บทที่ 30: แต่งกับข้าอีกครั้ง

เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้อง

บนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขา

มือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมา

หนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไป

ทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โบยบินอยู่ใต้ฟากฟ้าอันอบอุ่นแห่งแดนใต้ ปราศจากความทุกข์ทรมานในตำหนักเย็น

‘เพียงแค่นางปลอดภัยและมีความสุข... ข้าก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว’

เขากระซิบคำนี้กับสายลมหนาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกวัน

หวูดดดดดดดดดดดด!!

ทันใดนั้น เสียงแตรเขาสัตว์จากหอสังเกตการณ์ทิศใต้ดังกึกก้องกัมปนาทขึ้นฝ่าพายุหิมะ!

“มีม้าศึกตัวหนึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงมาที่ประตูป้อม!” เสียงทหารยามตะโกนรายงานลั่น

เซียวจิ้งเหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายแดนทางเหนือในฤดูหนาวเช่นนี้ มีหิมะปิดเส้นทางภูเขาจนแทบไม่มีผู้ใดสัญจร หากมิใช่ทหารสื่อสารด่วน ย่อมไม่มีใครกล้าเดินทางฝ่าพายุหิมะมาถึงที่นี่

บุรุษหนุ่มเดินไปที่ริมขอบเชิงเทิน กวาดสายตามองลงไปยังทุ่งหิมะสีขาวกว้างใหญ่เบื้องล่าง

ท่ามกลางม่านหิมะที่โปรยปราย... เงาร่างของอาชาศึกสีชาดตัวหนึ่งกำลังควบตะลุยฝ่าหิมะเข้ามาด้วยความเร็วสูง!

และบนหลังม้านั้น... คือร่างระหงในชุดคลุมขนสัตว์สีแดงเพลิงดั่งดอกกุหลาบที่เบ่งบานกลางลานหิมะ!

เมื่อม้าศึกวิ่งเข้ามาใกล้ประตูเมือง สารถีหญิงบนหลังม้าก็กระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดลงอย่างสง่างาม มือเรียวขาวผ่องเอื้อมขึ้นปลดหมวกคลุมศีรษะออก...

เส้นผมดำขลับดั่งแพรไหมสยายพลิ้วไปตามสายลมหนาว เผยให้เห็นดวงหน้างดงามหมดจดที่คุ้นเคยในส่วนลึกของวิญญาณ ปรางแก้มขาวผ่องขึ้นสีระเรื่อด้วยไอหนาว นัยน์ตาคู่หงส์คู่นั้นเปล่งประกายสดใสและอบอุ่นดั่งแสงตะวันในฤดูใบไม้ผลิ!

หัวใจของเซียวจิ้งเหิงหยุดเต้นไปในเสี้ยววินาทีนั้น!

โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เสียงลมหนาวและเสียงหิมะมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงชีพจรในอกของเขาที่เต้นกระหน่ำดั่งกลองศึก!

“ชะ... ชิงเยว่?!”

บุรุษหนุ่มครางชื่อของนางออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง เขานึกว่าตนเองกำลังติดอยู่ในภาพหลอนอันแสนหวานที่สวรรค์สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงเขา!

ทว่าเมื่อร่างในชุดสีแดงเพลิงเบื้องล่างเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ แล้วยกยิ้มกว้างอย่างสดใส...

เซียวจิ้งเหิงไม่รอช้าอีกต่อไป!

แม่ทัพใหญ่ผู้เคยสุขุมเยือกเย็น บัดนี้หมุนตัววิ่งลงจากบันไดหอสังเกตการณ์อย่างไม่คิดชีวิต! ฝีเท้าของเขาสะดุดและเซถลาบนพื้นหินที่ลื่นด้วยน้ำแข็ง ทว่าเขาไม่สนใจ เขาวิ่งฝ่าประตูค่าย กระโจนออกไปสู่ลานหิมะกว้างเบื้องนอกด้วยหัวใจที่เต้นรัวเจียนทะลุอก!

เท้าของเขาย่ำลงบนผืนหิมะหนาทึบ วิ่งตรงเข้าไปหานางดั่งคนเสียสติ

เสิ่นชิงเยว่ก้าวลงจากหลังม้า นางยืนนิ่งอยู่กลางลานหิมะ เสื้อคลุมสีแดงสดสะบัดพลิ้วตัดกับสีขาวโพลนของผืนดิน แววตามองดูบุรุษที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยความอ่อนโยนอันไร้ขอบเขต

ในอดีตชาติ... หิมะคือจุดจบของความรัก คือความตายอันหนาวเหน็บในตำหนักเย็นที่พรากทุกสิ่งไปจากนาง

ทว่าในวันนี้... หิมะที่โปรยปรายอยู่รอบกาย กลับมิได้ให้ความรู้สึกหนาวเย็นแม้แต่น้อย หากแต่อบอุ่นและงดงามดั่งพยานรักที่สวรรค์ประทานลงมา

เซียวจิ้งเหิงวิ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง ห่างออกไปเพียงสามก้าว

ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ม่านตาสีรัตติกาลเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้น เขามองสำรวจดวงหน้างามด้วยความตระหนกและหวาดกลัวว่านางจะเลือนหายไป

“ชิงเยว่... เจ้า... เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” เสียงของเขาแตกพร่าและสั่นเครือ “ทางใต้... เจียงหนานเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ? มีใครรังแกเจ้างั้นรึ?!”

เขารีบถามด้วยความกังวล คิดว่านางต้องประสบเคราะห์ภัยจนต้องหนีมาพึ่งพาเขา

ชิงเยว่มองดูใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น นางส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มหวานแต้มอยู่ที่ริมฝีปาก

“ไม่มีใครรังแกข้า... หอการค้าฮุ่ยเซียงมั่นคงดี และเจียงหนานก็สงบสุขยิ่ง”

เซียวจิ้งเหิงชะงัก ลมหายใจสะดุด “แล้ว... แล้วเจ้าเดินทางฝ่าพายุหิมะนับพันลี้มาถึงชายแดนอันหนาวเหน็บนี้ทำไมกัน?”

ชิงเยว่ไม่ตอบด้วยคำพูด

นางเอื้อมมือเข้าไปในอกเสื้อคลุม ล้วงม้วนผ้าแพรสีขาวนวลที่มีตราประทับสีแดงชาดออกมา... ‘หนังสือหย่าพระราชทาน’ ที่เขาเคยส่งมอบให้นางเมื่อหนึ่งปีก่อน

เซียวจิ้งเหิงมองเห็นหนังสือหย่านั้น หัวใจของเขาวูบไหวด้วยความเจ็บแปลบ เขาคิดว่านางคงนำมันมาเพื่อบอกลาอย่างเป็นทางการ หรือเพื่อคืนสิ่งของบางอย่างให้แก่เขา

ทว่า... สิ่งที่เสิ่นชิงเยว่ทำในวินาทีถัดมา กลับเป็นสิ่งที่ทำให้วิญญาณของเซียวจิ้งเหิงสั่นสะเทือนยิ่งกว่าแผ่นดินไหว!

ชิงเยว่คลี่ม้วนผ้าแพรออก สองมือจับขอบหนังสือหย่าไว้มั่น...

แควกกกกกกกกก!!

เสียงฉีกขาดของผืนผ้าแพรดังก้องกังวานกลางความเงียบสงัดของลานหิมะ!

นางฉีกหนังสือหย่าพระราชทานฉบับนั้น... ขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อนต่อหน้าต่อตาของเขา!

ก่อนจะปล่อยให้เศษผ้าแพรที่ฉีกขาด ปลิวร่วงหล่นลงสู่พื้นหิมะเบื้องล่างอย่างไม่ไยดี!

เซียวจิ้งเหิงเบิกตากว้างจนแทบถลน ตัวแข็งทื่อดั่งท่อนไม้ “ชิงเยว่... เจ้า...”

เสิ่นชิงเยว่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ดวงตาคู่หงส์สบประสานเข้ากับม่านตาสีรัตติกาลที่สั่นระริก ปลายนิ้วเรียวเอื้อมขึ้นแตะลงบนรอยแผลเป็นข้างแก้มของเขาอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม

“เซียวจิ้งเหิง...” น้ำเสียงของนางนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและก้องกังวาน “หนึ่งปีก่อน ท่านมอบหนังสือหย่าฉบับนี้ให้ข้า เพื่อคืน ‘สิทธิ์ในการเลือก’ ให้แก่ข้า... บัดนี้ ข้าได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ ได้เดินทางทั่วใต้หล้า และได้ทบทวนหัวใจของตนเองจนถี่ถ้วนแล้ว”

หยาดน้ำตาแห่งความสุขเอ่อรื้นขึ้นมาในดวงตาของชิงเยว่ นางแย้มยิ้มอย่างงดงามที่สุดในชีวิต

“และสิทธิ์นั้น... ข้าเลือกที่จะใช้มัน เพื่อ ‘กลับมาหาท่าน’ ”

“ชิงเยว่...” เสียงของเซียวจิ้งเหิงขาดหายไปในลำคอ น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากอาบสองแก้มอย่างไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป

“ในอดีตชาติ ข้าแต่งให้ท่านเพราะราชโองการ... ในชาตินี้ ข้าแต่งให้ท่านเพราะเงื่อนไขสัญญาหนึ่งปี...” ชิงเยว่จับมือหนาที่สั่นระริกของเขาขึ้นมากุมไว้แนบอก สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของนางที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเขา “ทว่าในวันนี้... ไม่มีราชโองการ ไม่มีสัญญา ไม่มีบุญคุณ และไม่มีความแค้นใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป”

นางสบตากับเขาด้วยความรักอันบริสุทธิ์และมั่นคงจากก้นบึ้งของดวงใจ

“เซียวจิ้งเหิง... บุรุษผู้โง่เขลาของข้า... ท่านจะยินดี ‘แต่งงานกับข้าอีกครั้ง’ ด้วยหัวใจของท่านเอง... ได้หรือไม่?”

เปรี้ยง!!

คำขอแต่งงานนั้น ดั่งแสงตะวันที่สาดส่องลงมาทลายน้ำแข็งพันปีในทรวงอกของเซียวจิ้งเหิงจนมลายหายไปในพริบตาเดียว!

“ชิงเยว่!!”

เซียวจิ้งเหิงแผดเสียงร้องไห้ออกมาด้วยความปลาบปลื้มยินดีอันหาที่สุดมิได้! เขาโผเข้ากอดร่างบอบบางของนางเข้ามาไว้ในอ้อมอกอย่างแนบแน่นที่สุด ยกร่างของนางขึ้นแล้วหมุนคว้างไปรอบๆ กลางลานหิมะอย่างบ้าคลั่ง!

เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคนทั้งสองดังก้องกังวานไปทั่วทั้งป้อมปราการเยี่ยนเหมิน!

เขาวางนางลงบนผืนหิน ประคองดวงหน้างามขึ้นมา แล้วก้มลงประทับริมฝีปากจุมพิตนางอย่างดูดดื่ม อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยความโหยหาอันลึกซึ้งที่สะสมมาตลอดสองชาติภพ!

รสจูบอันอบอุ่นละลายเกล็ดหิมะที่เกาะอยู่บนริมฝีปากของคนทั้งสอง เปลวไฟแห่งความรักที่แท้จริงลุกโชนขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเหน็บ ดั่งดอกเหมยสีชาดที่เบ่งบานอย่างสง่างามเหนือกองหิมะ

“แต่งสิ! ข้าแต่งกับเจ้า!” เซียวจิ้งเหิงพึมพำชิดริมฝีปากของนาง น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย “ต่อให้เจ้าไม่ขอ... ชั่วชีวิตนี้ ชาตินี้ ชาติหน้า หรืออีกหมื่นชาติภพ... วิญญาณและชีวิตของข้า ก็เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว ชิงเยว่!”

เหล่าทหารหาญแห่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬที่ยืนดูอยู่บนกำแพงเมือง ต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนฟ้า!

...

ในค่ำคืนนั้น ณ ห้องบรรทมหลักของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน...

เปลวไฟในเตาผิงลุกโชติช่วงส่องแสงสว่างสีส้มอบอุ่น ขับไล่ความหนาวเหน็บภายนอกจนหมดสิ้น กลิ่นหอมของสุรามงคลและควันกำยานหอมไม้สนอบอวลไปทั่วห้อง

ไม่มีขบวนเกียรติยศอันหรูหราของราชสำนัก... ไม่มีพิธีรีตองอันซับซ้อนของการแต่งงานการเมือง... มีเพียงชุดวิวาห์สีแดงสดเรียบง่ายสองชุดที่ตัดเย็บด้วยผ้าไหมของหอการค้าฮุ่ยเซียง เทียนมงคลสีแดงหนึ่งคู่ที่ส่องสว่างอยู่บนโต๊ะ และจอกสุรามงคลผูกด้ายแดงสองจอก

เสิ่นชิงเยว่ในชุดเจ้าสาวสีแดงสดสง่างาม นั่งเคียงข้างเซียวจิ้งเหิงบนเตียงกว้าง ทั้งสองคล้องแขนดื่มสุรามงคลร่วมกันจนหมดจอก

สายตาของคนทั้งสองสบประสานกัน... คราวนี้ มิใช่คนแปลกหน้า... มิใช่ศัตรู... และมิใช่คู่ค้าตามสัญญา

หากแต่เป็น ‘คู่ชีวิต’ ที่ผ่านความตายและการสูญเสียมาด้วยกัน จนได้ค้นพบความรักที่แท้จริงและเท่าเทียมกันในที่สุด

เซียวจิ้งเหิงค่อยๆ ปลดผ้าคลุมไหล่สีแดงของนางออกอย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม มือหนาลูบไล้เส้นผมสลวยของนางด้วยความเทิดทูน เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผาก เปลือกตา และริมฝีปากของนางอย่างอ่อนหวาน

“ชิงเยว่... ขอบคุณที่เจ้าเลือกข้า” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ชิงเยว่ยิ้มหวาน ยกสองแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา “ข้าไม่ได้เลือกท่านเพราะความสมบูรณ์แบบ... แต่ข้าเลือกท่าน เพราะท่านคือคนที่พร้อมจะยอมสละทุกสิ่ง เพื่อให้ข้าได้เป็นตัวของข้าเอง”

ม่านเตียงสีแดงโปร่งบางค่อยๆ ถูกปลดลงมา ปิดกั้นความหนาวเหน็บของโลกภายนอกไว้เบื้องหลัง

ในค่ำคืนวิวาห์ที่แท้จริงนี้... ร่างกายและดวงวิญญาณของทั้งสองหลอมรวมเข้าหากันอย่างแนบแน่นและลึกซึ้ง ไร้ซึ่งความหวาดระแวง ไร้ซึ่งเงาแห่งความเจ็บปวดในอดีตชาติ มีเพียงความอบอุ่นแห่งความรักอันเป็นนิรันดร์ที่จะคงอยู่ตลอดไป

...

เมื่อรุ่งอรุณแรกแห่งวันใหม่มาเยือน...

แสงอาทิตย์สีทองอร่ามสาดส่องทะลุม่านหมอก ทอดประกายระยิบระยับลงบนเทือกเขาหิมะอันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหน้า

บนเชิงเทินป้อมเยี่ยนเหมิน เซียวจิ้งเหิงและเสิ่นชิงเยว่ยืนเคียงข้างกัน มือของทั้งสองกุมประสานกันไว้แน่น เสื้อคลุมสีดำและสีแดงพลิ้วไหวเคียงคู่กันไปตามสายลมเช้า

สายลมหนาวยังคงพัดผ่าน... ทว่าความหนาวเหน็บนั้น ไม่อาจสัมผัสหัวใจของพวกเขาได้อีกต่อไป

เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะยาวไกลเพียงใด หรือพายุหิมะจะโหมกระหน่ำหนักหนาแค่ไหน... พวกเขาจะมีกันและกัน เคียงบ่าเคียงไหล่ กุมมือกันก้าวเดินไปสู่แสงสว่างแห่งวันพรุ่งนี้... ชั่วนิจนิรันดร์.

--- จบบริบูรณ์ ---