บทที่ 20: คราวนี้ข้าเชื่อเจ้า

ประตูด้านหน้าของจวนจิ้งอ๋องถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ทหารรักษาพระองค์ในชุดเกราะสีแดงเลือดนกเกือบสองร้อยนายยืนถือทวนเรียงแถวปิดล้อมรอบกำแพงจวนทุกทิศทาง คบไฟสว่างไสวตลอดทั้งคืนเพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดลอบเข้าออก แม้แต่นกตัวเดียวก็มิอาจบินผ่านเขตหวงห้ามนี้ไปได้

ภายในเรือนอวิ๋นชี บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากนาฬิกาน้ำทองเหลืองที่มุมห้อง

เสิ่นชิงเยว่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูแสงคบไฟที่สะท้อนวูบวาบอยู่บนยอดกำแพงสูง แววตาของนางนิ่งสนิท ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยระลอกคลื่นแห่งความคิดที่หมุนวน

ด้านหลังของนาง เซียวจิ้งเหิงในชุดลำลองสีเข้มกำลังนั่งรินน้ำชาสมุนไพรอุ่นลงในถ้วยกระเบื้องดินเผา การถูกปลดอาวุธและตราบัญชาการ มิได้ทำให้ความสง่างามและความสุขุมของบุรุษผู้นี้ลดทอนลงไปแม้แต่น้อย เขายกถ้วยชาเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างกายนาง แล้วยื่นส่งให้นางด้วยสองมือ

“ดื่มน้ำชาสักนิดเถิด คืนนี้อากาศเย็นลงมากแล้ว” เสียงของเขาทุ้มต่ำและอ่อนโยน

ชิงเยว่รับถ้วยชามาถือไว้ ความอบอุ่นจากถ้วยดินเผาแผ่ซ่านเข้าสู่ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของนาง นางมิได้จิบน้ำชาในทันที หากแต่หันกลับมาสบตากับบุรุษหนุ่มตรงๆ

“เซียวจิ้งเหิง...” นางเอ่ยขึ้นช้าๆ “เหตุใดท่านจึงทำเช่นนั้น?”

เซียวจิ้งเหิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “ทำสิ่งใดหรือ?”

“ในท้องพระโรง...” ชิงเยว่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลของเขา “ท่านปลดกระบี่ วางตราบัญชาการ และเอาศีรษะของตนเองเป็นเดิมพันเพื่อตระกูลเสิ่น... ท่านรู้หรือไม่ว่าหากภายในสามวันนี้เราหาหลักฐานไม่ได้ ท่านจะต้องถูกบั่นคอและถูกลบชื่อออกจากราชสกุล? ท่านเป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร มีอนาคตและอำนาจล้นฟ้า ท่านเอาทุกสิ่งทุกอย่างมาทิ้งเพื่อข้าทำไม?”

คำถามนั้นทำให้เซียวจิ้งเหิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มขื่นขมระคนอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

เขาก้าวเข้าไปใกล้นางอีกหนึ่งก้าว สายตาของเขามิได้มองนางในฐานะพระชายาตามสัญญา หากแต่มองดั่งสตรีผู้เป็นเจ้าของวิญญาณของเขาทั้งหมด

“ชิงเยว่... เจ้าจำได้หรือไม่?” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่สั่นสะท้าน “ในอดีตชาติ... ในวันที่จดหมายกบฏถูกค้นพบในห้องหนังสือของบิดาเจ้า... ในวันนั้น ข้าเพิ่งกลับมาจากค่ายทหาร ข้าเห็นทหารหลวงบุกเข้าจับกุมคนตระกูลเสิ่น ข้าเห็นเจ้าร้องไห้วิ่งเข้ามาหาข้า กอดแขนข้าไว้แน่น และอ้อนวอนขอให้ข้าช่วยบิดาและน้องชายของเจ้า...”

ดวงตาของเซียวจิ้งเหิงแดงก่ำขึ้นมาในทันที ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดในคืนนั้นกรีดแทงเข้าที่กลางอกของเขาอีกครั้ง

“แต่ในตอนนั้น... ข้ามันโง่เขลา ข้ากลัวว่าหากข้าออกหน้าปกป้องเจ้าอย่างโจ่งแจ้ง ฮ่องเต้และราชสำนักจะยิ่งระแวงและสั่งประหารตระกูลเสิ่นทันที ข้าจึงเลือกที่จะนิ่งเฉย... ข้าดึงแขนของเจ้าออก และสั่งให้คนคุมตัวเจ้าไปขังไว้ที่ตำหนักเย็น ข้าคิดโง่ๆ ว่าการให้เจ้าอยู่ในตำหนักเย็นจะทำให้เจ้าพ้นจากคมดาบของศัตรู จนกว่าข้าจะไปรบชนะศึกทางเหนือแล้วกลับมาขอพระราชทานอภัยโทษ...”

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา “ข้าคิดว่าข้ากำลังปกป้องเจ้า... ทว่าการกระทำอันขลาดเขลาและเย็นชาของข้าในวันนั้น มันกลับกลายเป็นการผลักเจ้าลงสู่นรกด้วยมือคู่นี้ของข้าเอง! เจ้าต้องอยู่อย่างอดอยาก ต้องสูญเสียลูก และต้องตายอย่างโดดเดี่ยว... ทั้งหมดเป็นเพราะ ‘ข้าไม่ได้เชื่อเจ้าอย่างเปิดเผย’ ในวันนั้น!”

เซียวจิ้งเหิงยกมือขึ้น กุมมือของชิงเยว่ที่ถือถ้วยชาไว้แน่น สัมผัสที่สั่นระริกนั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิต

“ดังนั้นในชาตินี้... สวรรค์ให้โอกาสข้าได้กลับมาอีกครั้ง...” เขาสบตานางอย่างไม่หลบเลี่ยง “ไม่ว่าหลักฐานในท้องพระโรงจะชี้ชัดเพียงใด ไม่ว่าคนทั้งแผ่นดินจะตราหน้าว่าตระกูลเสิ่นเป็นกบฏ หรือไม่ว่าฮ่องเต้จะพิโรธเพียงไหน... ชิงเยว่ ข้าจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำสองอีกเด็ดขาด”

“คราวนี้... ข้าเชื่อเจ้า”

ถ้อยคำสี่คำนั้นดังกึกก้องอยู่ในหัวใจของเสิ่นชิงเยว่...

‘คราวนี้ ข้าเชื่อเจ้า...’

คำพูดที่นางเคยโหยหาจนแทบขาดใจในอดีตชาติ คำพูดที่นางเคยเฝ้ารอในตำหนักเย็นอันหนาวเหน็บจนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย... บัดนี้ บุรุษตรงหน้าได้เอ่ยมันออกมาต่อหน้าธารกำนัล และยืนหยัดอยู่เคียงข้างนางด้วยการสละทุกสิ่งทุกอย่างที่มี

หยาดน้ำอุ่นเอ่อรื้นขึ้นมาในดวงตาคู่หงส์ กำแพงแห่งความแค้นและความระแวงที่หลงเหลืออยู่ในใจ พลันพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้

นางสูดลมหายใจลึก กระชับมือที่กุมมือของเขาไว้ “ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องเสียศีรษะเปล่า เซียวจิ้งเหิง... เรามีเวลาเพียงสามวัน และเราจะเปิดโปงพวกมันให้สาสม!”

เซียวจิ้งเหิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ตามข้ามา มีบางสิ่งที่เจ้าต้องเห็น”

จิ้งอ๋องพานางเดินไปยังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ในห้องหนังสือของเรือนอวิ๋นชี เขาหมุนแจกันลายครามใบเก่าที่มุมห้อง เสียงฟันเฟืองโลหะขยับตัวอย่างแผ่วเบา ผนังชั้นหนังสือเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นบันไดหินทอดยาวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง

นี่คืออุโมงค์ลับใต้ดินของจวนจิ้งอ๋อง ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยปฐมกษัตริย์ เส้นทางนี้เชื่อมต่อไปยังค่ายลับนอกเมือง และหอข่าวกรอง ‘เงาเมฆา’ โดยตรง!

ทั้งสองก้าวลงสู่ห้องโถงศิลาใต้ดิน ที่นั่น หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ทมิฬและองครักษ์เงากลุ่มหนึ่งกำลังยืนรออยู่พร้อมแผนที่และเอกสารลับกองโต

“เรียนท่านอ๋อง พระชายา คนของเราลอบนำเศษผ้าห่อใบชาและกากชาที่ตกค้างในที่เกิดเหตุออกมาได้แล้วขอรับ” หัวหน้าองครักษ์ส่งห่อผ้าไหมสีขาวให้ชิงเยว่

ชิงเยว่คลี่ห่อผ้าออก บนนั้นมีเศษใบชาแห้งที่ไหม้เกรียมเป็นเถ้าถ่านจากพิษผงกลืนวิญญาณ ทว่าสิ่งที่สะดุดสายตาของนาง คือเศษผ้าไหมสีแดงที่ใช้ผูกปากถุงใบชาด้านใน ซึ่งมี ‘ตราประทับขี้ผึ้งสีชาด’ ติดอยู่ครึ่งหนึ่ง

ชิงเยว่ยกเศษขี้ผึ้งนั้นขึ้นส่องกับแสงเทียน ปลายนิ้วลูบไล้รอยสลักนูนต่ำอย่างละเอียด

“นี่คือตราประทับขี้ผึ้งลาย ‘พยัคฆ์เหยียบเมฆ’ ของตระกูลเสิ่น...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ของขวัญล้ำค่าเช่นชาหิมะยอดเมฆา จะถูกบรรจุลงในถุงไหมและปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งนี้ก่อนจะบรรจุลงในกล่องไม้กฤษณาอีกชั้นหนึ่ง เพื่อป้องกันความชื้นและกลิ่นแปลกปลอม”

“หมายความว่าอย่างไรหรือชิงเยว่?” จิ้งอ๋องถาม

“หมายความว่า... พิษผงกลืนวิญญาณ มิได้ถูกใส่ลงไปในระหว่างการชงชาในวังหลวง...” ชิงเยว่เงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบดั่งกระบี่ “แต่มันถูกคลุกเคล้าลงในใบชาตั้งแต่ก่อนที่จะปิดผนึกถุงไหม! และตราประทับขี้ผึ้งนี้... เป็นของแท้!”

ทุกคนในห้องลับต่างตกตะลึง!

“ตราประทับขี้ผึ้งของตระกูลเสิ่น มีเพียงสามอันในใต้หล้า...” ชิงเยว่กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อันแรกอยู่ที่บิดาของข้า อันที่สองอยู่ที่อวี้ถัง... และอันที่สาม อยู่ที่เสิ่นหยวนหมิง อารองของข้า!”

ในอดีตชาติ เสิ่นหยวนหมิงผู้นี้เองที่แอบขายข้อมูลการค้าและใส่ร้ายบิดาของนางจนตระกูลเสิ่นสายหลักต้องล่มจม เพื่อที่ตนเองจะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลเสิ่นแทน!

ในจังหวะนั้นเอง เสียงกระพือปีกของนกพิราบสื่อสารก็ดังขึ้นมาจากช่องระบายอากาศบนเพดานถ้ำ องครักษ์เงารีบปลดกระบอกไม้ไผ่จิ๋วออกจากขานกพิราบแล้วส่งให้จิ้งอ๋อง

เซียวจิ้งเหิงคลี่จดหมายลับออกอ่าน สีหน้าของเขาพลันเคร่งเครียดและดุดันขึ้นในทันที

“สายสืบของเราดักจับสารลับที่ส่งออกจากจวนของเสิ่นหยวนหมิง มุ่งหน้าไปยังจวนองค์ชายห้าเมื่อหนึ่งเค่อก่อน...” จิ้งอ๋องส่งจดหมายให้นางดู

บนแผ่นกระดาษบาง มีข้อความสั้นๆ เขียนด้วยลายมือหวัดว่า:

‘งานสำเร็จลุล่วง ชาพิษออกฤทธิ์ตามแผน ขอให้องค์ชายทรงเร่งรัดให้ฮ่องเต้สั่งประหารเสิ่นอวี้ถังในวันพรุ่งนี้ เพื่อตัดรากถอนโคนตระกูลเสิ่นสายหลัก และมอบสิทธิ์คลังสินค้าทั้งหมดให้แก่ข้าตามสัญญา’

ดวงตาของเสิ่นชิงเยว่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความชิงชังอันไร้ขอบเขต!

เนื้อร้ายในตระกูล... หนอนบ่อนไส้ที่เคยพรากชีวิตและครอบครัวของนางไปในชาติก่อน บัดนี้เผยหางจิ้งจอกออกมาจนหมดสิ้นแล้ว!

นางกำจดหมายลับในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ริมฝีปากเหยียดยิ้มเย็นเยียบ

“เสิ่นหยวนหมิง... ในเมื่อเจ้าอยากได้ชีวิตของพวกข้านัก ชาตินี้ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ด้วยเลือดและกระดูกของเจ้าเอง!”