Chapter 1

          5 ปีต่อมา

          ณ ห้องประชุมใหญ่ของ Queen Agency

          พรนับพันในวัย 23 ปี นั่งเผชิญหน้ากับผู้บริหารสูงสุดของสถาบันพัฒนาบุคลิกภาพ อีกทั้งยังเป็นเอเจนซีชื่อดังที่ปั้นนายแบบและนางแบบขึ้นมาประดับวงการ

          นางแบบแถวหน้าของประเทศล้วนแล้วแต่เติบโตขึ้นมาจากสถาบันแห่งนี้ ซึ่งเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ทว่าชื่อเสียงที่เธออุตส่าห์สั่งสมมาอย่างยากลำบากกำลังจะถูกทำลายลงในพริบตา เนื่องจากเมื่อสองวันก่อนเธอดันไปมีเรื่องกับนางแบบสังกัดเดียวกัน

          ศกุนตลา นางแบบเด็กเส้นในสังกัด เกิดไม่พอใจที่พรนับพันทำงานใกล้ชิดสนิทสนมกับ

ภัทรพลแฟนหนุ่มของหล่อน

          ศกุนตลาเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของนายพลระดับสูง นั่นจึงทำให้เธอไม่เคยกลัวและเกรงใจใคร แม้กระทั่งบรรดาผู้บริหารสถาบันก็ยังต้องยอม เนื่องจากหวั่นเกรงต่ออิทธิพลของบิดาของหล่อน

          แรก ๆ หล่อนก็เพียงแค่พูดจาเหน็บแนมลอย ๆ ให้เธอได้ยิน ซึ่งพรนับพันก็ไม่เคยนำมาใส่ใจ และเธอก็พยายามวางตัวโดยรักษาระยะห่างกับภัทรพลมาโดยตลอด หากไม่ใช่เรื่องงานเธอก็ไม่เคยพูดคุยกับภัทรพลเป็นการส่วนตัว แต่ถึงกระนั้นศกุนตลาก็ยังคงระรานหาเรื่องเธอไม่เว้นแต่ละวัน

          จนกระทั่งเมื่อสองวันก่อน หลังจากเธอและภัทรพลเลิกกองถ่ายโฆษณา ก็พบว่าศกุนตลา

มารออยู่ก่อนแล้ว เพียงแค่เจอหน้ากันหล่อนก็อ้าปากแซะพรนับพันทันที ซึ่งโดยปกติหญิงสาวก็มักจะปล่อยให้มันผ่านไป ทว่าความเหนื่อยล้าจากการทำงานติดต่อกันหลายวัน ทำให้เธออารมณ์ไม่สู้ดีนักจึงสวนกลับศกุนตลาไปทันควัน และนั่นทำให้หล่อนโกรธจนควบคุมสติไม่ได้ พุ่งเข้ามาตบพรนับพันจนหน้าหัน และใครจะยอมถูกกระทำฝ่ายเดียว พรนับพันจัดการสวนกลับไปสองฉาดใหญ่

          ทว่าโชคดีที่ทีมงานเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน จับสองสาวแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง ศกุนตลาถูกภัทรพลลากกลับบ้าน ส่วนพรนับพันก็ขึ้นรถมากับผู้จัดการส่วนตัว

          แต่เรื่องมันไม่ได้จบเพียงแค่นั้น เพราะมีทีมงานถ่ายคลิปเอาไว้ได้ และนำไปปล่อยในโลกโซเชียล จนเกิดเป็นประเด็นร้อนแรง

         #นางแบบตบกันแย่งผู้ชาย

         #นางแบบชื่อย่อ พนพ. แย่งแฟน

          หลังเกิดข่าวฉาวพรนับพันก็เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านสองวันเต็ม ๆ จนกระทั่งต้นสังกัดเรียกตัวเข้าพบเป็นการด่วน

          และในตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ภายในห้องประชุมที่มีอุณหภูมิเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ ซึ่งนั่นก็พลอยทำให้มือบางสองข้างเย็นเฉียบจนแทบจะไร้ความรู้สึก ข้างกายของเธอมีเจิดจรัส ผู้จัดการส่วนตัวที่ทางต้นสังกัดส่งมาดูแลเธอตั้งแต่เริ่มเข้าวงการเมื่อห้าปีก่อน

          “เกรซ” ผู้บริหารสูงสุดที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเรียบ

          “...” พรนับพันเงยหน้าขึ้นสบตาผู้บริหารหญิงวัยกลางคน พลางจ้องมองใบหน้าของท่านด้วยใจเต้นระส่ำ รอฟังบทสรุปของเรื่องที่เกิดขึ้นว่าจะเป็นไปในทิศทางไหน ซึ่งเธอก็ได้เตรียมใจเอาไว้ก่อนแล้ว

          “พี่ขอโทษนะที่จะต้องบอกว่า เราคงต้องพักงานเกรซไปสักระยะ เพื่อรอให้เรื่องนี้มันซาไปก่อน”

          “อะไรนะคะ” พรนับพันเอ่ยถามเสียงสั่น

          “มันไม่แรงไปเหรอคะบอส ก็ในเมื่อยัยเกรซไม่ได้ทำอะไรผิด เราให้ยัยเกรซแถลงข่าวชี้แจงก็ได้นี่คะ” ผู้จัดการสาวกล่าวแย้งขึ้นด้วยความอยากปกป้องพรนับพัน

          “มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นนะจรัส” ผู้บริหารสาวกล่าวจบก็ถ่มลมหายใจออกมาราวกับต้องการระบายความกลัดกลุ้ม

          “มันไม่ง่ายยังไงกันคะบอส ก็ปกติเวลาเกิดเรื่องแบบนี้ทางเราก็มีแนวทางในการรับมือ” เจิดจรัสขึ้นเสียงเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ทำเอาผู้บริหารสาวซึ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจำต้องรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมา

          “เรื่องนี้ผู้ใหญ่ขอมา เขาบอกว่าถ้าทำแบบนั้นศกุนตลาจะเสียหาย”

          เมื่อได้ยินแบบนั้นพรนับพันถึงกับมองเจ้านายที่เธอรักและเคารพด้วยสายตาตัดพ้อ ตลอดระยะเวลาที่เธอทำงานภายใต้สังกัด Queen Agency เธอสร้างเม็ดเงินมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาไม่รู้ตั้งเท่าไร

          แต่ทว่าวันนี้เธอกลับได้รับสิ่งตอบแทนโดยการให้ก้มหน้ายอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งนั่นก็เหมือนให้เธอยอมรับว่าเป็นมือที่สามไปโดยปริยาย

          “พ่อยัยนี่อีกแล้วเหรอคะ” เจิดจรัสกล่าวถึงบิดาของศกุนตลาอย่างหัวเสีย เพราะไม่ว่าศกุนตลาจะก่อเรื่องอะไรไว้ ไม่ว่าจะเป็นเบี้ยวงาน ด่าทีมงาน ทำร้ายผู้ช่วย หล่อนก็จะได้บิดาใช้อิทธิพลเข้ามาจัดการให้ทุกครั้ง

          “พอเถอะค่ะพี่จรัส” พรนับพันเอ่ยพร้อมยื่นมือออกไปสัมผัสแขนของผู้จัดการสาวเป็นเชิง

ห้ามปราม เพราะไม่อยากให้เจิดจรัสต้องมาเดือดร้อนไปด้วยอีกคน “ถ้าบอสไม่มีเรื่องอะไรแล้วเกรซขอตัวนะคะ”

          “เอ่อ พี่จะคุยเรื่องต่อสัญญาที่เราตกลงกันไว้ด้วย เกรซจะต่ออีกห้าปีใช่ไหม พี่จะได้ให้เลขาฯเตรียมสัญญา”

          พรนับพันลอบถอนหายใจก่อนฝืนยิ้มออกมา เดิมทีเธอเคยมีความตั้งใจอย่างแรงกล้าว่าจะต่อสัญญาแน่นอน ทว่าเมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาหญิงสาวก็เริ่มลังเล

          “เกรซขอคิดดูก่อนละกันนะคะ เกรซลาค่ะ” พรนับพันยกมือไหว้ผู้บริหารสาวก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้ โดยมีเจิดจรัสลุกขึ้นตามมา

          “เดี๋ยวจรัส” เสียงเข้มของผู้บริหารทำเอาสองสาวต้องหยุดชะงักและหันกลับไปอีกครั้ง “ตั้งแต่วันนี้ไปเธอต้องไปดูแลศกุนตลา”

          “อะไรนะคะ ทำไมบอสทำแบบนี้” เจิดจรัสเอ่ยถามเสียงสูง

          “ทางนั้นเขาขอมาน่ะ เธอรีบไปเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนขับรถไปส่งเกรซเอง”

          ทันทีที่ผู้บริหารสาวกล่าวจบก็รีบลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปทางประตูอีกฝั่ง ส่วนพรนับพันก็จูงมือผู้จัดการคนสนิทเดินออกมาทางประตูฝั่งตรงข้าม บัดนี้กลายเป็นว่าเธอต้องลูบหลังเจิดจรัสเพื่อปลอบให้หล่อนใจเย็นลง เพราะเธอรู้ดีว่าเจิดจรัสนั้นรังเกียจนิสัยของศกุนตลามากเพียงใด

          “พี่จรัสใจเย็น ๆ นะ เกรซไม่อยู่เขาคงไม่หาเรื่องใครแล้วแหละ”

          “น้อยไปสิเกรซ ยัยนั่นน่ะร้ายโดยกมลสันดาน หาเรื่องทุกคน ถึงเกรซจะไม่อยู่มันก็คงไปไล่กัดคนอื่นต่อ เลิกคิดไปได้เลยว่าจะสงบสุข”

          “เอาน่า เดี๋ยวเกรซกลับมาบอสก็คงให้พี่จรัสมาดูแลเกรซเหมือนเดิม คิดเสียว่านี่คือบททดสอบชีวิต หลังจากผ่านไปเราจะเจอสิ่งที่ดีกว่า” พรนับพันกล่าวพร้อมยิ้มให้กำลังใจเจิดจรัส

          “เฮ้อ ยัยหนูพลังงานบวกของพี่ ถ้าไม่มีเธอแล้วพี่จะซึมซับสิ่งดี ๆ จากใครเนี่ย หืม” เจิดจรัสยกมือขึ้นวางลงบนไหล่บอบบางด้วยความเอ็นดู

          พรนับพันแม้ภายนอกเธอจะต้องสวมบทบาทนางแบบสาวสุดเซ็กซี่ ทว่าเนื้อในนั้นเธอคือเด็กสาวที่มีจิตใจดี ใครอยู่ใกล้ก็พลอยมีความสุขไปด้วย

          “ถ้าอยากได้กำลังใจก็มาหาเกรซได้ทุกเมื่อเลยนะคะพี่จรัส”

          “จ้า”

          ขณะที่สองสาวกำลังคุยกันท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มดีขึ้น ก็มีเสียงแหลมดังขึ้นจากทางด้านหลัง

          “จรัส บอสให้เธอมาดูแลฉันไม่ใช่เหรอ มัวแต่ทำอะไร” ศกุนตลายืนกอดอกมองสองสาวด้วย

แววตาผู้ชนะ ทำเอาเจิดจรัสเกือบเกิดอารมณ์

เดือดดาลขึ้นอีกรอบ

          “พี่จรัสไปเถอะค่ะ เอาไว้เจอกัน”

          “โอเค พักผ่อนเยอะ ๆ นะ มีอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอด”

          “ค่ะ”

          พรนับพันยิ้มรับ ก่อนยืนมองผู้จัดการคนสนิทเดินตามศกุนตลาออกไปจนลับสายตา