Short
เลือกเธอแล้วเรียกฉันว่ามารดา

เลือกเธอแล้วเรียกฉันว่ามารดา

作者:  ลิเลีย已完成
語言: Thai
goodnovel4goodnovel
8章節
2.2K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

ย้อนกลับ

ความรักทรมาน

มาเฟีย

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

มีสติและเป็นอิสระ

การเสียใจภายหลัง

เคาท์ดาวน์

การแต่งงาน

ฉันถูกเลือกให้เป็นคู่หมั้นของลอเรนโซ่ ทายาทผู้สืบทอดอำนาจแห่งมาเฟีย ทว่าในงานกาล่าของตระกูล ลอเรนโซ่กลับถูกเคียร่า ลูกสาวของพ่อค้าอาวุธตามตอแยอย่างเปิดเผย เคียร่าไม่เหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ที่เคร่งครัดในกฎระเบียบ เธอขับรถสปอร์ตแต่งซิ่งไปตามท้องถนน ใช้มีดพกเกรดทหารตัดปลายซิการ์ และกระดกวิสกี้แรงๆ โดยไม่ผสมอะไรเลย เธอมันดื้อรั้น ไร้การควบคุม และมีไฟราคะบางอย่างที่ทำให้ลอเรนโซไม่อาจละสายตาได้ เขาเคยบ่นกับผู้อาวุโสในตระกูลว่า "ผู้หญิงแบบนั้นจะเป็น 'มารดา' และดูแลคนทั้งตระกูลของเราได้ยังไง?" คำพูดของเขาดูแคลนความมุทะลุของเธอ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เธอ ติดตามทุกการเคลื่อนไหวขณะที่เธอยกแก้วขึ้นดื่ม จนกระทั่งในวันเกิดของลอเรนโซ่ เขาก็ประกาศความตั้งใจที่จะให้เคียร่ามาเป็นอนุภรรยาของเขา แต่เคียร่าปฏิเสธ "ผู้หญิงในตระกูลของฉันต้องเป็นเมียแต่งเท่านั้น ไม่เป็นเมียน้อยใคร และหัวใจของสามีฉันต้องเป็นของฉันคนเดียว" ลอเรนโซ่เดินมาหาฉันด้วยน้ำเสียงอึกอัก "อเลสเซีย มันก็แค่หัวโขน ฉันอยากให้เธอสละตำแหน่งนี้ให้เคียร่าได้ไหม? เธอไม่เข้าใจธรรมเนียมตระกูลเราเลย และเธอก็กำลังอาละวาดเรื่องการแต่งงานกับฉัน เราแค่ต้องทำเพื่อให้เธอสงบลงก่อน ต่อให้เธอแต่งงานกับฉัน แต่คนที่จะคอยจัดการทุกอย่างในตระกูลก็ยังเป็นเธออยู่ดี" ขณะที่ฉันยืนลองชุดเจ้าสาว พลันเม็ดคริสตัลแหลมคมบนตัวเสื้อก็ทิ่มลงที่นิ้ว หยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมลงบนผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์ ชุดนี้พังยับเยินเสียแล้ว.. แต่การแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไป ในเมื่อฉันเป็นเมียแต่งของทายาทไม่ได้ ฉันก็จะก้าวขึ้นเป็นผู้หญิงของหัวหน้ามาเฟียแทน

查看更多

第 1 章

บทที่ 1

高橋優子が胃がんと診断されたその日、佐藤峻介は、初恋の人と一緒に息子の定期検診をしていた。

病院の廊下で、中村悠斗は検査結果を手に真剣な表情で言った。

「優子、結果が出た。悪性腫瘍、ステージ3Aだ。手術が成功すれば、5年生存率は15%から30%になる」

優子は細い指でバッグの肩紐を握りしめ、青白い顔に真剣な表情を浮かべた。

「先輩、手術しなければ、あとどれくらい生きられますか?」

「個人差があるが、半年から1年だろう。君の状態なら、まずは化学療法を2クール受けてから手術を行うほうがいい。そのほうが、浸潤や転移のリスクを抑えられる」

優子は唇を噛みながらつらそうに言った。

「ありがとう、先輩」

「感謝なんて、必要ないよ。すぐに入院の手配をするよ」

「いいえ......治療はしません。耐えられませんので」

悠斗は何か言おうとしたが、優子は深くお辞儀をして言った。

「先輩、お願いです。私のことは秘密にしてください。家族に心配をかけたくないんです」

高橋家は倒産しており、父親の高額な治療費を支えるために、優子はすべての力を注いでいる。家族に自分の病状を告げることは、さらに状況を悪化させるだけだ。

悠斗はため息をついた。

「安心して、誰にも言わない。でも......君、結婚したんだろう?旦那さんの方は......」

「先輩、父のことはよろしくお願いします。私はこれで」

優子はその話を続けたくない様子で、彼が返事をする前に足早にその場を離れた。

悠斗は首を振りながら考えた。彼女は大学を休学して結婚したと聞いた。かつて医科大学の天才だった彼女は、まるで流れ星のように消えていった。再び会ったときには、すでに傷だらけになっていた。

優子は、父親の治療のためにこの2年間、ひとりで忙しく動き回り、彼女自身が体調を崩したときも通行人に助けられ、旦那は一度も現れなかった。

優子は昔を思い出した。

結婚したばかりの頃、峻介は本当に優子を大切にしていた。しかし、松本里美が妊娠して帰国した時から、すべてが変わった。

妊娠していた彼女と里美が同時に海に落ちた時、峻介は必死に里美の方へ向かって泳ぎ助けに行った。

結果、里美も彼女も早産した。しかし、彼女は助けられるたのが遅かったせいで、最適な治療を受けることができなかった。子どもは死産となった。

子どもが亡くなった7日目、峻介は離婚を切り出した。

しかし優子は何も答えなかった。

今、病気を知った優子は、もう耐えることができなかった。

震える手で電話をかけ、3回目の呼び出し音の後、彼の冷たく響く声が聞こえた。

「離婚以外、会うつもりはない」

優子は鼻がつんとした感覚を覚え、目に涙が溜まった。彼女はその言葉を呑み込み、里美の声が突然電話の向こうで響いた。

「峻介、赤ちゃんの検診の時間だよ」

優子は、長い間抑えてきた涙がその瞬間に落ちた。彼女の子どもはいなくなって、家族も崩壊し、そして夫は他の人と家族を作った。すべてが終わったのだ。

以前のようにお願いはせず、彼女はか細い声で言った。

「峻介、離婚しよう」

電話の向こうで、男はしばらく沈黙し、そして冷笑した。

「優子、また何か仕掛けてる?」

優子は目を閉じ、はっきりと口にした。

「家で待ってるよ」

電話を切るのに、彼女は全身の力を使い果たし、体がそのまま壁から滑り落ちた。

廊下の外から降り注いだ雨が彼女の体を濡らした。

彼女は電話を握りしめ、袖を噛みながら静かに泣き続けた。

峻介は、突然切れた電話を見つめ、しばらく呆然とした。

一年間の喧嘩の間、彼女は離婚を拒んでいたが、どうして今日急に態度を変えたのだろう。

彼女の声が震えていた。ふと外を見ると、雨が降っていた。

峻介は傘を持っていなかったが、病院から急いで飛び出した。

「峻介、どこに行くの?」

里美は赤ちゃんを抱えながら追いかけたが、峻介が速足で去る背中を見て、やさしい顔が突然険しく変わった。

「あのくそ女、まだ諦めてないのか」

峻介はもう長い間この部屋に足を踏み入れなかった。

優子が彼の好きな料理を用意して待っていると思っていたが、別荘に着いたとき、そこは灯りもついていなく、静けさに包まれていた。

冬の夜はいつも早く訪れる。まだ6時を過ぎたばかりだが、外はすでに暗くなっていた。

峻介はテーブルの上に枯れた花を一瞥した。

優子の性格なら、花が枯れたまま放っておくはずがない。おそらく、ここ何日も家には帰ってきておらず、病院にいるのだろう。

優子がドアを開けて入ってきたとき、テーブルのそばに立っていたスーツ姿の長身の男性が見えた。彼の顔は冷徹で、黒い瞳の中には激しい憎しみが漂っていた。

大雨の中傘もささず、車から降りてきた優子は全身が濡れていた。彼の冷たい視線を浴びると余計に背中が冷たく感じた。

「どこに行ってた?」峻介の冷徹な声が響いた。

優子は光を失った瞳で彼を見て、淡々と答えた。

「私のこと、まだ気にするの?」

峻介は冷笑した。

「お前が死んだら、離婚届にサインできないからな」

その一言が、彼女の傷だらけの心を深く刺した。

優子は、濡れた体を引きずるように部屋に入り、泣きも騒ぎもしなかった。

感情は異常に冷静で、ファイル袋の中の離婚協議書を取り出した。

「心配しないで、もうサインしたから」

白黒はっきりした協議書がテーブルの上に置かれ、峻介は離婚という二文字がこんなに目障りだと感じたことはなかった。

彼女はひとつだけ要求があった。2億円の慰謝料だ。

「急に離婚だなんて、やっぱりお金のためなんだな」

彼の嘲笑が彼女の目に映った。以前なら反論しただろうが、今日はただただ疲れていた。

だから優子は静かに立って、答えた。

「佐藤さんの半分の財産をもらえることもできるけど、2億円だけお願いするわ。これでもまだ優しい方よ」

峻介は一歩踏み出し、高い身長で優子を覆い隠すように立った。長い指で彼女の顎を掴んだ。その声は冷たく、重く響いた。

「俺のことをなんて呼んだ?」

「佐藤さんがこの呼び方を嫌うなら、元夫でも構わない。サインが終わったら、早く出て行って」

彼女の傲慢な表情が峻介の不満を引き起こした。

「ここは俺の家だ。お前に指図される資格がないぞ」

優子は冷笑しながら言った。

「確かにね。安心して、離婚届を受け取ったら、私がここから出て行くわ」

そう言うと、優子は峻介の手を振りほどき、黒い瞳で彼をじっと見つめ、冷たく言った。

「佐藤さん、明日の午前9時、私は役所で待ってるから。離婚届を持って来るのよ」
展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
8 章節
บทที่ 1
ในคืนก่อนงานแต่งงาน คู่หมั้นของฉันผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียวของมาเฟีย กลับสั่งให้ฉันยกตำแหน่งภรรยาให้ผู้หญิงคนอื่น แล้วยอมลดตัวลงไปเป็นเพียงเมียน้อยของเขา ฉันจึงตัดสินใจทิ้งชุดเจ้าสาวลงบนพื้น แล้วเลือกที่จะแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟีย ผู้เป็นใหญ่แทน ในเมื่อฉันเป็นเมียของเขาไม่ได้ ฉันก็จะมีอำนาจเหนือเขาในฐานะ "มารดา""คุณหนูคะ คุณลอเรนโซ่มาหาค่ะ" มาเรีย สาวใช้ของเราเปิดประตูเข้ามาบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น สำหรับเธอแล้ว การที่ทายาทผู้สูงส่งมาเยี่ยมเยียนถึงห้องถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งก่อนที่ฉันจะได้ทันหันไปมอง ลอเรนโซ่ก็เดินเข้ามาในห้อง สายตาของเขามองมาที่ฉันด้วยความอบอุ่นเช่นเคย "อเลสเซีย เรื่องแก้ชุดเธอควรปล่อยให้ดีไซน์เนอร์จัดการนะ จะทำเองทำไม เดี๋ยวเข็มก็ทิ่มมือเอาหรอก"ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ สวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่สั่งตัดพิเศษ อันที่จริงเขาไม่ควรจะอยู่ที่นี่เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เคียร่าลงประกาศเรื่องงานวันเกิดของเธอจนว่อนอินสตาแกรม งานถูกจัดขึ้นบนเรือยอร์ชส่วนตัวของตระกูล และเซเลบริตี้แทบจะทั้งอิตาลีก็ได้รับเชิญ ลอเรนโซสัญญากับเธอไว้ว่าเขาจะไปที่นั่น แล้วทำไมตอน
閱讀更多
บทที่ 2
บรรยากาศในห้องรับแขกเย็นยะเยือกในทันทีอิซาเบลล่ารีบถลาเข้ามาหาฉัน มือของเธอพยายามดึงฉันให้ลุกขึ้น "อเลสเซีย ลุกขึ้นเถอะ มีอะไรเราค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันก็ได้"ฉันไม่ขยับ ยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น "มาดามคะ ผู้หญิงในตระกูลรอสซีเกิดมาเพื่อเป็นเมียแต่ง ไม่ใช่เมียน้อย นั่นคือธรรมเนียมประจำตระกูลของเราที่ฉันไม่อาจละเมิดได้ ฉันก็ไม่อยากขัดขวางความสุขของลอเรนโซและคุณหนูเคียร่า ดังนั้น ฉันจึงขอใช้สิทธิ์นี้แจ้งความประสงค์ขอถอนหมั้นกับของฉันกับลอเรนโซ่ค่ะ"อิซาเบลล่าถอนหายใจ มือของเธอวางลงบนไหล่ของฉันเบา ๆ "แต่อเลสเซีย ลูกสาวของตระกูลรอสซีมักจะแต่งงานกับตระกูลผู้คุมอำนาจมาโดยตลอด นอกจากลอเรนโซ่แล้ว ผู้ชายคนอื่น ๆ ที่มีตำแหน่งเท่ากันก็แต่งงานไปหมดแล้ว ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องถูกลดเกียรติหรือเสียประวัติ"ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาเธออย่างตรงไปตรงมา "ถ้าอย่างนั้น ฉันขอให้คุณช่วยฝากข้อความไปถึงหัวหน้ามาเฟียแทนฉันทีค่ะ... ฉันปรารถนาจะแต่งงานกับเขา"ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดจากปาก ความเงียบงันราวกับป่าช้าก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้องอิซาเบลล่าเซไปข้างหลังหนึ่งก้าว ใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความตกใจ "อะไรนะ? เธออยากแต่งง
閱讀更多
บทที่ 3
อิซาเบลล่าโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปคุยกับพ่อของเธอ ตอนนี้พวกเธอสองคนออกไปได้แล้ว"ลอเรนโซ่ยิ้มกริ่มพลางจูงมือเคียร่าออกจากห้อง อิซาเบลล่าหันมามองฉัน "อเลสเซีย เธอจะได้รับหนังสือแจ้งอย่างเป็นทางการที่คฤหาสน์ของตระกูลในอีกสองสามวัน เตรียมตัวให้พร้อมล้ะ"แม่ของฉันกับฉันเดินออกจากคฤหาสน์ ทันทีที่เราถึงรถ ลอเรนโซ่ก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้เขาเผชิญหน้ากับฉันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ "เธอพูดอะไรกับแม่ฉัน? ฉัน บอกเธอก่อนนะว่า เคียร่าและฉันได้แลกแหวนหมั้นกันแล้ว อย่าแม้แต่จะคิดที่จะแยกเราจากกัน!""ฉันจะส่งคนไปรับแหวนที่ฉันให้เธอไป ฉันรู้ว่าการสูญเสียตำแหน่งภรรยาของทายาทเป็นเรื่องเจ็บปวด ดังนั้นฉันจะส่งเครื่องประดับบางอย่างไปเป็นการปลอบใจ แต่สั่งห้ามเลยนะ... ห้ามมายุ่งวุ่นวายกับฉันหรือแม่ของฉันอีก"ฉันกระชากแขนออกจากการเกาะกุมของเขา "ลอเรนโซ่ คุณคิดจริง ๆ หรือว่าฉัน อเลสเซีย รอสซี จะซมซานโหยหาคุณขนาดนั้น? จนต้องวางแผนสกปรกเพื่อแทรกซึมเข้าตระกูลคุณน่ะเหรอ?วางใจได้เลยว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น และฉันจะไม่มีวันทำตัวต่ำตมแบบนั้นเด็ดขาด"เคียร่าที่ยืนข้างเขาเหยียดยิ้มเยาะ "ฉ
閱讀更多
บทที่ 4
พ่อค้าอาวุธเริ่มคุยโวไปทั่ว เที่ยวประกาศป่าวประกาศว่าลูกสาวของตนกำลังจะได้เป็นสตรีผู้ปกครองตระกูลมาเฟียในไม่ช้า และทำตัวกร่างในงานกาล่าทุกงาน พวกนักธุรกิจพวกนี้เข้าใจแต่เรื่องเงิน พวกเขาไม่มีวันเข้าถึงแก่นแท้ของอำนาจที่แท้จริงหรอก ได้แต่ทำเสียงดังเอะอะราวกับว่าตนเองชนะแล้วในงานเลี้ยงส่วนตัวครั้งหนึ่ง พ่อค้าอาวุธหัวเราะร่าพลางพูดว่า "พวกตระกูลเก่าแก่พวกนี้จะมีค่าแค่ไหนกันเชียว? จะมาเทียบกับธุรกิจค้าอาวุธของฉันได้เหรอ? เครือข่ายของฉันแผ่ขยายไปทั่วทั้งยุโรป แม้แต่หัวหน้ามาเฟียเองยังต้องเกรงใจฉันเลย การที่ลอเรนโซ่แต่งงานกับลูกสาวฉันถือเป็นเกียรติสูงสุดของพวกเขานะ"คำพูดพวกนั้นเข้าหูพ่อของลอเรนโซ่อย่างรวดเร็ว ฉันได้ยินมาว่าเขาถึงกับเขวี้ยงแจกันโบราณในห้องทำงานแตกกระจายไปหลายใบ สุดท้าย อิซาเบลล่านั่นเองที่เป็นคนเข้ามาสะสางความวุ่นวาย โดยบอกกับตระกูลด้วยสีหน้าที่เยือกเย็นว่า "ช่างเถอะ ลอเรนโซ่ไม่ใช่สายเลือดของฉัน ถ้าเขาต้องการทำลายอนาคตของตัวเอง ฉันก็ห้ามเขาไม่ได้"ฉันไม่มีเวลามาสนใจเรื่องซุบซิบนินทาภายนอก ฉันกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมเครื่องประดับสำหรับงานแต่งงานของฉันกับหัวหน้ามาเฟียฉั
閱讀更多
บทที่ 5
เสียงนั้นตัดผ่านร้านค้า และอากาศก็หยุดนิ่งฉันหันไปช้า ๆ จิโอวานนี่ ยืนอยู่ที่ประตู เขาสวมชุดสูททางการสีเข้มที่สั่งตัดเรียบง่ายแต่ไร้ซึ่งการประดับตกแต่งใด ๆ ทว่ามันกลับแผ่รัศมีแห่งอำนาจที่สะกดให้ทุกคนต้องสวมหน้ากากแห่งความเงียบงัน บอดี้การ์ดสองคนยืนขนาบข้างเขา แต่พวกเขายืนอยู่นอกร้านขณะที่เขาก้าวเข้ามาในร้านเพียงลำพังสายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างเย็นชาและประเมินสถานการณ์ ก่อนจะหยุดลงที่ฉันด้วยแววตาหนักแน่นและลึกซึ้งจนเกินจะหยั่งถึงฝูงชนแหวกทางให้เขาราวกับน้ำแยกออกเป็นสองสาย เปิดทางให้เขาก้าวเดินตรงมาหาฉัน เขาหยุดลงข้างกายฉัน สายตาจ้องไปที่สร้อยคอมรกตบนเคาน์เตอร์ "ชอบเส้นนี้เหรอ?"นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ใกล้ชิดกับเขาขนาดนี้ ข่าวลือกล่าวว่าเขาเป็นคนเย็นชาและเหี้ยมโหด แต่เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าฉันตอนนี้ ฉันกลับรู้สึกถึงความสงบนิ่งที่หนักแน่นและลึกซึ้งที่แผ่ออกมาจากเขา แก้มของฉันร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อยขณะที่ฉันตอบเบา ๆ ว่า "ฉันตั้งใจจะซื้อให้คุณค่ะ จิโอวานนี่"รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเขาเพียงเสี้ยววินาที ความแข็งกร้าวบนใบหน้าอ่อนโยนลงชั่วขณะ การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนั้น
閱讀更多
บทที่ 6
จิโอวานนี่ขับรถพาฉันเที่ยวรอบเมืองอยู่พักหนึ่ง และเมื่อเรากลับถึงคฤหาสน์รอสซี ก็ถึงเวลาพลบค่ำ "ไปพักผ่อนนะ" เขากล่าวเบา ๆ "ผมจะให้ทนายความส่งสัญญาการแต่งงานอย่างเป็นทางการให้พรุ่งนี้"ฉันมองรถโรลส์รอยซ์ของเขาหายลับไปในความมืดก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน ทันทีที่ฉันมาถึงระเบียง มือหนึ่งก็ยื่นออกมาจากเงามืดและจับแขนฉันไว้"อเลสเซีย เธอแต่งงานกับเขาไม่ได้!"ลอเรนโซ่นั่นเองฉันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง "ลอเรนโซ่ การหมั้นของเราจบลงแล้ วและมันไม่สมควรอย่างยิ่งที่คุณจะมาถูกเนื้อต้องตัวฉันแบบนี้"เขาขยับเข้าใกล้จนแผ่นหลังของฉันถอยไปชนกับระเบียงหิน "จิโอวานนี่ถูกยิงเมื่อหลายปีก่อน หมอบอกว่าร่างกายของเขาจะทนได้อีกไม่กี่ปีเท่านั้น นี่เธอจะแต่งงานกับเขาเพียงเพื่อรอเป็นหม้ายหรอกเหรอ?เพียะ! เสียงมือของฉันตบหน้าเขาดังก้องไปทั่วความเงียบสงัดในยามเย็น ฉันสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ "คุณกล้าดียังไง! ต่อให้คุณเป็นทายาทตระกูล คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดจาพล่อยๆ แบบนี้! จิโอวานนี่คือคู่หมั้นของฉัน และทันทีที่สัญญาฉบับนั้นถูกเซ็นในวันพรุ่งนี้ ฉันจะเป็นภรรยาของหัวหน้ามาเฟีย ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือตาย เ
閱讀更多
บทที่ 7
เธอก้าวถอยหลังด้วยความโซซัดโซเซ เสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "แต่คนทั้งเมืองเขาลือกันให้แซ่ดว่า ลอเรนโซ่ อยากจะแต่งงานกับแก! เขาถึงขั้นไปคุกเข่าอ้อนวอนพ่อตั้งทั้งคืน เพียงเพื่อจะขอยกเลิกงานหมั้นของฉัน!""แล้วฉันล่ะกลายเป็นตัวอะไร? ฉันต้องจ้างครูสอนมารยาท ต้องมานั่งเรียนรู้กฎบ้าบอคอแตกของพวกแก แต่เขาก็ยังด่าว่าฉันมันไพร่ ฉันกลายเป็นตัวตลกในสายตาพวกผู้หญิงสังคมสูงพวกนั้น พวกเขาพากันตราหน้าว่าฉันไม่คู่ควรจะเป็นเมียของทายาทตระกูล""เขาเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าชอบความแรงของฉัน บอกว่ารักที่ฉันไม่เหมือนพวกผู้ดีจืดชืดไร้ชีวิตชีวาอย่างพวกแก! แต่ตอนนี้เขากลับบอกว่าฉันไร้มารยาทและน่าอับอาย มันยุติธรรมตรงไหน?"เธอเริ่มคุ้มคลั่งมากขึ้น ดวงตาที่จ้องมองมาที่ฉันแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังอย่างรุนแรง "แก! ทั้งหมดมันเป็นเพราะแก! ช่างเป็นแผนที่ชั่วร้ายนักนะ ยอมแต่งงานกับตาแก่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากลอเรนโซ่ ที่เขาดูถูกฉันก็เพราะแกคนเดียว! ถ้าแกตายไปซะ เขาก็จะหันมารักฉัน! เขาจะไม่มีวันยกเลิกงานแต่งของเรา!"มือของเธอพุ่งไปที่รองเท้าบูท แต่ก่อนที่จะทันได้ชักสิ่งที่ซ่อนไว้ออกมา เงาดำสายหนึ่งก็เค
閱讀更多
บทที่ 8
หลังจากถูกตอกกลับหน้าหงายกลางสาธารณชน เคียร่าก็กลายเป็นตัวตลกของสังคมชั้นสูงไปโดยปริยายนานๆ ครั้งฉันถึงจะออกไปเยือนคลับสุดหรูใจกลางเมืองสักที และที่นั่นเองที่ฉันบังเอิญได้พบกับเธออีกครั้ง วันนี้เธอปรากฏตัวในชุดสูทชาแนลราคาแพงระยับ ประโคมเครื่องเพชรจนดูละลานตาไปหมด ภาพลักษณ์หญิงสาวจอมพยศเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหายไปสิ้น เหลือเพียงคนที่พยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อจะชุบตัวให้ดูเป็นผู้ดีมีตระกูลเธอยิ้มอย่างลำพองใจ "เห็นไหม อเลสเซีย? สุดท้ายฉันก็ชนะ ลอเรนโซ่ก็ยังแต่งงานกับฉัน ฉันคือภรรยาของเขา""เธอชอบดูถูกฉันนักไม่ใช่เหรอ? หาว่าฉันไม่ใช่กุลสตรีที่คู่ควร... หึ แล้วตอนนี้ล่ะ ใครในเมืองนี้จะกล้าพูดว่าฉันไม่คู่ควรกับลอเรนโซ่อีก?""ฉันรู้ว่าพวกแกซุบซิบอยู่ข้างหลังฉัน เรียกฉันว่าคนไร้ยางอายที่ต้องแต่งงานแบบสายฟ้าแลบ แล้วไง? ฉันคือคนที่อยู่เหนือกว่า พวกแกทุกคนอยู่ต่ำกว่าฉัน"ฉันมองการแสดงอันน่าสมเพชนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ความหิวกระหายการยอมรับของเธอมันดูเหมือนอาการป่วยที่เกินเยียวยา "เคียร่า" ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆ "เธอคิดจริงๆ เหรอบว่านี่คือชัยชนะ?"คำพูดของฉันดูเหมือนจะกระทบใจเธอ เธอกรีดร้อง "ชัยชนะงั้
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status