Share

เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน
เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน
Penulis: ทานตะวัน

บทที่ 1

Penulis: ทานตะวัน
“ท่านประธานเสิ่น คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะปล่อยรูปและวิดีโอพวกนี้ของคุณลู่กับคุณสวีในวันแต่งงาน?”

เสิ่นโย่วหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างหนักแน่น “ฉันแน่ใจ”

“จริงสิ ช่วยทำวีซ่าให้ฉันด้วย วันแต่งงานฉันจะไปต่างประเทศ อย่าแพร่งพรายออกไปล่ะ”

ปลายสายรีบตอบกลับมาทันที “ได้ค่ะท่านประธานเสิ่น ฉันจะรีบไปดำเนินการให้เดี๋ยวนี้ค่ะ”

หลังจากวางสาย เสิ่นโย่วหนิงยืนนิ่งอยู่ในห้องเป็นเวลานาน

เดิมทีเธอไม่ได้ตั้งใจจะทำถึงขนาดนี้

ถ้าหากเธอไม่ไปเจอว่าลู่ซือเฉินแอบซุกซ่อนรังรักไว้นอกบ้านเสียก่อน

แถมคนที่เขา “ซุก” เอาไว้ ก็ดันเป็นผู้หญิงที่เคยทำร้ายเขาเจ็บแสบที่สุด

รักแรกของเขา... สวีม่าน

เมื่อเช้านี้เอง เสิ่นโย่วหนิงได้รับที่อยู่จากนักสืบเอกชน

เธอตามที่อยู่นั้นไป จนพบกับวิลล่าที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลแต่กลับตกแต่งไว้อย่างอบอุ่นสวยงาม

“ในเมื่อคุณตัดใจเรื่องที่ผมจะแต่งงานไม่ได้ งั้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าคุณก็มาแย่งตัวเจ้าบ่าวสิ!”

“สวีม่าน ขอแค่คุณกล้าปรากฏตัวในวันงาน ผมก็กล้าแต่งงานกับคุณ!”

เสิ่นโย่วหนิงเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงคู่หมั้นของตัวเองพูดประโยคเหล่านั้นกับผู้หญิงคนอื่น

ภายในห้อง ผู้หญิงคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาแล้วให้คำมั่นสัญญา

“ได้ค่ะ วันแต่งงาน ฉันจะเป็นคนไปแย่งคุณกลับมาจากมือของเสิ่นโย่วหนิงเอง!”

เมื่อลู่ซือเฉินได้ยินคำพูดของสวีม่าน ขอบตาเขาก็พลันเปียกชื้นขึ้นมาด้วยความซาบซึ้งใจ

วินาทีต่อมา ทั้งสองก็โผเข้ากอดจูบกันอย่างหักห้ามใจไม่อยู่

เสิ่นโย่วหนิงยืนมองภาพเหตุการณ์นั้นอยู่หน้าประตู หัวใจก็เจ็บปวดจนแทบจะระเบิด

ลู่ซือเฉินช่างหลอกลวงเก่งเหลือเกิน

หลอกจนเธอหลงเชื่อคำสาบานตอนขอแต่งงานที่ว่าจะรักเดียวใจเดียวไปชั่วชีวิต จนกระทั่งตอนนี้ถึงได้มารู้ว่าที่นี่คือรังรักของเขากับรักแรกอย่างสวีม่าน

เสิ่นโย่วหนิงข่มความรู้สึกที่อยากจะผลักประตูเข้าไป แล้วหันหลังเดินจากมา

ในวินาทีนั้นเอง เธอได้แอบตัดสินใจทำเรื่องที่จะทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง

ในงานแต่งงานอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ก่อนที่แผนการชิงตัวเจ้าบ่าวของพวกเขาจะเริ่มขึ้น... เธอจะเป็นฝ่ายหนีงานแต่งไปเอง!

เสิ่นโย่วหนิงไม่ได้ขับรถ แต่เดินกลับบ้านมาตลอดทาง

สาวใช้เห็นสภาพของเธอที่ดูเหนื่อยล้าเต็มทนก็ตกใจแทบแย่ รีบประคองเธอเข้ามาผิงไฟในบ้าน แล้วรีบร้อนเทน้ำร้อนให้ดื่ม

“คุณหนูคะ ออกไปข้างนอกทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าหนาๆ หน่อยคะ ถ้าเกิดเป็นหวัดขึ้นมา ประธานลู่ได้โมโหอาละวาดอีกแน่!”

แต่เสิ่นโย่วหนิงกลับเหมือนไร้ความรู้สึก เธอไม่พูดจาอะไร หันหลังเดินกลับเข้าห้องไป

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง เสิ่นโย่วหนิงก็ยกมือกุมหน้าอก แล้วค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยสงสัยในความรักที่ลู่ซือเฉินมีต่อเธอเลย

เพียงเพราะเสิ่นโย่วหนิงบอกว่าชอบ เขาก็ยอมบินไปไกลถึงอเมริกาใต้เพื่อสั่งทำสร้อยข้อมือเพชรสุดหรูให้เธอด้วยตัวเอง

หรือตอนที่เสิ่นโย่วหนิงโดนมอมเหล้าไปแค่สองแก้ว เขาก็ไม่ลังเลที่จะล้มโต๊ะ แล้วฉีกสัญญามูลค่ากว่าห้าร้อยล้านบาททิ้งทันที

ประธานหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิการค้าที่ดุเดือดเลือดพล่านมานับไม่ถ้วน กลับยอมลดตัวลงมาขอเสิ่นโย่วหนิงแต่งงาน แถมตอนขอยังตื่นเต้นจนมือสั่น

หลังจากขอแต่งงานสำเร็จ เหล่าไฮโซคนดังทั่วเมืองไห่เฉิงต่างก็เฝ้ารองานวิวาห์แห่งศตวรรษของทั้งคู่ที่จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

แต่มีเพียงเสิ่นโย่วหนิงเท่านั้นที่รู้ว่า มันเป็นไปไม่ได้แล้ว เพราะ… ลู่ซือเฉินนอกใจเธอ

เดิมทีเธอตั้งใจจะมาจับเข่าคุยกับลู่ซือเฉินดีๆ แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาได้ยินคำพูดที่กระแทกใจเข้าอย่างจังแบบนี้

ชิงตัวเจ้าบ่าว? ลู่ซือเฉินเห็นเธอเป็นตัวอะไรกันแน่?

แล้วหน้าตาของตระกูลเสิ่นของเธอล่ะ จะเอาไปไว้ที่ไหน?

เสิ่นโย่วหนิงลูบแหวนหมั้นบนนิ้วมือเบาๆ แล้วค่อยๆ หลับตาลง

เธอกำลังคิดว่า ถ้าหากมันไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้นเลย ลู่ซือเฉินจะให้สวีม่านมาแย่งตัวเจ้าบ่าวได้ยังไง?

และสิ่งที่เธอจะทำ ก็คือการหนีงานแต่งต่อหน้าธารกำนัล… ก่อนที่ฉากแย่งตัวเจ้าบ่าวจะมาถึง

ในงานแต่งงานอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เธอจะหายตัวไปจากโลกของลู่ซือเฉินอย่างถาวร!

และจะมอบของขวัญชิ้นสำคัญที่เขาไม่มีวันลืมเลือนไปตลอดชีวิต…

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 28

    ในที่สุดเสิ่นโย่วหนิงก็ห้ามใจไม่ไหว หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาเธอเปิดอ่านผ่านๆ ไปสองหน้า ก็เริ่มรู้สึกถึงความไม่ธรรมดาเธอเริ่มพลิกหน้ากระดาษย้อนกลับไปอ่านตั้งแต่ต้นอย่างหยุดไม่ได้จนกระทั่งเปิดย้อนไปถึงหน้าแรก หัวใจของเสิ่นโย่วหนิงก็เต้นรัวราวกับกลองศึกเธอคิดไม่ถึงเลยว่า ในใจของเซี่ยหนานซิง เขาเต็มใจที่จะแต่งงานกับเธอมาตั้งแต่ต้นตั้งแต่อายุสิบห้า ปีที่เขาเพิ่งเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่ารัก สมุดบันทึกของเขาก็เต็มไปด้วยชื่อของเธอทุกเช้าเขาจะมายืนรอเธอไปโรงเรียนที่หน้าประตูบ้าน ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์เขาจะสรรหาข้ออ้างสารพัดเพื่อมาหาเธอนับครั้งไม่ถ้วนที่เขาเกือบจะเก็บซ่อนความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจไว้ไม่ไหวแต่เขากลัว กลัวว่าจะถูกปฏิเสธ กลัวว่าสุดท้ายจะมองหน้ากันไม่ติดแม้แต่ในฐานะเพื่อนเขาจึงเลือกที่จะถอยออกมาหนึ่งก้าว เพื่อรักษาสถานะเพื่อนสนิทที่สุดนี้เอาไว้จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอมีแฟน เขาจึงหนีไปเมืองนอกและเมื่อเธอเจ็บช้ำจากความรัก เขาก็เป็นฝ่ายบากหน้าไปหาพ่อแม่เธอ เพื่อขอข้ออ้างที่ฟังดูสมเหตุสมผลในการไปรอรับเธอที่สนามบินในวันที่อยู่บนภูเขาหิมะ เซี่ยหนานซิงอธิษฐานต่อหน้า

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 27

    เนื่องจากเรื่องนี้สร้างแรงสั่นสะเทือนในโลกออนไลน์อย่างมหาศาล พฤติกรรมการสร้างเรื่องเท็จของสวีม่านจึงกำลังจะถูกตั้งข้อหาและสอบสวนเธอจนตรอกไร้ทางหนี จึงทำได้เพียงบากหน้าไปหาลู่ซือเฉินอีกครั้งเธอคิดเข้าข้างตัวเองว่า ลู่ซือเฉินไม่มีทางที่จะไม่มีเยื่อใยให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียวขอแค่เธอเอาความตายมาขู่ ลู่ซือเฉินจะต้องไม่ยอมเห็นเธอตายแน่ๆแต่ทว่าครั้งนี้ ลู่ซือเฉินกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พบหน้าเขาเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีสวีม่านสติแตกโดยสมบูรณ์ทั้งที่เมื่อก่อนเธอเคยเป็นที่หนึ่งในใจของลู่ซือเฉินมาตลอด แต่ทำไมตอนนี้ทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้สุดท้าย เธอก็โยนความผิดทั้งหมดไปที่เสิ่นโย่วหนิงเธอคิดว่า ขอแค่โลกนี้ไม่มีคนชื่อเสิ่นโย่วหนิง ลู่ซือเฉินก็จะกลับมารักเธอที่สุดเหมือนเดิมดังนั้นในเย็นวันหนึ่ง สวีม่านจึงขับรถมุ่งหน้ามายังตึกสำนักงานของเสิ่นซื่อกรุ๊ปดูท่าทางสวีม่านคงจะเสียสติไปแล้วจริงๆเธอจอดรถดักรออยู่แถวนั้นนานสองนาน เตรียมการไว้ว่าทันทีที่เสิ่นโย่วหนิงโผล่หัวออกมา เธอจะพุ่งชนให้ตายคาที่พลบค่ำ ในที่สุดเธอก็เห็นเสิ่นโย่วหนิงทันทีที่เห็นเสิ่นโย่วหนิง ดวงตาของเธอก็แดงก่ำ

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 26

    เสิ่นโย่วหนิงวางสายโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งนี่เป็นคู่ค้ารายที่แปดแล้วที่ติดต่อมาขอยกเลิกสัญญาขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เสิ่นซื่อกรุ๊ปต้องเจอกับความเสียหายที่ประเมินค่าไม่ได้แน่เธอจะมัวแต่นั่งร้อนใจอยู่ที่นี่ไม่ได้ เธอรีบคว้ากุญแจรถ บึ่งไปที่บริษัทคู่ค้าทันทีที่ชั้นล่างของตึกสำนักงาน เธอต้องเปลืองน้ำลายเจรจาอยู่นานกว่าพนักงานต้อนรับจะยอมพาเธอขึ้นไปพอเดินไปถึงหน้าประตู เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูแว่วมาพอมองเข้าไป ก็เห็นเซี่ยหนานซิงยอมลดศักดิ์ศรี ถือปึกเอกสารหนาเตอะกำลังพยายามอธิบายอะไรบางอย่างกับคู่ค้าอยู่“ประธานจางครับ จากสถิติข้อมูลเชิงลึก เสิ่นซื่อกรุ๊ปมีศักยภาพในการเติบโตในเมืองไห่เฉิงสูงมาก หวังว่าท่านจะยอมให้โอกาสเสิ่นซื่ออีกสักครั้งนะครับ”“แล้วท่านวางใจได้เลย เสิ่นซื่อไม่มีทางล้มง่ายๆ แน่นอน ตระกูลเซี่ยกับตระกูลเสิ่นดองกันแล้ว ผมจะทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยพยุงพวกเขาให้ผ่านวิกฤตนี้ไปให้ได้ครับ”ประธานจางไม่พูดอะไรสักคำ ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ตอบรับเห็นภาพนี้แล้ว เสิ่นโย่วหนิงรู้สึกเหมือนโดนหมัดชกเข้าที่หน้าจังๆ จมูกเริ่มแสบร้อนขึ้นมาเธอมีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้คุณชายใหญ่ตระกูลเซ

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 25

    มองดูเสิ่นโย่วหนิงกินข้าวคำสุดท้ายในปิ่นโตจนหมดเกลี้ยง เขาถึงพูดขึ้นว่า“เมื่อวานคุณย่าโทรหาฉัน บอกว่าอยากกินขนมเปี๊ยะร้านทางตะวันตกของเมือง เดี๋ยวพอเธอเลิกงาน เราแวะซื้อไปฝากท่านกันนะ?”“เอาสิ”เสิ่นโย่วหนิงพยักหน้า แล้วถือโอกาสแซวเขาเล่น“ฉันไปเยี่ยมคุณย่าทุกวันแท้ๆ แต่พอท่านอยากกินอะไร คนแรกที่ท่านนึกถึงดันเป็นนายซะงั้น น่าน้อยใจจัง”“แหงอยู่แล้ว ตอนนี้ฉันเป็นหลานเขยสุดที่รักของคุณย่า เธออิจฉาไปก็เท่านั้นแหละ”เซี่ยหนานซิงตอบกลับอย่างไม่ถ่อมตัวเลยสักนิดแต่พอพูดจบ คนที่รู้สึกตัวทีหลังแล้วหน้าแดงก่อนเพื่อน ก็คือตัวเขาเองนั่นแหละพอไปถึงโรงพยาบาล ดูเหมือนว่าวันนี้คุณย่าเสิ่นจะสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากว่าช่วงก่อนเยอะเลยอาจเป็นเพราะการที่เสิ่นโย่วหนิงได้เป็นฝั่งเป็นฝาในที่สุด คือยาใจขนานเอกที่ช่วยปลอบประโลมท่านได้อย่างแท้จริงท่านมองดูคู่ข้าวใหม่ปลามันตรงหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าหุบไม่ลงเลยทีเดียวเซี่ยหนานซิงเริ่มชวนคุณย่าคุยสัพเพเหระเขาคอยหยอดมุกตลกเป็นระยะ เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากคนแก่ได้ไม่หยุดหย่อนเสิ่นโย่วหนิงนั่งปอกผลไม้อยู่ข้างๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัวเธอต้องยอมร

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 24

    เซี่ยหนานซิงเห็นลู่ซือเฉินก็ชะงักไปนิดหนึ่งเขาส่งปิ่นโตให้เสิ่นโย่วหนิง แล้วค่อยหันมาถามอีกฝ่ายเสียงเรียบ“นายมาทำอะไรที่นี่?”ลู่ซือเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงแย่พอๆ กัน“ผมมาหาคู่หมั้นผม ไม่เกี่ยวกับคุณ”เซี่ยหนานซิงหัวเราะหึ“ถ้านายยืนยันจะพูดแบบนี้ งั้นก็เกี่ยวกับฉันเต็มๆ เลยล่ะ”พูดจบ เขาก็ค่อยๆ หยิบทะเบียนสมรสออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นไปตรงหน้าลู่ซือเฉิน“แหกตาดูซะ”“คู่หมั้นที่นายเรียกเต็มปากเต็มคำ ตอนนี้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉันแล้วนะ”ลู่ซือเฉินกลอกตามองบน นึกว่าหมอนี่เอาของเล่นอะไรมาหลอกเขาอีกเขาคว้าทะเบียนสมรสมาด้วยความรำคาญ กำลังจะอ้าปากเยาะเย้ย แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายคู่และตราประทับสีแดงสดบนนั้นเสียก่อน“นี่… นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”เขาเบิกตากว้าง หายใจติดขัดขึ้นมาทันทีหลังจากเพ่งดูด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาอยู่หลายรอบ เขาก็ต้องยอมรับว่า... ทะเบียนสมรสนี้เป็นของจริงมือทั้งสองข้างของลู่ซือเฉินเริ่มสั่นเทา“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”ตั้งแต่คบกับเสิ่นโย่วหนิง เขาตั้งใจทำงานหนักทุกวัน เพื่อที่จะได้เติบโตและมีคุณสมบัติคู่ควรพอที่จะขอเธอแต่งงานกว่าเขาจะไต

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 23

    วันนี้เป็นวันที่เสิ่นโย่วหนิงกับเซี่ยหนานซิงนัดกันไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขตถึงจะรู้ว่าเป็นแค่แผนแก้ขัด แต่เธอก็ยังตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเกือบทั้งคืนเธอตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าตรู่ เลือกเสื้อผ้าที่ดูสุภาพเหมาะสม แล้วขับรถไปรับเซี่ยหนานซิงเซี่ยหนานซิงเห็นขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าของเธอ ก็แอบขำอยู่พักใหญ่ แต่พอเขาเงยหน้าขึ้นมา ก็ถูกเสิ่นโย่วหนิงจับได้ว่าตัวเองก็มีขอบตาดำคล้ำสองวงเหมือนกันเพราะรอยคล้ำใต้ตาที่บังเอิญเหมือนกันนี้ ทำให้บรรยากาศระหว่างทางไปจดทะเบียนผ่อนคลายลงไปมากทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นมองดูเจ้าหน้าที่ประทับตราสีแดงลงบนเอกสาร ในใจของเสิ่นโย่วหนิงเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างเธอกับเซี่ยหนานซิง… ถูกผูกมัดเข้าด้วยกันแบบนี้แล้วถึงแม้มันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตามหลังจากเดินออกมาจากสำนักงานเขต เสิ่นโย่วหนิงก็เอ่ยปากชวนก่อนว่า“ได้ยินว่าคุณลุงคุณป้าไปเที่ยวกันหมด ตอนนี้ที่บ้านนายก็ไม่มีใคร งั้นนายย้ายมาอยู่กับฉันไหม”เหมือนกลัวว่าเขาจะปฏิเสธ เธอรีบพูดเสริมทันทีว่า“นายไม่ต้องห่วงนะ บ้านฉันมีห้องว่างเยอะแยะให้นายเลือก เหมือนตอนที่เราอยู่เมืองนอกไ

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 12

    พอลู่ซือเฉินรีบร้อนกลับมาถึงบ้าน ก็พบว่าภายในวิลล่าช่างดูว่างเปล่าเหลือเกินทั้งที่มองดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไป แต่เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม ในที่สุด เขาก็เข้าใจที่มาของความรู้สึกแปลกประหลาดนี้รูปคู่ของเขากับเสิ่นโย่วหนิง ของขวัญที่เคยให้กันและกัน งานฝีมือที่เคยช่วยกันทำ

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 14

    ทว่า เสิ่นโย่วหนิงกลับคาดไม่ถึงว่าสถานที่พักที่เซี่ยหนานซิงพูดถึง จะกลายเป็นบ้านของเขาเองเธอหลงนึกว่าเซี่ยหนานซิงจะไปส่งเธอที่โรงแรมสักแห่ง แล้วค่อยกลับมาเจอกันพรุ่งนี้เช้า เพื่อกินข้าวรำลึกความหลังกันอย่างน้อยๆ ตอนที่อยู่ระหว่างทาง เธอก็คิดวางแผนไว้แบบนั้นแต่ตอนนี้มายืนอยู่กลางห้องรับแขกบ้านเ

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 17

    เมลเบิร์น ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งเซี่ยหนานซิงรู้สึกเหมือนตัวเองฝันไปยาวนานเหลือเกินนอกความฝันนั้นมีเสียงหนึ่งคอยเรียกหาเขาอยู่ตลอด พร่ำขอร้องให้เขาตื่นขึ้นมาน้ำเสียงนั้นช่างดูเศร้าสร้อยและเว้าวอน จนทำให้เขาอยากรู้เหลือเกินว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใครเขาจึงลืมตาขึ้นและได้เห็นเสิ่นโย่วหนิง“หนาน

  • เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน   บทที่ 15

    ในเมืองที่อยู่ใกล้ๆ พวกเขา มีภูเขาหิมะขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่งทั้งสองคนใจตรงกัน รีบเก็บสัมภาระง่ายๆ แล้วออกเดินทางทันทีตลอดการเดินทาง เซี่ยหนานซิงดูตื่นเต้นดีใจมากเสิ่นโย่วหนิงยิ้มถาม “ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ นายเคยบอกว่าสักวันต้องไปปีนเขาหิมะให้ได้ แต่ตามหลักแล้วภูเขาลูกนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากนายเลย ทำไม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status