บทที่ 2

คืนนั้น ดอนนาเทลโลกับฉันนอนอยู่บนเตียงด้วยกันเหมือนอย่างเคย

กลิ่นซิการ์อันเข้มข้นผสมกับกลิ่นมิ้นต์เย็นๆ จากตัวเขาโอบล้อมฉันไว้ มือหนาหยาบกร้านเพราะตรากตรำงานสอดแทรกเข้ามาใต้ชุดนอนผ้าไหมอย่างชำนาญ... มันคือการรุกล้ำที่ฉันไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

ถ้าเป็นคืนอื่นๆ ฉันคงจะสนองตอบสัมผัสของเขาด้วยความเต็มใจและปรารถนาในความใกล้ชิด

ทว่าคืนนี้ เป็นครั้งแรกที่ฉันผลักเขาออก

ดอนนาเทลโลขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไป?”

“รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ นอนกันเถอะ”

เขาไม่ได้เซ้าซี้ ทำเพียงส่งเสียงอืมในลำคอเป็นการรับคำ

ฉันคิดว่าเรื่องจะจบลงแค่นั้น แต่แล้วเขากลับพูดขึ้นมาท่ามกลางความมืด “เอกสารอนุมัติที่เธอให้ฉันเซ็นวันนี้ ฉันยังไม่มีโอกาสได้อ่านเลย เอามาให้ฉันดูหน่อยซิ”

หัวใจของฉันเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก ฉันจ้องมองเขาผ่านแสงไฟอันสลัว

“คุณแน่ใจเหรอคะว่าอยากดูมันตอนนี้?”

เขาไม่เข้าใจท่าทีตึงเครียดของฉัน ทำเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

หลังจากความเงียบอันยาวนาน ฉันลุกลงจากเตียงและไปหยิบเอกสารฉบับนั้นมา

ทว่าในจังหวะที่ฉันกำลังจะยื่นมันให้เขา เสียงโทรศัพท์ที่ดังแทรกขึ้นมาก็กรีดทำลายความเงียบสงัด

มันคือโทรศัพท์สายส่วนตัวของดอนนาเทลโล

เขาเหลือบมองหน้าจอ และสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ฉันแว่วได้ยินเสียงตื่นตระหนกของบอดี้การ์ดคนหนึ่งของแอนเจลินาดังมาจากปลายสาย

“บอสครับ! อดีตสามีของคุณแอนเจลินาตามมาเจอที่พักใหม่ของเธอแล้วครับ ตอนนี้มันอยู่ข้างนอก พยายามจะพังประตูเข้ามา! เธอขวัญเสียมากเลยครับ...”

ใบหน้าของดอนนาเทลโลถมึงทึง เขาลุกขึ้นสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำทันที

“ฉันกำลังไป”

เขาชะงักตรงประตู ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก “มีสถานการณ์ด่วนทางฝั่งตะวันตก ฉันต้องไปจัดการหน่อย”

ฉันรู้ดีแก่ใจว่าเขาจะไปที่ไหน แต่ฉันเลือกที่จะไม่เปิดโปงคำโกหกตื้นๆ นั้น

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

ฉันนั่งลงบนโซฟาและเฝ้ามองเข็มนาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆ... ฉันนอนไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน

จนกระทั่งแสงแรกของยามเช้าสาดส่องเข้ามาจนแสบตา

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเห็นโพสต์ใหม่ของแอนเจลินาบนโซเชียลมีเดีย

มันเป็นภาพวิวพระอาทิตย์ขึ้นที่สวยงามจับตาเหนือทะเลสาบอันเงียบสงบ ฉันจำได้ทันทีว่านั่นคือวิลล่าส่วนตัวริมทะเลสาบนอกเมืองของดอนนาเทลโล

และในเงาสะท้อนบนประตูกระจก... คุณจะเห็นร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขามของดอนนาเทลโลปรากฏอยู่ลางๆ เขากำลังถือถ้วยกาแฟ สายตาจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่กำลังถ่ายรูปอย่างชัดเจน

คำบรรยายใต้ภาพนั้นสั้นกระชับ... “ชีวิตใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว”

ความเจ็บปวดอย่างสายตัวแล่นพล่านเข้ามาในอกและค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วตัว

ในที่สุด แอนเจลินาก็เป็นอิสระอย่างเป็นทางการแล้วสินะ อีกไม่นานดอนนาเทลโลก็คงจะยกตำแหน่งภรรยาของดอนตัวจริงให้เธอ ในเมื่ออุปสรรคทุกอย่างหมดไปแล้ว มีอะไรจะมาขัดขวางเจ้าพ่อมาเฟียไม่ให้ครอบครองผู้หญิงที่เขาต้องการได้อีกล่ะ?

ก็มีแค่ฉันคนเดียวนี่แหละ

มันคงเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่ากับฉันเอง

ดูเหมือนว่าการเดินออกมาตามทางของตัวเองในตอนที่ยังมีโอกาส จะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

ฉันวางโทรศัพท์ลงและเริ่มเก็บข้าวของ

ฉันทิ้งเครื่องประดับและชุดราตรีทุกชุดที่เขาเคยซื้อให้ไว้เบื้องหลัง ฉันไม่ต้องการพวกมัน และเขาเองก็คงไม่อยากให้แอนเจลินาต้องมาใส่ของเหลือเดนต่อจากฉัน

ฉันแพ็กพวกมันใส่กล่องทั้งหมดเพื่อเตรียมเอาไปบริจาค

ดอนนาเทลโลกลับมาบ้านในตอนที่ฉันยังเก็บของไม่เสร็จ

เขาขมวดคิ้วมองกล่องกระดาษใบโตที่วางกองอยู่บนพื้น “นี่มันอะไรกัน?”

“แค่ของเก่าๆ น่ะค่ะ” ฉันอธิบาย ใบหน้าปั้นแต่งรอยยิ้มเรียบเฉยไร้ที่ติ “เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ เลยเอาไปบริจาค”

เขาเพียงแค่พยักหน้ารับ โดยไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรเลยสักนิด ก่อนจะเรียกให้ลูกน้องสองสามคนมายกกล่องเหล่านั้นออกไป

ถ้าเพียงแต่เขาจะเปิดดูสักกล่อง... เขาคงจะได้เห็นว่า เขากำลังโยนทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยทะนุถนอมและมีค่าที่สุดในชีวิตทิ้งไป

แต่เขา... ไม่คิดจะทำเลยสักนิด