All Chapters of เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง : Chapter 1 - Chapter 5

ความหนาวเหน็บในตำหนักเย็นมิใช่เพียงสายลมที่พัดผ่านรอยแยกของแผ่นไม้ผุพัง ทว่ามันเป็นความเย็นเยียบที่แทรกซึมลึกเข้าสู่ไขกระดูก กัดกร่อนลมหายใจ และแช่แข็งหยดน้ำตาจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งอยู่บนพวงแก้มที่ซูบตอบเสิ่นชิงเยว่นอนราบอยู่บนพื้นหินแกรนิตที่เย็นจัด อาภรณ์ผ้าป่านหยาบกร้านสีเทาตุ่นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและหยดเลือดแห้งกรัง ร่างกายของนางในยามนี้แทบไม่หลงเหลือเค้าโครงของบุตรสาวคนโตแห่งตระกูลคหบดีหลวงผู้มั่งคั่งที่สุดในเมืองหลวง ผิวพรรณที่เคยขาวผุดผ่องดั่งหยกมันแพะบัดนี้ซีดเซียวจนแทบมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวคล้ำใต้ผิวหนัง กระดูกไหปลาร้าโผล่ชัน นิ้วมือเรียวยาวทั้งสิบสั่นระริกอย่างไร้การควบคุมทว่าความเจ็บปวดใดๆ ในร่างกาย ก็มิอาจเทียบเคียงได้กับความว่างเปล่าลึกสุดหยั่งในช่องท้องส่วนล่าง... รอยแผลเป็นที่มองไม่เห็น ร่องรอยแห่งการสูญเสียสายเลือดที่นางไม่เคยมีโอกาสได้โอบกอด แม้กระทั่งคำว่า ‘แม่’ ก็มิอาจเอ่ยออกมาให้ใครได้ยินลูกของนาง... จากไปตั้งแต่ก่อนที่นางจะถูกลากตัวเข้ามาคุมขังในสุสานคนเป็นแห่งนี้ จากไปด้วยน้ำแกงถ้วยนั้นที่กู้หมิงหลันยกมามอบให้ด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน และคำสั่งกักบริเวณอันเด็ด

ความเงียบสงัดที่ตามมาหลังเสียงเกือกม้าศึกควบจากไป ให้ความรู้สึกกดดันยิ่งกว่าพายุฝนฟ้าคะนองเสิ่นชิงเยว่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบเศษกระดาษสีขาวที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นหินแกรนิต เศษซากของ ‘หนังสือถอนหมั้น’ ที่ถูกฉีกทึ้งด้วยมือที่สั่นสะท้านของเซียวจิ้งเหิง ปลายนิ้วของนางยังคงรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวและแรงบีบที่ข้อมือ ร่องรอยสีแดงจางๆ ปรากฏให้เห็นบนผิวขาวผ่องดั่งหยกนางก้มลงช้าๆ ปลายนิ้วเรียวงามค่อยๆ เก็บเศษกระดาษเหล่านั้นขึ้นมาทีละชิ้นนางมิได้มีหยาดน้ำตาแม้แต่หยดเดียวมิได้มีความเสียใจ... มิได้มีความตระหนก...มีเพียงสายตาที่สุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกยิ่งขึ้นฟึ่บ...นางโยนเศษกระดาษทั้งหมดลงไปในเตาอั้งโล่ เปลวไฟที่ยังคงคุโชนอยู่ก้นเตาเลียลามเศษกระดาษจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านสีดำไปในชั่วพริบตา รวมเข้ากับเถ้าถ่านของภาพวาดและจดหมายรักในอดีต“ชิงเยว่! ลูกพ่อ!”เสียงร้องด้วยความตระหนกดังขึ้น พร้อมกับร่างท้วมของเสนาบดีกรมคลัง เสิ่นจื้อเฉิง ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง ใบหน้าของบิดาชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือไม้สั่นเทาขณะมองสำรวจบุตรสาวคนโตด้วยความกังวลอย่างสุดซึ้ง“เจ้าเป็นอย่างไ

แสงแดดยามสายทอประกายกระทบกระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังหลวง กำแพงอิฐสีแดงชาดสูงตระหง่านทอดยาวดั่งมังกรขดตัว โอบล้อมอุทยานหลวงชุนฮวาซึ่งบัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมวลบุปผานานาพรรณ ดอกโบตั๋นดอกใหญ่แข่งกันเบ่งบานอวดกลีบซ้อนหลากสีสัน เคียงคู่กับดอกท้อและกิ่งหลิวที่ลู่ไหวไปตามสายลมอ่อนเสียงเครื่องสายและเสียงหัวเราะใสกระดังกังวานแว่วมาจากศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัว เหล่าสตรีชั้นสูงในเมืองหลวง บุตรสาวของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และพระชายาจากตำหนักต่างๆ ต่างพากันประดับประดาตนเองด้วยอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับ ประดับศีรษะด้วยปิ่นทองคำฝังอัญมณีมีค่า ทุกสายตากำลังจับจ้องไปยังทางเดินหินอ่อนทอดยาวสู่ประตูอุทยานขบวนรถม้าไม้จันทน์หอมของตระกูลเสิ่นเพิ่งหยุดลงหน้าประตูฝ่ายในเสิ่นชิงเยว่ก้าวลงจากรถม้าอย่างแช่มช้อย วันนี้นางมิได้สวมใส่ชุดสีฉูดฉาดเพื่อประชันโฉมกับผู้ใด นางเลือกสวมอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีครามเข้มเหลือบประกายเงิน ชายกระโปรงปักลายคลื่นน้ำด้วยดิ้นเงินละเอียดอ่อน บนศีรษะปักเพียงปิ่นหยกขาวแกะสลักรูปกิ่งเหมยเพียงชิ้นเดียว ทว่าความเรียบง่ายนั้นกลับขับเน้นให้ผิวพรรณขาวผุดผ่องดั่งหยกมันแพะของนางโดดเด่นส