Chapter 2

รถตู้สีดำคันหรูขับเคลื่อนมาจอดนอกรั้วของบ้านเดี่ยวใจกลางกรุง พรนับพันเปิดประตูลงจากห้องโดยสารด้านหลังโดยไม่ลืมหันมาขอบคุณพลขับของบริษัทที่อุตส่าห์พาเธอมายังที่หมายโดย

สวัสดิภาพ

          หญิงสาวควานหากุญแจบ้านภายในกระเป๋าสะพายใบหรูขึ้นมาไขประตูเหล็กบานเล็กที่อยู่ข้างประตูรั้วขนาดมหึมาเข้ามายังอาณาบริเวณของบ้านเดี่ยวสไตล์วินเทจซึ่งเป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า แม้หน้าตาจะดูเป็นบ้านแบบล้าสมัย และค่อนข้างทรุดโทรมเต็มที ทว่าบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนล้ำค่า

          เมื่อก่อนบ้านหลังนี้เคยเป็นครอบครัวใหญ่มีคุณปู่คุณย่าเป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ท่านมีลูกชายสองคน ผู้เป็นพี่ชายคือคุณพฤกษ์ มีศักดิ์เป็นลุงแท้ ๆ ของพรนับพัน ส่วนผู้เป็นน้องชายคือคุณพร้อม ผู้เป็นบิดาของเธอ

          ทว่าเมื่อราว 7 ปีก่อน ตอนที่พรนับพันยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา ก็เกิดอุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิด คุณปู่ คุณย่า และพ่อ ของเธอจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ ทำให้เธอเติบโตมาภายใต้การดูแลของคุณลุง และคุณป้าสะใภ้ ซึ่งทั้งสองท่านก็ไม่มีทายาทสืบสกุล เนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพของคุณรัตนาผู้เป็นป้าสะใภ้ ท่านทั้งสองจึงเลี้ยงดูเธอดั่งลูกแท้ ๆ คนหนึ่ง

          พรนับพันจ้องมอง บ้านหลังใหญ่ที่เคยอบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บัดนี้ช่างเงียบเหงาจนน่าใจหาย

          ทว่าจู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงคนกำลังมีปากเสียงกันดังแว่วออกมาจากในตัวบ้าน หญิงสาวจึงไม่รอช้ารีบสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า เสียงโต้เถียงที่ฟังไม่ได้ศัพท์ที่เคยดังก่อนหน้านี้หายไป เหลือเพียงเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจากคุณรัตนา ซึ่งดังมาจากห้องทำงานของคุณพฤกษ์

          พรนับพันได้ยินแบบนั้นก็เกิดตกใจ เธอจึงรีบปรี่เข้าไปผลักประตูไม้สีน้ำตาลที่เปิดแง้มไว้อ้าออกจนสุด

          “เกิดอะไรขึ้นคะ คุณป้าร้องไห้ทำไม”

          “ยัยเกรซ ฮือ...ป้าจะทำยังไงดี...ฮือ”

คุณรัตนาโผเข้ากอดหลานสาวราวกับต้องการที่พึ่ง

          พรนับพันเองก็ทำอะไรไม่ถูก เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยเห็นคุณลุงและป้าสะใภ้ทะเลาะเบาะแว้งกันเลยสักครั้ง หญิงสาวจึงทำได้เพียงยกแขนขึ้นโอบกอดปลอบโยนให้ผู้เป็นป้าสงบลง

          “นี่มันเรื่องอะไรกันคะคุณลุง”

          “นี่ไม่ใช่เรื่องของหลาน ขึ้นห้องไปซะ ลุงมีเรื่องต้องคุยกับป้าเค้า”

          “แต่ว่า...” พรนับพันลังเล เพราะใจหนึ่งก็เป็นห่วงผู้เป็นป้าสะใภ้ที่กำลังร่ำไห้ปานจะขาดใจอยู่ในอ้อมกอดของเธอ

          “เกรซ ลุงบอกให้ออกไป” คุณพฤกษ์กล่าวเสียงเข้มนัยน์ตาดุ ทำเอาพรนับพันไม่กล้าโต้แย้ง หญิงสาวค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออกจากคุณรัตนา ก่อนกลับหลังหันก้าวเดินออกมาจากห้อง

          เธอหันกลับไปมองบานประตูไม้ที่ค่อย ๆ ปิดลง ด้วยใจที่หวังว่าท่านทั้งสองจะคุยกันด้วยดี

          พรนับพันเดินขึ้นมายังห้องนอนชั้นสอง โยนกระเป๋าสะพายคู่ใจลงบนเตียง ก่อนหันไปคว้าผ้าขนหนูสีขาวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเธอก็เดินกลับออกมาอีกครั้งในชุดลำลองแบบสบาย จากนั้นร่างบางก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนขนาดควีนไซต์ด้วยความ

เหนื่อยล้า

          ดวงตาคู่สวยเหม่อมองเพดานสีขาวอย่างเลื่อนลอย นึกถึงปัญหาที่ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่องก็ได้แต่ทอดถอนใจ

          ร่างบางพลิกตัวไปคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กมาเปิดออก ก่อนล้วงเข้าไปหยิบสมาร์ตโฟน

เครื่องหรูขึ้นมาเปิดเพื่อเช็กข้อความที่โดยปกติจะมีหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องงานจากต้นสังกัด ทว่าในวันนี้ข้อความที่เธอได้รับล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องการยกเลิกงานต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่เดินแบบ โชว์ตัว งานโฆษณา พิธีกรงานอิเวนต์ แม้กระทั่งงานรีวิวสินค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังถูกยกเลิกไปด้วย

          “เฮ้อ สงสัยต้องกินบุญเก่ายาวไปแล้วงานนี้”

          พรนับพันบ่นกับตัวเอง ถึงแม้เธอจะโดนพักงานอย่างไม่มีกำหนด ก็ยังโชคดีที่ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเธอขยันทำงานเก็บหอมรอมริบ ทำให้เงินในบัญชีมีอยู่ไม่น้อย

          หญิงสาวกดปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ก่อนวางลงบนที่นอนหนานุ่มและหันไปคว้าไอแพดบนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาเปิดซีรีส์เกาหลีเรื่องโปรดเพื่อดูต่อจากที่ค้างเอาไว้ จนกระทั่งเธอผล็อยหลับไป รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เด็กรับใช้ขึ้นมาเรียกให้ลงไปรับประทานอาหารเย็น