ANMELDENสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำ
บนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำ หนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนาง นางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอดีตชาติอย่างแท้จริง ทว่า... บนโต๊ะทำงานไม้หอมข้างกายนาง มีกล่องไม้จันทน์ขนาดเล็กกล่องหนึ่งวางอยู่เสมอ ภายในกล่องนั้น มีจดหมายกระดาษสาหยาบๆ สีเหลืองอ่อนสิบสองฉบับ... ทุกฉบับถูกเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขอบกระดาษเริ่มรุ่ย มันคือจดหมายที่ส่งมาจาก ‘ป้อมปราการเยี่ยนเหมิน’ ชายแดนทางเหนืออันไกลโพ้น... ส่งมาตรงเวลาเดือนละหนึ่งฉบับโดยนกพิราบสื่อสาร บนแผ่นกระดาษเหล่านั้น ลายมือพู่กันอันคุ้นเคยที่หนักแน่นและทรงพลัง เขียนข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค: ‘เดือนสาม... ทุ่งหญ้านอกด่านเริ่มผลิใบอ่อน ลมหนาวคลายลงแล้ว ม้าศึกผลัดขนใหม่ ดอกไม้ป่าสีม่วงที่เจ้าเคยชอบเริ่มบานตามเชิงผา... ขอให้เจ้ามีสุขภาพแข็งแรง’ ‘เดือนหก... ฝนทางเหนือตกชุก น้ำในแม่น้ำเหลืองขึ้นสูง กองทัพเก็บเกี่ยวข้าวสาลีรุ่นแรกได้สมบูรณ์ ไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียง... หากทางใต้แดดแรง จงระวังอย่าตากแดดนาน’ ‘เดือนเก้า... ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีทอง นกนางแอ่นเริ่มบินอพยพลงใต้... ข้าสบายดี บาดแผลเก่าไม่เคยกำเริบอีกเลย’ ไม่มีคำว่า ‘รัก’... ไม่มีคำตัดพ้อ... และไม่มีแม้แต่ประโยคเดียวที่เอ่ยปากขอให้นางกลับไป เซียวจิ้งเหิงรักษาสัญญาที่ให้ไว้ในคืนวันหย่าอย่างเคร่งครัด เขามิเคยใช้ฐานะท่านอ๋องมารบกวนชีวิตนาง มิเคยส่งทหารมาติดตามรังควาน เขาเพียงส่งข่าวคราวความเป็นไปของเขามาอย่างเงียบๆ ดั่งสายลมหนาวที่พัดผ่านมาจากแดนไกล เพื่อให้นางรู้ว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่ และยังคงทำหน้าที่เป็นปราการปกป้องแผ่นดินอยู่ ณ ปลายขอบฟ้า ชิงเยว่ลูบไล้รอยหมึกบนจดหมายฉบับล่าสุด ปลายปากกาของเขายังคงมั่นคง ทว่าความเงียบงันในตัวอักษรเหล่านั้น กลับสะท้อนถึงความคิดถึงอันลึกซึ้งที่อัดแน่นอยู่เต็มอก “คุณหนูเจ้าคะ ใต้เท้าหลินมาขอเข้าพบเจ้าค่ะ” ชุ่ยเอ๋อร์ก้าวเข้ามารายงานเบาๆ ชิงเยว่เก็บจดหมายลงในกล่องไม้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันมายิ้ม “เชิญพี่เยี่ยนโจวเข้ามาเถิด” หลินเยี่ยนโจวก้าวเข้ามาในห้องทำงาน บัณฑิตหนุ่มในชุดขุนนางสีครามของราชสำนักดูภูมิฐานและสง่างามยิ่งขึ้น เขาเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นข้าหลวงตรวจการมณฑลเจียงหนาน และเดินทางมาดูแลการจัดเก็บภาษีท่าเรือ “ชิงเยว่...” หลินเยี่ยนโจวเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่นดั่งเคย เขาวางกล่องขนมกุ้ยฮวาจากเมืองหลวงลงบนโต๊ะ “ข้าแวะนำขนมที่เจ้าชอบมาฝาก” “ขอบคุณพี่เยี่ยนโจว ท่านเพิ่งเดินทางมาถึง เหน็ดเหนื่อยมากหรือไม่?” ชิงเยว่รินน้ำชาดอกไม้ให้เขา ทั้งสองสนทนากันเรื่องการค้าและสถานการณ์ในเมืองหลวงอยู่ครู่ใหญ่ บรรยากาศเป็นกันเองและผ่อนคลายดั่งสหายเก่าที่รู้ใจ ทว่าแววตาของหลินเยี่ยนโจวในวันนี้ กลับมีประกายความลังเลและลึกซึ้งที่แปลกไปจากทุกวัน จนกระทั่งน้ำชาในถ้วยเริ่มพร่องลง หลินเยี่ยนโจวจึงวางถ้วยชาลงอย่างเชื่องช้า เขาสบตานางตรงๆ แววตาคู่นั้นเปี่ยมด้วยความจริงใจและแน่วแน่ “ชิงเยว่...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าจริงจัง “หนึ่งปีที่ผ่านมา ข้าเฝ้ามองดูเจ้าเติบโต เฝ้ามองดูเจ้าสร้างหอการค้า และฟื้นฟูจิตใจจนกลับมาสดใสดั่งเดิม... เจ้ามิได้ผูกพันกับจิ้งอ๋องอีกต่อไปแล้ว เจ้าเป็นอิสระอย่างแท้จริง” หลินเยี่ยนโจวสูดลมหายใจลึก ยื่นมือออกไปวางบนโต๊ะเบื้องหน้านาง “ความรู้สึกของข้าที่มีต่อเจ้า... เจ้าคงรู้ดีมาโดยตลอด ข้ารักเจ้า ชิงเยว่... รักมาตั้งแต่วันที่เรายังเยาว์วัย และไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่วันเดียว” “หากเจ้าพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง... เจ้าจะยินดีให้ข้าได้มีโอกาสดูแลเจ้า เคียงข้างเจ้า และสร้างครอบครัวที่อบอุ่นและสงบสุขร่วมกับเจ้าได้หรือไม่?” คำสารภาพรักอันอ่อนโยนและซื่อตรงของหลินเยี่ยนโจว ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เสิ่นชิงเยว่มองดูบุรุษตรงหน้า... หลินเยี่ยนโจวคือบุรุษที่ดีพร้อมทุกประการ อ่อนโยน มีเกียรติ มั่นคง และไม่เคยทำให้ใครต้องเจ็บปวด หากนางเลือกเขา ชีวิตของนางจะราบรื่น ปลอดภัย และเต็มไปด้วยความสุขที่สงบเงียบ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เขากล่าวคำว่า ‘ครอบครัว’... ภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวใจของนาง... ภาพที่ฝังลึกอยู่ในทุกลมหายใจเข้าออก... กลับมิใช่บุรุษผู้อ่อนโยนตรงหน้านี้ หากแต่เป็นภาพของบุรุษในชุดเกราะสีดำสนิท... บุรุษผู้มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าและแผ่นหลัง บุรุษผู้ยอมตกหน้าผาเพื่อให้นางปลอดภัย บุรุษผู้คุกเข่าลงบนพื้นหินเพื่อขอร้องให้เจ้าชีวิตยกโทษให้นาง และบุรุษผู้ยอมฉีกทึ้งความปรารถนาของตนเองเพื่อมอบอิสรภาพให้แก่นาง! หัวใจของนาง... มิได้เป็นของนางคนเดียวมาตั้งแต่วันที่นางประทับจูบเขาในถ้ำศิลาแล้ว! ชิงเยว่ระบายลมหายใจยาว นางมิได้ชักมือหนี ทว่าค่อยๆ สบตากับหลินเยี่ยนโจวด้วยความจริงใจและเคารพอย่างสูงสุด “พี่เยี่ยนโจว...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลทว่าเด็ดเดี่ยว “ท่านเป็นบุรุษที่ดีที่สุดคนหนึ่งที่ข้าเคยพานพบในชีวิต ความรักและความเมตตาที่ท่านมอบให้ข้าและตระกูลเสิ่น ข้าซาบซึ้งและจดจำไว้ในใจเสมอมา” นางส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มเจือปนด้วยความขออภัย “ทว่า... ข้าไม่อาจรับความรู้สึกนี้ของท่านได้ หัวใจของข้า... มันถูกเติมเต็มไปจนหมดสิ้นแล้ว และมันไม่มีพื้นที่ว่างหลงเหลือให้แก่ผู้ใดอีกต่อไป” หลินเยี่ยนโจวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขามองเห็นแววตาที่แน่วแน่ของนาง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกล่องไม้จันทน์บนโต๊ะทำงาน... รอยยิ้มขื่นขมระคนเข้าใจผุดขึ้นที่ริมฝีปากของบัณฑิตหนุ่ม “เป็นเขา... ใช่หรือไม่?” หลินเยี่ยนโจวกระซิบถาม ชิงเยว่พยักหน้าช้าๆ โดยไม่ปฏิเสธ “หนึ่งปีที่ผ่านมา ข้าคิดว่าข้าต้องการเพียงอิสรภาพ... ทว่าเมื่อข้าได้อิสรภาพมาอยู่ในมือ ข้าถึงได้เข้าใจว่า อิสรภาพที่แท้จริง มิใช่การวิ่งหนีอดีต... แต่คือการกล้าที่จะเลือกคนที่เรารักด้วยตัวเราเอง” หลินเยี่ยนโจวถอนหายใจยาว ความเจ็บปวดพาดผ่านแววตาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นอันบริสุทธิ์ เขายกมือขึ้นประสานคารวะนาง “ข้าเข้าใจแล้ว... และข้าก็ยินดีกับเจ้าด้วย ชิงเยว่ หากเป็นเซียวจิ้งเหิง... ข้ายอมพ่ายแพ้ เพราะในใต้หล้านี้ คงไม่มีบุรุษใดรักเจ้าได้มากเท่าเขาอีกแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนโจวจากไป ชิงเยว่ลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบจดหมายฉบับที่สิบสองขึ้นมาคลี่อ่านอีกครั้ง ข้อความในจดหมายฉบับนี้ มีประโยคสุดท้ายที่ต่างไปจากทุกฉบับ: ‘พายุหิมะแรกของฤดูหนาวกำลังจะมาถึงป้อมเยี่ยนเหมิน... หิมะที่นี่หนาวเหน็บนัก ทว่าหิมะในใจของข้า ละลายไปหมดสิ้นแล้วตั้งแต่คืนนั้นที่เจ้าเรียกชื่อข้า... ขอให้เจ้ามีความสุขกับชีวิตที่เจ้าเลือก ชิงเยว่ของข้า’ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนผืนกระดาษ ชิงเยว่หยิบม้วนผ้าแพร ‘หนังสือหย่าพระราชทาน’ ที่นางเก็บรักษาไว้ในหีบขึ้นมาถือไว้ในมือ ดวงตาคู่หงส์ทอประกายความมุ่งมั่นอันไร้ขีดจำกัด นางหันไปสั่งการชุ่ยเอ๋อร์ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา “ชุ่ยเอ๋อร์! เตรียมม้าศึกที่เร็วที่สุด และเตรียมเสื้อคลุมขนสัตว์หนาๆ ให้ข้า!” ชุ่ยเอ๋อร์ตกใจ “คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ?!” ชิงเยว่แย้มยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่งดงามที่สุดในชีวิตของนาง “ข้าจะไปแดนเหนือ... ไปทวงสามีของข้าคืน!”เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด
ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ
สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม
ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป







