Chapter 6

หลังจากพรนับพันกลับมาถึงบ้าน เธอก็ได้มาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับคุณรัตนาได้รับรู้ รวมถึงข้อตกลงในการชดใช้หนี้เป็นเวลาหนึ่งปี เมื่อผู้เป็นป้าสะใภ้ได้รับฟังจนจบก็แทบจะเป็นลมล้มพับ นั่งร้องห่มร้องไห้ด้วยความสงสารหลานสาวจับใจ ถึงแม้จะไม่ได้เป็นป้าหลานร่วมสายเลือด ทว่าท่านก็รักพรนับพันราวกับเป็นลูกในไส้ หัวอกคนที่เปรียบเสมือนแม่อีกคนแทบจะขาดรอน ๆ

          “เกรซ ป้าจะขายที่ดินมรดกของป้าเอามาใช้หนี้ให้เอง หนูไม่ต้องไปทำงานกับเขาหรอก”

คุณรัตนากล่าวเสียงสะอื้น

          “ไม่ได้นะคะคุณป้า” พรนับพันตกใจรีบปฏิเสธทันที เพราะที่ดินเหล่านั้นเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษของคุณรัตนา ซึ่งเธอรู้ดีว่าท่านรักและหวงแหนมันมากแค่ไหน แม้ว่าจะมีมูลค่ามหาศาล ทว่าก็มีคุณค่าทางจิตใจเกินกว่าจะตีเป็นราคาค่างวดได้

          “ทำไมล่ะลูก หืม”

          “เกรซไม่อยากให้คุณป้าต้องมาเดือดร้อนเพราะคุณลุงอีกแล้ว แค่นี้คุณป้าก็ต้องทุกข์ใจมากพอแล้ว เกรซอยากจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองค่ะ”

          “เกรซ...รู้ใช่ไหมว่าป้ารักเกรซมาก เกรซคือครอบครัวที่เหลืออยู่ของป้านะ” คำกล่าวของคุณรัตนาทำเอาหญิงสาวน้ำตารื้นด้วยความตื้นตัน เธอเข้าสวมกอดท่านพลางซบลงบนอก

          “เกรซรู้ค่ะ รู้มาเสมอ และเกรซก็รักคุณป้ามากเหมือนกัน เกรซถึงยอมไม่ได้ที่จะให้คนที่เกรซรักต้องเสียสละเพื่อเกรซ”

          “ถ้างั้นก็ตามใจ ป้าคงได้แต่สวดมนต์อ้อนวอนให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครองหลานป้า แต่ถ้าไม่ไหวก็ไปอยู่กับป้าที่ออสเตรเลียนะลูก และถ้าต้นสังกัดเขาให้กลับไปทำงานเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกที” คุณรัตนาว่าพลางลูบแผ่นหลังบอบบางของหลานสาวแผ่วเบา

          “ค่ะ แล้วเกรซจะโทรหาคุณป้าทุกวันนะคะ” ว่าจบเธอก็ผละออกจากอกคุณรัตนาขึ้นมาหอมแก้มท่านฟอดใหญ่

          “ป้าคงคิดถึงหนูแย่เลย”

          “ถ้าเกรซลางานได้เกรซจะไปเยี่ยมนะคะ”

          “จ้า”

          พรนับพันยิ้มกว้างให้กับป้าสะใภ้ ทว่าจู่ ๆ รอยยิ้มนั้นก็พลันหายไป เมื่อเธอนึกบางอย่างขึ้นมาได้

          “เอ่อ คุณป้าคะ แล้วเรื่องคุณลุง...” พรนับพันตัดสินใจเอ่ยถามออกไป คุณรัตนามองหน้าหลานสาวด้วยแววตาเศร้า

          “เขาไม่รับสายป้า ทั้งที่ป้าอยากจะเคลียร์ให้มันจบก่อนออกเดินทาง แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ป้าตั้งทนายทำเรื่องฟ้องหย่าแล้ว หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก”

          “ค่ะ คุณลุงก็ไม่รับสายเกรซเหมือนกัน”

พรนับพันกล่าวออกมาเสียงสั่น นึกน้อยใจในโชคชะตา การที่คุณพฤกษ์ตัดขาดจากกันแบบนี้ นั่นทำให้เธอกลายเป็นคนไร้ญาติขาดมิตรไปโดยปริยาย

          “เกรซ ไม่ว่ายังไงหนูก็ยังเป็นหลานป้า หลานที่ป้ารักที่สุด ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของป้าได้ จำเอาไว้นะลูก”

          คำกล่าวของผู้เป็นป้าสะใภ้ ทำเอาหยดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตา ก่อนโผเข้ากอดคุณรัตนา

           สองป้าหลานพูดคุยกันต่ออีกสักพักก็แยกย้ายกันไปเริ่มลงมือเก็บข้าวของสำคัญและเครื่องใช้ที่จำเป็นเพื่อเตรียมตัวย้ายออกจากบ้าน

          ส่วนทรัพย์สมบัติที่เป็นของคุณพฤกษ์นั้นไม่มีใครนึกอยากแตะต้อง อีกทั้งพรนับพันพยายามติดต่อหาผู้เป็นลุงหลายต่อหลายครั้ง ทว่าก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย คุณรัตนาจึงบอกทุกคนในบ้านว่าไม่ต้องไปสนใจ

          ส่วนคนรับใช้และคนงานในบ้าน ถึงแม้ว่าจะถูกเลิกจ้างกะทันหัน แต่พรนับพันก็ให้เงินชดเชยไปมากพอสมควร

          เวลาสามวันนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงวันที่พรนับพันต้องบอกลากับคุณรัตนา

          ในช่วงเวลาเช้าตรู่หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกวูบโหวงภายในใจ เพียงแค่คิดว่าจะต้องย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้เธอก็แทบหมดเรี่ยวแรง ไม่อยากลุกขึ้นจากเตียงนอนหนานุ่มอันคุ้นเคย ทว่าก็ต้องฝืนกายลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว

          เมื่อลงไปถึงชั้นล่างของบ้าน ก็พบว่ารถจากสนามบินกำลังจะมารับคุณรัตนาพอดี สองป้าหลานกล่าวลากันด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนที่เธอจะเดินออกมาส่งคุณรัตนาหน้าบ้าน

          พรนับพันยืนมองป้าสะใภ้ขึ้นไปนั่งในห้องโดยสารด้านหลังของรถซีดานสีขาว ก่อนที่รถจะขับเคลื่อนออกไปจนลับตา เมื่อหันกลับมาเธอก็พบว่ารถตู้สีดำคันงามกำลังจอดรออยู่ พร้อมพลขับหนุ่มที่เธอเคยพบหน้าเมื่อสามวันก่อน

          “มานานหรือยังคะ”

          “ครับ”

          “อ้าว แล้วทำไมให้เรียกคะ”

          “ท่านบอกว่าให้รอครับ” คิ้วเรียวสวยขมวดย่นให้กับคำตอบของพลขับหนุ่ม

          “ค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันไปเอากระเป๋าก่อนนะคะ”

          สิ้นเสียงหวาน พลขับหนุ่มก็ส่งสัญญาณมือ จากนั้นก็มีชายฉกรรจ์ชุดดำสองคนเดินออกมาจากด้านหลังรถตู้ ทำเอาพรนับพันสะดุ้งเล็กน้อย

          “กระเป๋าอยู่ที่ไหนครับ”

          “ยะ...อยู่ตรงประตูบ้านข้างในค่ะ”

          พรนับพันยืนมองชายชุดดำสองคนก้าวเดินฉับ ๆ เข้าไปในบ้าน ดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นกระบอกปืนสีดำเมื่อมที่เหน็บข้างกายก็รีบหลบไปยืนตัวลีบ

          จากนั้นเพียงไม่นานบอดีการ์ดหนุ่มทั้งสองก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทางคนละใบ

          “มีแค่เหรอครับ” หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยถาม

          “ใช่ค่ะ”

          พรนับพันตอบพร้อมฝืนยิ้มเจื่อน ก่อนค่อย ๆ เดินไปขึ้นรถตู้สีดำคันงามที่จอดรออยู่

          เมื่อเธอขึ้นไปนั่งบนรถเป็นที่เรียบร้อย พลขับหนุ่มก็รีบขึ้นมานั่งประจำตำแหน่งก่อนที่จะขับเคลื่อนยานพาหนะคันหรูออกจากหน้าบ้าน

          พรนับพันหันมองรอบกายก็นึกแปลกใจที่บอดีการ์ดหนุ่มทั้งสองไม่ได้ขึ้นมาด้วยกัน จนกระทั่งเธอหันไปเห็นชายชุดดำทั้งสองกระโดดขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ท้ายรถ ก่อนที่คันหนึ่งจะขับแซงขึ้นมานำหน้า ส่วนอีกคันขับตามรั้งท้าย

          เพียงเวลาไม่นาน รถตู้คันงามก็พาเธอมาถึงที่หมาย