Chapter 7

ทันทีที่ล้อทั้งสี่จอดนิ่งสนิท วิศรุตที่ยืนรออยู่หน้าคฤหาสน์ก็รีบเดินมาเปิดประตูให้เธอ

          “เชิญครับ คุณพรนับพัน”

          “ขอบคุณค่ะ คุณวิศรุต เอ่อ คุณเรียกฉันว่าเกรซเฉย ๆ ก็ได้นะคะ ต่อไปนี้เราคงต้องร่วมงานกันอีกนาน” 

          “ครับคุณเกรซ” วิศรุตตอบรับพร้อมเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางสองใบที่บอดีการ์ดหนุ่มขนลงมาจากรถก็เกิดความข้องใจ “ของคุณเกรซมีแค่นี้เหรอครับ”

พรนับพันได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแห้งออกมา

“เกรซเอาพวกของแบรนด์เนมราคาแพงไปขายหมดแล้วค่ะ” วิศรุตพยักหน้ารับ ก่อนผินหน้าไปยังประตูทางเข้าคฤหาสน์ พร้อมผายมือออกมา

“งั้นเชิญด้านในดีกว่าครับคุณเซบาสเตียนรออยู่”

          นางแบบสาวยิ้มรับ ก่อนเดินตามวิศรุตไปตามทางเดินทอดยาว ผ่านห้องโถงรับรองแขกหรูหราขนาดใหญ่ที่บรรดาสาวใช้ในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง บางคนเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ เมื่อเธอพยายามส่งยิ้มทักทาย กลับทำให้สาวใช้เหล่านั้นตกใจรีบก้มหน้าหลบตา

          เมื่อวิศรุตพาเธอมาถึงห้องทำงานของเซบาสเตียน ชายหนุ่มก็ผลักประตูเข้าไปด้านใน ภายในห้องทำงานไม่ได้มีเพียงเจ้าของเคหสถานเท่านั้น ทว่ามีสาวสวยสองคนกำลังยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของเซบาสเตียน

          “อ้าว มาแล้วเหรอเกรซ” เซบาสเตียนเรียกชื่อเล่นของเธอราวกับคนคุ้นเคย ทำเอาเจ้าของชื่อชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

          “ค่ะ สวัสดีค่ะ” พรนับพันกล่าวทักทายพร้อมยกมือไหว้ชายผู้ที่กำลังจะกลายเป็นเจ้านายของเธอตลอดหนึ่งปีเต็ม

          เซบาสเตียนลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเดินตรงมาหาเธอ ก่อนเข้าประชิดและยกมือหนาขึ้นโอบเอวบาง พรนับพันตกใจเล็กน้อย ทว่าเธอก็ไม่ขัดขืน เพราะเกรงว่าจะเป็นการหักหน้ามาเฟียหนุ่มต่อหน้าลูกน้อง

          เธอยอมเดินตามชายหนุ่มมานั่งลงบนโซฟาตัวยาวแต่โดยดี

          “มารี เธอออกไปได้” น้ำเสียงราบเรียบค่อนไปทางกระด้างเอ่ยขึ้น ทำให้หนึ่งในหญิงสาวที่ยืนอยู่โค้งศีรษะรับ และเดินจากไป เหลือเพียงหญิงสาวอีกคนที่ดูท่าทางน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

          “เกรซ นี่คือวิภาวี เป็นน้องสาวของวิศรุต และผมจะยกให้เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของคุณ” เซบาสเตียนกล่าวจบวิภาวีก็ยิ้มสดใสส่งมาให้กับเธอ

          “อะไรนะคะ เกรซต้องมีผู้ช่วยด้วยเหรอคะ ช่วยอะไรค่ะ” พรนับพันหันมาเอ่ยถามมาเฟียหนุ่มพร้อมเลิกคิ้วสูง

          “ช่วยทุกอย่าง ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไร วิภาวีต้องทำ”

          “แต่ว่า...”

          “ไม่มีแต่ เพราะวิภาวีกับวิศรุตคือคนที่ไว้ใจได้รองจากผม”

          “...” เมื่อถูกนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นจ้องเขม็งเธอก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ จึงได้แต่นั่งสงบปากสงบคำอย่างยอมจำนน

          “สองคนออกไปรอข้างนอกก่อน” เซบาสเตียนออกคำสั่งเสียงเข้ม สองพี่น้องก็รีบออกไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้พรนับพันมองตามตาละห้อย

เมื่ออยู่ภายในห้องตามลำพัง หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จะว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวก็ไม่ใช่ เพราะหลังจากที่ได้พบกันเมื่อสามวันก่อน เธอรู้สึกคุ้นเคยกับชายหนุ่มราวกับรู้จักกันมานาน ความรู้สึกที่เคยหวาดกลัวก็พลันหายไป มันกลายเป็นความประหม่าเข้ามาแทนที่ ด้วยไม่รู้ว่าจะรับมือต่อชายผู้นี้อย่างไร อาจเป็นเพราะดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น ที่จ้องมองราวกับจะกลืนกินเธอทุกครั้งที่มีโอกาส

พรนับพันรีบขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นทิ้งไป ก่อนตัดสินใจหันมาเผชิญหน้าคนข้างกาย ทว่าพอเธอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น

ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ ใกล้จนเธอได้กลิ่นหอมละมุนจากน้ำหอมแบรนด์ดังที่ให้ความรู้สึกสะอาดสดชื่น ทำเอาเธอเผลอสูดดมอย่างลืมตัว

เมื่อดวงตาทั้งคู่สบประสานกัน เธอจึงรีบถอยออกห่าง แต่กลับถูกมือหนารั้งเอวบางเอาไว้

“นี่คุณเซบาสเตียน คุณจะทำอะไร คุณตั้งใจจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่ไหม”

“แบบนี้มันแบบไหน เกรซเข้าใจว่ายังไง หืม” เขาเอ่ยถามออกมาด้วยเสียงนุ่มทุ้ม แบบที่เธอไม่เคยได้ยิน พร้อมใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่เกี่ยวปลายผมลอนยาวสีน้ำตาลของเธอขึ้นมา

“คุณจะบังคับขืนใจเกรซเหรอคะ” เธอกล่าวออกมาด้วยเสียงหวานอันสั่นพร่า ทว่าดวงตาคู่สวยนั้นพร้อมสู้ ทำให้คนตัวโตกระตุกยิ้มเล็กน้อยด้วยความชอบใจ

“ถึงผมจะต้องการคุณขนาดไหน แต่ผมก็ไม่มีวันบังคับคุณหรอกเกรซ” เซบาสเตียนเกี่ยวปลายผมนุ่มสลวยขึ้นมาจุมพิต ทำเอาใบหน้าสวยหวานแดงซ่าน

“ต้องการ....หมายความว่า...”

“ก็หมายความตามนั้น คุณไปพักผ่อนเถอะ ผมมีงานต้องทำ”

เซบาสเตียนรวบเอวบางดึงคนตัวเล็กลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนเดินพาเธอมาส่งหน้าห้อง ทันทีที่ประตูไม้สีน้ำตาลเปิดออกก็พบว่าวิศรุตและวิภาวียืนรออยู่แล้ว

“ดูแลคุณเกรซให้ดี”

“ครับ/ค่ะ”

เมื่อรับคำสั่งจากเจ้านายอย่างหนักแน่น สองพี่น้องก็เดินนำพรนับพันออกไป โดยมีสายตาลุ่มลึกของเซบาสเตียนมองตามไปจนลับตา