทำการโง่เขลาเช่นนี้! หากพวกเขามีใจคิดคบคิดกบฏ จะใช้ของขวัญที่ระบุนามตระกูลตนเองอย่างโจ่งแจ้งมาวางยาพิษให้โง่เง่าเช่นนี้หรือ?! นี่คือแผนการใส่ร้ายป้ายสีที่ถูกจัดฉากขึ้นมาเพื่อทำลายเสาหลักของราชสำนัก!”

“แล้วศพของขันทีที่นอนตายอยู่นี่ เจ้าจะอธิบายอย่างไร?!” ฮ่องเต้ถามเสียงกร้าว

เสิ่นชิงเยว่ลุกขึ้นยืน นางเดินมายืนเคียงข้างเซียวจิ้งเหิงอย่างสง่างาม ท่วงท่าสงบเยือกเย็นไร้ความตระหนก

“ทูลฝ่าบาท...” ชิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน “ผงกลืนวิญญาณเป็นพิษที่หายาก มีกลิ่นคาวสนิมจางๆ หากผสมลงในชาหิมะยอดเมฆาที่มีกลิ่นหอมแรง ย่อมยากที่จะสังเกต ทว่าใบชาที่ตระกูลเสิ่นนำเข้า ถูกตรวจนับและลงบันทึกในสมุดบัญชีกรมพระคลังตั้งแต่เจ็ดวันก่อน... หากมีคนสามารถนำพิษไปใส่ในกล่องชาที่ปิดผนึกด้วยตราประทับของทางการได้ ย่อมหมายความว่ามีคนในคลังหลวง หรือคนในตระกูลเสิ่นที่ร่วมมือกับผู้อื่น!”

นางตวัดสายตาคมกริบมองไปยังกู้หมิงหลันและองค์ชายห้าจนทั้งสองคนถึงกับสะดุ้ง

“หม่อมฉันขอเวลาสามวัน...” ชิงเยว่กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “หม่อมฉันจะลากตัวคนร้ายตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังแผนการปลงพระชนม์นี้มาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ให้จงได้!”

“สามวันงั้นหรือ?” องค์ชายห้าแค่นยิ้ม “หากปล่อยพวกเจ้าไป สามวันคงหนีเตลิดไปถึงชายแดนแล้ว!”

เซียวจิ้งเหิงก้าวออกมาหนึ่งก้าว ปลดกระบี่คู่กายและตราบัญชาการทหารพยัคฆ์ทมิฬวางลงบนพื้นหินอ่อนต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้!

ตึง!

การกระทำนั้นทำให้ทุกคนในท้องพระโรงอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง! แม่ทัพใหญ่ผู้ไม่เคยยอมวางอาวุธ บัดนี้กลับปลดตราบัญชาการด้วยตนเอง!

“กระหม่อมเอาตำแหน่งแม่ทัพ ตราบัญชาการ และศีรษะของกระหม่อมเป็นเดิมพัน!” เซียวจิ้งเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต “ภายในสามวัน หากชิงเยว่ไม่สามารถหาตัวคนร้ายตัวจริงได้... กระหม่อมยินดีมอบศีรษะนี้ให้ฝ่าบาทบั่นคอชดใช้ความผิดพร้อมกับตระกูลเสิ่น!”

“ท่านอ๋อง...” เสิ่นชิงเยว่มองเขาด้วยความสะเทือนใจอย่างรุนแรง

ฮ่องเต้มองดูอนุชาแท้ๆ ของตนที่ยอมเอาชีวิตและอำนาจทั้งหมดเข้าแลกเพื่อสตรีตรงหน้า พระองค์ทรงสูดลมหายใจลึก ทรงตระหนักดีว่าหากหักด้ามพร้าด้วยเข่าในยามนี้ อาจเกิดการจลาจลในกองทัพได้

“ดี! ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน!” ฮ่องเต้ตัดสิน “ในระหว่างสามวันนี้ เสิ่นอวี้ถังและคนตระกูลเสิ่นสายหลักต้องถูกคุมขังไว้ในคุกหลวง! ส่วนจิ้งอ๋องและพระชายาเสิ่น... ให้ถูกกักบริเวณอยู่แต่ในจวนจิ้งอ๋อง ห้ามก้าวเท้าออกจากจวนแม้แต่ก้าวเดียว!”

“หากพ้นกำหนดสามวัน แล้วยังไร้หลักฐานบริสุทธิ์... ตระกูลเสิ่นจะต้องถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร และจิ้งอ๋องจะถูกปลดเป็นสามัญชนรับโทษทัณฑ์ตามกฎหมาย!”

เมฆหมอกแห่งความตายได้แผ่ปกคลุมลงมาแล้ว... และการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดที่มีชีวิตของคนทั้งตระกูลเป็นเดิมพัน ได้เริ่มต้นขึ้นในบัดดล!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 30: แต่งกับข้าอีกครั้ง

    เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 29: หนึ่งปีที่ไม่มีพระชายา

    สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 28: หนังสือหย่าที่เขายอมคืน

    ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 27: บัลลังก์หรือชีวิตนาง

    สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 26: กบฏคืนจันทร์ดับ

    ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 25: ท่านอ๋องเสียสติ

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status