บทที่ 2

จนกระทั่งดึกดื่น ลู่ซือเฉินถึงได้รีบร้อนกลับมาถึงบ้าน เสื้อผ้ายังไม่ทันได้เปลี่ยน เขาก็รีบปรี่เข้ามาสวมกอดเสิ่นโย่วหนิงแล้วเอ่ยคำขอโทษ

“ขอโทษนะโย่วหนิง วันนี้มัวแต่ยุ่งประชุมกับลูกค้าเลยกลับมาดึก”

วินาทีต่อมา เขาก็เหลือบไปเห็นกับข้าวบนโต๊ะที่ยังไม่ถูกแตะต้องแม้แต่น้อย “ทำไมคุณไม่กินล่ะ กับข้าวไม่ถูกปากเหรอ?”

เสิ่นโย่วหนิงส่ายหน้า ขยับตัวถอยห่างจากเขาเล็กน้อยอย่างแนบเนียน

กลิ่นน้ำหอมเลี่ยนๆ ที่ไม่ใช่ของเธอซึ่งติดอยู่บนตัวเขา รมจนเธอเวียนหัวอยากจะอาเจียน

แต่ลู่ซือเฉินกลับไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เพียงแค่ยิ้มให้อย่างจนใจ แล้วเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างกายเสิ่นโย่วหนิง พร้อมกับคีบกุ้งตัวหนึ่งใส่จานให้เธอ

“ช่วงนี้งานที่บริษัทเยอะมาก ยุ่งสุดๆ ผมอาจจะไม่มีเวลาอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนคุณ คุณอย่าปล่อยให้ตัวเองหิวนะ”

ในจังหวะที่ก้มหน้าลง เสิ่นโย่วหนิงก็เห็นรอยแดงจางๆ ที่ปกเสื้อของเขา

ในท้องของเธอปั่นป่วน พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะอาเจียนเอาไว้

เมื่อก่อน ลู่ซือเฉินเคยโวยวายบ่อยๆ เวลาที่เธอลืมอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนเขา

ครั้งที่หนักที่สุด ถึงขั้นน้อยใจจนน้ำตาไหลเลยด้วยซ้ำ

เขาเคยบอกว่าชีวิตคนเราแสนสั้น ไม่อยากพลาดอาหารมื้อไหนก็ตามที่ได้กินร่วมกับเสิ่นโย่วหนิง

แต่ตอนนี้ คนที่ลืมคำสัญญานั้นก่อนก็คือตัวเขาเอง

เสิ่นโย่วหนิงก้มมองกุ้งในถ้วย แล้วยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

ลู่ซือเฉินเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

น่าจะตอนงานหมั้นเมื่อสองเดือนก่อน

วันนั้น ลู่ซือเฉินดูใจลอยผิดปกติ

ทั้งที่เป็นวันมงคล แต่เขากลับเอาแต่ก้มหน้าดูมือถือเพื่อเช็กอะไรบางอย่างตลอดเวลา เสิ่นโย่วหนิงพูดด้วยตั้งหลายครั้งเขาก็ไม่ได้ยิน

หนำซ้ำหลังจากรับสายโทรศัพท์สายหนึ่ง ลู่ซือเฉินก็รีบออกจากงานไปก่อนเวลา ทิ้งให้เสิ่นโย่วหนิงต้องเผชิญหน้าอยู่กับความกระอักกระอ่วนของพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายเพียงลำพัง

มารู้ทีหลังว่า วันนั้นประจวบเหมาะเป็นวันที่สวีม่านเดินทางกลับประเทศพอดี

ผู้หญิงที่ทำให้ลู่ซือเฉินทั้งรักทั้งเกลียด และมีความรักความแค้นพัวพันกันคนนี้

เมื่อสี่ปีก่อน ลู่ซือเฉินถูกคำหวานของสวีม่านหลอกลวง จนทุ่มเงินแทบจะหมดเนื้อหมดตัวเพื่อลงทุนในโปรเจกต์ใหญ่ตามคำบอกเล่าของเธอ

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการที่สวีม่านหอบเงินหนีไปต่างประเทศ และหายเข้ากลีบเมฆไป

บรรดาคู่ค้าที่ตามหาตัวสวีม่านไม่เจอ ต่างก็พากันมาเรียกร้องความเป็นธรรมกับตระกูลลู่

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ลู่ซือเฉินลำบากที่สุด บริษัทใกล้จะล้มละลาย ต้องเผชิญกับแรงกดดันจากพ่อแม่และรอบด้าน เขาถึงคิดสั้นจะฆ่าตัวตาย

แต่ในตอนที่ลู่ซือเฉินยืนอยู่ริมสะพานกำลังจะกระโดดลงไปนั้น เป็นเสิ่นโย่วหนิงที่ไม่ห่วงชีวิตตัวเอง พุ่งเข้าไปฉุดรั้งเขาเอาไว้อย่างสุดชีวิต

ต่อมา เสิ่นโย่วหนิงได้อัดฉีดเงินทุนเข้าสู่ลู่ซื่อกรุ๊ป

และอยู่เคียงข้างลู่ซือเฉิน กอบกู้สถานการณ์วิกฤตอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนสามารถพัฒนาให้ลู่ซื่อกรุ๊ปกลายเป็นบริษัทชั้นนำของเมืองไห่เฉิงในปัจจุบัน

หลังจากนั้นลู่ซือเฉินก็เก็บพับความรักที่มีต่อสวีม่าน แล้วเทใจทั้งหมดที่มีให้กับเสิ่นโย่วหนิง

เขาใช้เวลาหนึ่งปีในการตามจีบเธอ และใช้เวลาอีกสามปีจนขอแต่งงานสำเร็จ

แต่เรื่องราวทั้งหมดนี้ กลับเปลี่ยนไปทันทีที่สวีม่านกลับมา

ตอนนี้ ลู่ซือเฉินถึงขั้นบ่มเพาะความคิดที่จะให้สวีม่านแย่งเจ้าบ่าวเสียด้วยซ้ำ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นโย่วหนิงจึงเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

“ไม่ล่ะค่ะ ฉันไม่หิว อีกอย่างฉันไม่กินกุ้ง”

ลู่ซือเฉินชะงักไป โดยเฉพาะเมื่อสบตากับดวงตาคู่สวยของเสิ่นโย่วหนิงที่ดูว่างเปล่าราวกับบ่อน้ำนิ่ง

เขาลืมไปได้ยังไงว่าเสิ่นโย่วหนิงไม่กินอาหารทะเล กินเข้าไปคำเดียวก็อาเจียนแล้ว

เขารู้สึกร้อนตัวขึ้นมาทันที จึงตะโกนเรียกสาวใช้ที่กำลังหลับอยู่เสียงดัง

“ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามทำอาหารทะเลในบ้าน? พวกคุณทำงานกันยังไงฮะ?”

สาวใช้สะดุ้งตื่นหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบอธิบายเป็นพัลวัน

“ท่านประธานลู่คะ กุ้งพวกนี้ท่านเป็นคนส่งคนเอามาให้ไม่ใช่เหรอคะ? แถมยังกำชับว่าให้รีบกินตอนที่ยังสดๆ อยู่ ดิฉันก็เลย…”

ลู่ซือเฉินถลึงตาใส่ “ผมจะไปส่งคนเอากุ้งมาที่บ้านได้ยังไง?”

แต่ทันใดนั้น ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สายตาเริ่มดูล่อกแล่ก

สาวใช้รีบยกจานกุ้งเตรียมจะเอาไปเททิ้ง

แต่กลับถูกเสิ่นโย่วหนิงยกมือห้ามไว้เสียก่อน

“ช่างเถอะ อย่ากินทิ้งกินขว้างเลย ห่อกุ้งพวกนี้ไปแช่แข็งไว้เถอะ”

พูดจบ เธอก็หันไปมองลู่ซือเฉิน “พรุ่งนี้คุณเอาไปที่บริษัทสิ เดี๋ยวก็มีคนชอบกินเองแหละ”

สาวใช้ทำตัวไม่ถูก ได้แต่มองหน้าลู่ซือเฉิน

ลู่ซือเฉินใจหายวาบ รีบคว้ามือเสิ่นโย่วหนิงมาจับไว้แล้วถามว่า “โย่วหนิง คุณเป็นอะไรไป? คุณไม่ชอบกินกุ้งไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ไงคะ ก็เลยจะให้เป็นอาหารมื้อพิเศษของพนักงาน ทุกคนช่วงนี้ทำงานล่วงเวลากันเหนื่อยแย่ กุ้งพวกนี้ราคาแพงด้วย”

เสิ่นโย่วหนิงอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทไร้ช่องโหว่ ลู่ซือเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก

“โย่วหนิงนี่คิดรอบคอบจริงๆ เอาไปห่อเถอะ”

“ค่ะ ท่านประธานลู่”

ทำไมถึงเสแสร้งได้แนบเนียนขนาดนี้นะ?

เสิ่นโย่วหนิงมองดูเขาลงมือห่อกุ้งด้วยตัวเอง แถมยังแปะโพสต์อิท เขียนว่า “น้ำใจจากภรรยาสุดที่รัก โย่วหนิง”

ลู่ซือเฉิน หวังว่าตอนที่ได้รับของขวัญ คุณจะยังแกล้งโง่ต่อไปได้เหมือนตอนนี้นะ