LOGIN“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”
เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต! ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง... มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง! สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้! เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจาย สายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น “กู้... หมิง... หลัน...” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนปูดโปน ลมปราณสังหารแผ่คลุมคมกระบี่จนเปล่งแสงสีดำทมิฬ! เขาไม่สนว่านางจะเป็นสตรี... ไม่สนว่านางจะเป็นบุตรสาวตระกูลกู้... และไม่สนว่าต้องลากคอคนทั้งแคว้นมารับโทษ! เขาต้องการเพียงสับร่างของสตรีผู้นี้ให้แหลกละเอียดเป็นหมื่นชิ้น เพื่อเซ่นไหว้เลือดของชิงเยว่! และแม้แต่ทหารหลวงของราชสำนักที่เพิ่งวิ่งกรูตามเข้ามาถึงปากประตู เมื่อเห็นแววตาที่เสียสติของจิ้งอ๋อง ต่างก็พากันตัวสั่นงันงก ขาแข็งทื่อจนก้าวไม่ออก ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้รัศมีสังหารนั้นแม้แต่คนเดียว! กระบี่เหล็กยักษ์กำลังจะฟาดฟันลงมาเพื่อผ่าร่างกู้หมิงหลันให้ขาดครึ่ง! ทว่าในวินาทีวิกฤตนั้นเอง... สัมผัสที่เย็นเยียบและสั่นระริกของปลายนิ้วอันเปื้อนเลือด พลันเอื้อมมาแตะลงบนข้อเท้าของเซียวจิ้งเหิงเบาๆ! ชะงัก! คมกระบี่ที่กำลังจะฟันลงมาหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ห่างจากลำคอของกู้หมิงหลันเพียงหนึ่งชุ่น! เซียวจิ้งเหิงก้มลงมองอย่างช้าๆ ดั่งคนต้องมนตร์สะกด ที่พื้นหินเบื้องล่าง... เสิ่นชิงเยว่ที่นอนตะแคงอยู่ พยายามฝืนเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมา มือขวาที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของนาง กอบกุมชายกางเกงเกราะของเขาไว้แน่น ลมหายใจของนางแผ่วเบาและรวยริน ทว่านัยน์ตาคู่หงส์คู่นั้น... กลับแจ่มชัดและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยอย่างที่สุด “จิ้ง... เหิง...” เสียงกระซิบที่แหบพร่าและสั่นเครือ ทว่ากลับดังกึกก้องยิ่งกว่าฟ้าร้องในหัวใจของบุรุษหนุ่ม! ‘จิ้งเหิง...’ นางเรียกชื่อเขา... ชื่อนางที่เขาเฝ้าอ้อนวอนขอให้นางเรียกในศาลาร้างริมผา! “อย่า...” ชิงเยว่เค้นเสียงออกมาทีละคำอย่างยากลำบาก เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของนาง “อย่าฆ่านางตรงนี้... อย่าให้ความแค้น... ทำให้ท่านกลายเป็นปีศาจ... เหมือนในชาติก่อนอีก...” น้ำตาหยดใหญ่ร่วงเผาะลงมาจากดวงตาของนาง กระทบลงบนหลังมือของเขา “ข้า... ข้ายังไม่ตาย... มีสติเสียที... จิ้งเหิง...” เปรี้ยง!! คำว่า ‘ข้ายังไม่ตาย’ และ ‘อย่ากลายเป็นปีศาจ’ ดั่งน้ำทิพย์บริสุทธิ์ที่สาดลงมาดับไฟนรกในทรวงอกของเซียวจิ้งเหิงลงในพริบตา! ม่านตาสีแดงฉานค่อยๆ คืนสู่สีรัตติกาลอันลึกล้ำ ลมปราณคลุ้มคลั่งสลายหายไป เคร้งงงงงงงงงงง!! กระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ร่วงหลุดจากมือ ตกกระทบพื้นหินเสียงดังก้องกังวาน! แม่ทัพใหญ่ผู้ไร้พ่ายทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นในทันที เขายื่นสองมือที่สั่นเทาเข้าไปประคองร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงเพียงนิด ร่างของนางจะแหลกสลายไป น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากอาบสองแก้มของเซียวจิ้งเหิง เขาซบหน้าลงกับหน้าผากที่เย็นเฉียบของนาง ร้องไห้สะอึกสะอื้นดั่งเด็กที่ไร้ที่พึ่งพิง “ชิงเยว่... ชิงเยว่ของข้า...” เสียงของเขาแตกสลายจนแทบไม่เป็นภาษา “ข้าอยู่นี่แล้ว... เจ้าจะไม่ตาย ข้าไม่ยอมให้เจ้าตายเด็ดขาด!” เขารีบยกมือขึ้น ผนึกลมปราณอุ่นร้อนบริสุทธิ์เข้าสู่จุดชีพจรหัวใจของนาง เพื่อสกัดกั้นพิษร้ายและหยุดยั้งการตกเลือดอย่างสุดความสามารถ จากนั้นจึงหันไปตวาดสั่งการทหารหลวงและหน่วยพยัคฆ์ทมิฬด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด “มัดตัวกู้หมิงหลันและเซียวเฉิงอวี่ไว้ ขังในคุกหลวงชั้นลึกที่สุด! ใครกล้าปล่อยให้พวกมันตายก่อนการไต่สวน ข้าจะประหารเก้าชั่วโคตร!” เซียวจิ้งเหิงช้อนร่างของชิงเยว่ขึ้นสู่อ้อมแขนอย่างเบามือ เขาลุกขึ้นยืน วิ่งพุ่งทะยานออกจากป้อมซีซาน มุ่งหน้าตรงไปยังรถม้าศึกโดยไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว! “หมอหลวง!! ระดมหมอหลวงทุกคนในเมืองหลวงไปที่จวนจิ้งอ๋องเดี๋ยวนี้!! หากพระชายาของข้าเป็นอะไรไป... ข้าจะให้พวกมันฝังตัวเองตามนางไปให้หมด!!” ... ตลอดสามวันสามคืนที่ผ่านมา... เรือนอวิ๋นชีในจวนจิ้งอ๋อง ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรและไอร้อนของน้ำต้มใบชา คณะหมอหลวงนับสิบนายเข้าออกห้องบรรทมหลักตลอดทั้งวันทั้งคืนด้วยความหวาดผวา บาดแผลที่สีข้างของเสิ่นชิงเยว่ลึกเกือบถึงอวัยวะภายใน อีกทั้งปลายปิ่นยังเคลือบด้วยพิษหิมะราตรีเข้มข้น โชคดีที่นางมีไหวพริบและลมปราณคุ้มกาย ประกอบกับเซียวจิ้งเหิงยอมถ่ายทอดลมปราณภายในที่มีค่าดั่งทองคำเพื่อพยุงหัวใจของนางไว้ตลอดทาง จึงสามารถยื้อชีวิตของนางกลับมาจากเงื้อมมือของพญามัจจุราชได้สำเร็จ ทว่าตลอดเวลาสามวันนั้น... เซียวจิ้งเหิงไม่ยอมก้าวเท้าออกจากห้องบรรทมแม้แต่ก้าวเดียว เขาปฏิเสธที่จะผลัดเปลี่ยนเสื้อเกราะที่เปื้อนคราบเลือด ปฏิเสธที่จะกินข้าวปลาอาหาร มีเพียงการจิบน้ำเพื่อประทังชีวิต เขานั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง กุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของชิงเยว่ไว้แนบแก้มของตนเองตลอดเวลา คอยใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดเหงื่อกาฬและรอยเปื้อนตามตัวนางอย่างทะนุถนอม ป้อนน้ำต้มสมุนไพรลงคอของนางทีละหยดด้วยริมฝีปากของตนเองอย่างไม่รังเกียจ สายตาของเขาที่มองดูดวงหน้างามที่หลับใหล เปี่ยมไปด้วยความรัก ความเคารพ และความเทิดทูนอย่างหาที่สุดมิได้ ไม่มีท่าทีของท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์... ไม่มีท่าทีของแม่ทัพผู้เหี้ยมหาญ... มีเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่ยอมมอบทั้งวิญญาณเพื่อเฝ้ารอคอยให้ดวงตะวันของเขาตื่นฟื้น ในบ่ายของวันที่สี่... แสงแดดอบอุ่นส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาทาบทาบลงบนเตียงกว้าง นิ้วมือเรียวของเสิ่นชิงเยว่กระตุกไหวเล็กน้อย เซียวจิ้งเหิงที่กำลังกุมมือนางอยู่สะดุ้งสุดตัว เขารีบเงยหน้าขึ้น ม่านตาสีรัตติกาลจ้องมองดวงหน้างามด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น เปลือกตาบางของชิงเยว่ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างช้าๆ แสงสว่างที่ส่องเข้ามาทำให้ดวงตาคู่หงส์ต้องหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนมองเห็นใบหน้าของบุรุษที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน ใบหน้าคมคายของเซียวจิ้งเหิงซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาดำคล้ำ หนวดเคราเขียวครึ้มเริ่มขึ้นตามสันกราม ทว่าในดวงตาคู่นั้น... กลับมีหยาดน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มยินดีที่เอ่อล้นออกมา “ชิงเยว่...” เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบไร้เสียง มือหนาลูบไล้ข้างแก้มของนางอย่างแผ่วเบาดั่งกลัวว่านางจะเจ็บ “เจ้าฟื้นแล้ว... เจ้ากลับมาหาข้าแล้ว...” ชิงเยว่มองดูสภาพที่ทรุดโทรมของเขา หัวใจของนางพลันบีบคั้นด้วยความตื้นตันและอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางค่อยๆ ขยับริมฝีปากแห้งผาก เอ่ยทักทายเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “...จิ้งเหิง” หยาดน้ำตาของแม่ทัพใหญ่ร่วงเผาะลงบนหลังมือของนางทันที เขาก้มศีรษะลง จุมพิตลงบนปลายนิ้วของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายกำยำสั่นสะท้านด้วยความโล่งใจอันมหาศาล “ข้าอยู่นี่... ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ชิงเยว่” เขาพึมพำชิดมือนาง “กู้หมิงหลันและเซียวเฉิงอวี่ถูกขังคุกหลวงแล้ว หลักฐานคำสารภาพของเสิ่นหยวนหมิงถูกส่งถึงพระหัตถ์ฮ่องเต้ ตระกูลเสิ่นและอวี้ถังปลอดภัยดีทุกประการ... เจ้าไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีกแล้ว” ชิงเยว่แย้มยิ้มบางๆ มือข้างที่พอมีเรี่ยวแรงพลิกกลับมากุมมือหนาที่หยาบกร้านของเขาไว้ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือของคนทั้งสอง... ไร้ซึ่งกำแพงแห่งความแค้น ไร้ซึ่งความหวาดระแวง และไร้ซึ่งความผิดบาปที่เคยหลอกหลอน บาดแผลในอดีตชาติได้รับการเยียวยาแล้วด้วยความรักและการเสียสละอันบริสุทธิ์... ทว่าบนกระดานหมากแห่งอำนาจ... เมื่อกู้หมิงหลันล่มสลาย องค์ชายห้าจนตรอก เสียงกลองศึกแห่งการก่อกบฏครั้งใหญ่ที่สุดในราชสำนัก... กำลังจะดังกระหึ่มขึ้นในคืนจันทร์ดับที่กำลังจะมาถึง!เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด
ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ
สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม
ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป







