เข้าสู่ระบบฉันถูกเลือกให้เป็นคู่หมั้นของลอเรนโซ่ ทายาทผู้สืบทอดอำนาจแห่งมาเฟีย ทว่าในงานกาล่าของตระกูล ลอเรนโซ่กลับถูกเคียร่า ลูกสาวของพ่อค้าอาวุธตามตอแยอย่างเปิดเผย เคียร่าไม่เหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ที่เคร่งครัดในกฎระเบียบ เธอขับรถสปอร์ตแต่งซิ่งไปตามท้องถนน ใช้มีดพกเกรดทหารตัดปลายซิการ์ และกระดกวิสกี้แรงๆ โดยไม่ผสมอะไรเลย เธอมันดื้อรั้น ไร้การควบคุม และมีไฟราคะบางอย่างที่ทำให้ลอเรนโซไม่อาจละสายตาได้ เขาเคยบ่นกับผู้อาวุโสในตระกูลว่า "ผู้หญิงแบบนั้นจะเป็น 'มารดา' และดูแลคนทั้งตระกูลของเราได้ยังไง?" คำพูดของเขาดูแคลนความมุทะลุของเธอ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เธอ ติดตามทุกการเคลื่อนไหวขณะที่เธอยกแก้วขึ้นดื่ม จนกระทั่งในวันเกิดของลอเรนโซ่ เขาก็ประกาศความตั้งใจที่จะให้เคียร่ามาเป็นอนุภรรยาของเขา แต่เคียร่าปฏิเสธ "ผู้หญิงในตระกูลของฉันต้องเป็นเมียแต่งเท่านั้น ไม่เป็นเมียน้อยใคร และหัวใจของสามีฉันต้องเป็นของฉันคนเดียว" ลอเรนโซ่เดินมาหาฉันด้วยน้ำเสียงอึกอัก "อเลสเซีย มันก็แค่หัวโขน ฉันอยากให้เธอสละตำแหน่งนี้ให้เคียร่าได้ไหม? เธอไม่เข้าใจธรรมเนียมตระกูลเราเลย และเธอก็กำลังอาละวาดเรื่องการแต่งงานกับฉัน เราแค่ต้องทำเพื่อให้เธอสงบลงก่อน ต่อให้เธอแต่งงานกับฉัน แต่คนที่จะคอยจัดการทุกอย่างในตระกูลก็ยังเป็นเธออยู่ดี" ขณะที่ฉันยืนลองชุดเจ้าสาว พลันเม็ดคริสตัลแหลมคมบนตัวเสื้อก็ทิ่มลงที่นิ้ว หยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมลงบนผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์ ชุดนี้พังยับเยินเสียแล้ว.. แต่การแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไป ในเมื่อฉันเป็นเมียแต่งของทายาทไม่ได้ ฉันก็จะก้าวขึ้นเป็นผู้หญิงของหัวหน้ามาเฟียแทน
ดูเพิ่มเติมหลังจากถูกตอกกลับหน้าหงายกลางสาธารณชน เคียร่าก็กลายเป็นตัวตลกของสังคมชั้นสูงไปโดยปริยายนานๆ ครั้งฉันถึงจะออกไปเยือนคลับสุดหรูใจกลางเมืองสักที และที่นั่นเองที่ฉันบังเอิญได้พบกับเธออีกครั้ง วันนี้เธอปรากฏตัวในชุดสูทชาแนลราคาแพงระยับ ประโคมเครื่องเพชรจนดูละลานตาไปหมด ภาพลักษณ์หญิงสาวจอมพยศเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหายไปสิ้น เหลือเพียงคนที่พยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อจะชุบตัวให้ดูเป็นผู้ดีมีตระกูลเธอยิ้มอย่างลำพองใจ "เห็นไหม อเลสเซีย? สุดท้ายฉันก็ชนะ ลอเรนโซ่ก็ยังแต่งงานกับฉัน ฉันคือภรรยาของเขา""เธอชอบดูถูกฉันนักไม่ใช่เหรอ? หาว่าฉันไม่ใช่กุลสตรีที่คู่ควร... หึ แล้วตอนนี้ล่ะ ใครในเมืองนี้จะกล้าพูดว่าฉันไม่คู่ควรกับลอเรนโซ่อีก?""ฉันรู้ว่าพวกแกซุบซิบอยู่ข้างหลังฉัน เรียกฉันว่าคนไร้ยางอายที่ต้องแต่งงานแบบสายฟ้าแลบ แล้วไง? ฉันคือคนที่อยู่เหนือกว่า พวกแกทุกคนอยู่ต่ำกว่าฉัน"ฉันมองการแสดงอันน่าสมเพชนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ความหิวกระหายการยอมรับของเธอมันดูเหมือนอาการป่วยที่เกินเยียวยา "เคียร่า" ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆ "เธอคิดจริงๆ เหรอบว่านี่คือชัยชนะ?"คำพูดของฉันดูเหมือนจะกระทบใจเธอ เธอกรีดร้อง "ชัยชนะงั้
เธอก้าวถอยหลังด้วยความโซซัดโซเซ เสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "แต่คนทั้งเมืองเขาลือกันให้แซ่ดว่า ลอเรนโซ่ อยากจะแต่งงานกับแก! เขาถึงขั้นไปคุกเข่าอ้อนวอนพ่อตั้งทั้งคืน เพียงเพื่อจะขอยกเลิกงานหมั้นของฉัน!""แล้วฉันล่ะกลายเป็นตัวอะไร? ฉันต้องจ้างครูสอนมารยาท ต้องมานั่งเรียนรู้กฎบ้าบอคอแตกของพวกแก แต่เขาก็ยังด่าว่าฉันมันไพร่ ฉันกลายเป็นตัวตลกในสายตาพวกผู้หญิงสังคมสูงพวกนั้น พวกเขาพากันตราหน้าว่าฉันไม่คู่ควรจะเป็นเมียของทายาทตระกูล""เขาเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าชอบความแรงของฉัน บอกว่ารักที่ฉันไม่เหมือนพวกผู้ดีจืดชืดไร้ชีวิตชีวาอย่างพวกแก! แต่ตอนนี้เขากลับบอกว่าฉันไร้มารยาทและน่าอับอาย มันยุติธรรมตรงไหน?"เธอเริ่มคุ้มคลั่งมากขึ้น ดวงตาที่จ้องมองมาที่ฉันแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังอย่างรุนแรง "แก! ทั้งหมดมันเป็นเพราะแก! ช่างเป็นแผนที่ชั่วร้ายนักนะ ยอมแต่งงานกับตาแก่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากลอเรนโซ่ ที่เขาดูถูกฉันก็เพราะแกคนเดียว! ถ้าแกตายไปซะ เขาก็จะหันมารักฉัน! เขาจะไม่มีวันยกเลิกงานแต่งของเรา!"มือของเธอพุ่งไปที่รองเท้าบูท แต่ก่อนที่จะทันได้ชักสิ่งที่ซ่อนไว้ออกมา เงาดำสายหนึ่งก็เค
จิโอวานนี่ขับรถพาฉันเที่ยวรอบเมืองอยู่พักหนึ่ง และเมื่อเรากลับถึงคฤหาสน์รอสซี ก็ถึงเวลาพลบค่ำ "ไปพักผ่อนนะ" เขากล่าวเบา ๆ "ผมจะให้ทนายความส่งสัญญาการแต่งงานอย่างเป็นทางการให้พรุ่งนี้"ฉันมองรถโรลส์รอยซ์ของเขาหายลับไปในความมืดก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน ทันทีที่ฉันมาถึงระเบียง มือหนึ่งก็ยื่นออกมาจากเงามืดและจับแขนฉันไว้"อเลสเซีย เธอแต่งงานกับเขาไม่ได้!"ลอเรนโซ่นั่นเองฉันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง "ลอเรนโซ่ การหมั้นของเราจบลงแล้ วและมันไม่สมควรอย่างยิ่งที่คุณจะมาถูกเนื้อต้องตัวฉันแบบนี้"เขาขยับเข้าใกล้จนแผ่นหลังของฉันถอยไปชนกับระเบียงหิน "จิโอวานนี่ถูกยิงเมื่อหลายปีก่อน หมอบอกว่าร่างกายของเขาจะทนได้อีกไม่กี่ปีเท่านั้น นี่เธอจะแต่งงานกับเขาเพียงเพื่อรอเป็นหม้ายหรอกเหรอ?เพียะ! เสียงมือของฉันตบหน้าเขาดังก้องไปทั่วความเงียบสงัดในยามเย็น ฉันสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ "คุณกล้าดียังไง! ต่อให้คุณเป็นทายาทตระกูล คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดจาพล่อยๆ แบบนี้! จิโอวานนี่คือคู่หมั้นของฉัน และทันทีที่สัญญาฉบับนั้นถูกเซ็นในวันพรุ่งนี้ ฉันจะเป็นภรรยาของหัวหน้ามาเฟีย ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือตาย เ
เสียงนั้นตัดผ่านร้านค้า และอากาศก็หยุดนิ่งฉันหันไปช้า ๆ จิโอวานนี่ ยืนอยู่ที่ประตู เขาสวมชุดสูททางการสีเข้มที่สั่งตัดเรียบง่ายแต่ไร้ซึ่งการประดับตกแต่งใด ๆ ทว่ามันกลับแผ่รัศมีแห่งอำนาจที่สะกดให้ทุกคนต้องสวมหน้ากากแห่งความเงียบงัน บอดี้การ์ดสองคนยืนขนาบข้างเขา แต่พวกเขายืนอยู่นอกร้านขณะที่เขาก้าวเข้ามาในร้านเพียงลำพังสายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างเย็นชาและประเมินสถานการณ์ ก่อนจะหยุดลงที่ฉันด้วยแววตาหนักแน่นและลึกซึ้งจนเกินจะหยั่งถึงฝูงชนแหวกทางให้เขาราวกับน้ำแยกออกเป็นสองสาย เปิดทางให้เขาก้าวเดินตรงมาหาฉัน เขาหยุดลงข้างกายฉัน สายตาจ้องไปที่สร้อยคอมรกตบนเคาน์เตอร์ "ชอบเส้นนี้เหรอ?"นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ใกล้ชิดกับเขาขนาดนี้ ข่าวลือกล่าวว่าเขาเป็นคนเย็นชาและเหี้ยมโหด แต่เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าฉันตอนนี้ ฉันกลับรู้สึกถึงความสงบนิ่งที่หนักแน่นและลึกซึ้งที่แผ่ออกมาจากเขา แก้มของฉันร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อยขณะที่ฉันตอบเบา ๆ ว่า "ฉันตั้งใจจะซื้อให้คุณค่ะ จิโอวานนี่"รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเขาเพียงเสี้ยววินาที ความแข็งกร้าวบนใบหน้าอ่อนโยนลงชั่วขณะ การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนั้น