Share

6 ผู้หญิงคนนั้นหรอ?

last update publish date: 2026-07-11 10:24:16

6

ผู้หญิงคนนั้นหรอ?

“นังเหม่ย ฉันมีเรื่องจะถามหน่อย” แม่จางพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความวิตกกังวลแสดงออกทั้งสีหน้าและแววตามาหมด

จางเหม่ยยิ้มเล็กน้อยและพยายามทำให้ตัวเองดูเป็นธรรมชาติที่สุด เธอรู้ดีว่าเหตุการณ์นี้กำลังเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้ “มีอะไรหรือคะ?”

แม่จางยกแขนของเธอขึ้นและถลกแขนเสื้อให้ดู “ฉันมีตุ่มแดงๆ ขึ้นเต็มแขนเลย ดูนี่สิมันบวมแล้วเจ็บมาก ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันมีลักษณะเหมือนกับที่แกเป็นเลยเลยมาหาเพราะจำได้ว่าแกรักษาตัวเองได้”

เหม่ยพยักหน้าอย่างเข้าใจแต่ในใจกลับยิ้มเยาะ “แม่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันใช้สมุนไพรตัวหนึ่งที่สามารถรักษาอาการนี้ได้ ฉันเพิ่งได้มาจากผู้หนึ่งในหมู่บ้านนี้”

แม่จางทำหน้าตาโล่งใจทันที “งั้นแกบอกแม่มาสิว่าต้องไปเอาสมุนไพรนี้จากใคร แม่จะไปหาเอง”

เหม่ยแสร้งทำเป็นลำบากใจ “คนที่มีสมุนไพรนี้หาตัวยากมาก ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านนี้ตลอด อีกทั้งต้องใช้ของป่าที่หาได้มาแลกเปลี่ยน ฉันก็เพิ่งแลกมาเมื่อเร็วๆ นี้”

“งั้นแกก็เอาของที่แกได้มาให้แม่ใช้ก่อน แล้วค่อยไปเอาเพิ่มสิ” แม่จางรีบเสนอ

เหม่ยส่ายหน้า “ฉันไม่มีสมุนไพรเหลือแล้ว แม่คงต้องหาอะไรมาให้ฉันแลกเปลี่ยนอีกในครั้งต่อไป”

แม่จางถอนหายใจและรู้สึกไม่พอใจที่ต้องเสียของให้ลูกสาวขี้โรคตรงหน้า แต่เมื่อมองกลับมาที่สภาพตุ่มแดงบนแขนตัวเอง เธอก็รู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง “แกต้องการอะไรไปแลก ?”

เหม่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ฉันอยากได้ไก่สักหนึ่งตัวค่ะ ถ้ามีของอย่างอื่นก็เอามาด้วย เผื่อคนผู้นั้นจะต้องใช้มากกว่านี้”

แม่จางไม่อยากเสียเวลาคิดนานเพราะเรื่องตุ่มหนองนี้หากปล่อยไว้นานทั้งเธอ พ่อจางและจางจวนจะกลายเป็นแหล่งแพร่เชื้อนี้อีกคน เธอรีบพยักหน้าและบอกว่า “ฉันจะกลับไปเอามาให้แกเดี๋ยวนี้”

เธอรีบกลับบ้านด้วยท่าทางเร่งรีบ เธอหลบหลีกไม่ให้คนในหมู่บ้านมองเห็น ทุกอย่างที่เธอคิดคือการหาทางรักษาตุ่มแดงที่เจ็บปวดนี้ เมื่อแม่จางกลับมาถึงบ้าน เธอก็รีบเอาไก่ที่พ่อจางเพิ่งได้มาในตู้เก็บกับข้าวตามที่จางเหม่ยขอ และรีบนำไปให้จางเหม่ยที่ท้ายหมู่บ้านทันที

หลังจากแม่จางกลับบ้านจางอีกครั้ง จางจวนที่เพิ่งกลับมาจากโรงงานก็ได้พบแม่จาง เธอเห็นแม่ถือตะกร้ามาจากข้างนอก “แม่ไปไหนมา?”

แม่จางไม่คิดปิดบังลูกสาวคนโปรดจึงเล่าเรื่องที่ไปเจอจางเหม่ยและขอสมุนไพรเพื่อรักษาตุ่มแดง จางจวนฟังแล้วก็ทำหน้าตกใจ “แม่ขอสมุนไพรจากเหม่ยเหรอ? แล้วมันเอาสมุนไพรนี่มาจากไหน?”

“มันบอกว่าไปแลกมากับคนรู้จักคนหนึ่ง แต่ฉันไม่รู้ว่าคนนั้นเป็นใคร” แม่จางตอบพลางยกตระกร้าขึ้นเพื่อให้จางจวนดูแสดงออกว่าเธอเอาของในบ้านเราที่มีไปแลกมา

จางจวนทำหน้าครุ่นคิด “พรุ่งนี้ฉันหยุดงานพอดี ฉันไม่เชื่อว่าเราจะต้องพึ่งเหม่ยในการรักษาโรคนี้เท่านั้น ฉันสวยขนาดนี้ไม่ยอมตกเป็นรองน้องสาวขี้โรคคนนี้หรอก”

แม่จางได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าตอบ “เอาเถอะ แกก็ระวังตัวไว้อย่าเพิ่งใส่ชุดเห็นเนื้อตัวมาก พวกเราต้องหาทางรักษาให้หายไวๆ ก่อนที่จะมีคนในหมู่บ้านรู้”

“ฉันรู้หน่าแม่” จางจวนพูดด้วยน้ำเสียงติดลำคาญอย่างไม่ปิดบัง พอเข้ามาในบ้านแล้วแม่จางก็ไม่ลืมบอกสิ่งที่เธอเตรียมไว้แก่ลูกสาว

"ลูกจวน แม่เพิ่งซักเสื้อผ้าของพ่อกับของตัวเองเสร็จ แกไปซักเสื้อผ้าของแกเองนะ" แม่จางพูดอย่างเหนื่อยล้าและจงใจไม่สบตาลูกสาว

จางจวนทำหน้าตาหงุดหงิดหลังได้ยินประโยคเมื่อครู่ "แม่ พรุ่งนี้ฉันหยุดงาน ฉันอยากพักบ้าง ฉันทำงานมาเหนื่อยมากตลอดทั้งสัปดาห์ ไม่อยากต้องมาซักเสื้อผ้าอีก"

“เอาเถอะน่าลูกไม่อยากทำก็เอาไปให้เพื่อนลูกที่โรงงานช่วยสิ แม่รู้นะว่าลูกมีเพื่อนสนิทเยอะ”

เพื่อสนิทที่แม่จางว่า จางจวนเข้าใจดีว่าหมายถึงผู้ชายที่มาติดพันตน ก่อนกลับบ้านมาวันนี้เธอเพิ่งไปกินข้าวเย็นที่บ้านผู้ชายคนหนึ่งมา เช่นนั้นแล้วหากเธอนัดผู้ชายอีกคนให้มาช่วยซักชุดให้เธอแลกกับการจะยอมไปออกเดทด้วยครึ่งวันก็คงมีคนมาต่อแถวเรียงให้เธอเลือกนั่นแหละ

เมื่อสองแม่ลูกตกลงกันได้แล้วก็แยกย้ายกลับเข้าห้องนอนตัวเอง เห็นได้ชัดว่าการไม่มีจางเหม่ยอยู่นั้นทำให้ทั้งสองเหนื่อยล้าอย่างมาก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s   บทส่งท้าย

    บทส่งท้ายหลังจากนั้นไม่ถึงเดือน เหม่ยและเว่ยเจียตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านหลี่ในเมืองจ้านเจียงเพื่อให้เหม่ยได้คลอดลูกที่นั่น เว่ยเจียต้องการอยู่เคียงข้างเธอและดูแลอย่างใกล้ชิด เขาต้องกลับไปรับยศพันโทใหม่ในค่ายทหารใกล้ๆ จึงคิดว่าเป็นการดีที่จะกลับไปเยี่ยมครอบครัวไปด้วยเมื่อรถของพวกเขาจอดลงหน้าบ้านหลี่ เหม่ยรู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามเตรียมใจมาแล้ว แต่ความทรงจำที่ผ่านมาก็ยังทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจนัก เมื่อพวกเขาลงจากรถ เธอก็เห็นแม่หลี่ พี่สาวฉิงอี้ และน้องสาวยืนรออยู่หน้าบ้าน แต่พวกเธอไม่กล้าสบตาเหม่ยโดยตรง แววตาของพวกเธอแสดงถึงความระมัดระวังและรู้สึกผิดอยู่ลึกๆแม่หลี่เป็นคนแรกที่พูดขึ้น “เอ่อ... เหม่ย ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะจ๊ะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจเหม่ยพยักหน้าเบาๆ และยิ้มอ่อนให้โดยไม่ได้พูดอะไรมาก เธอรู้สึกถึงความไม่เต็มใจของครอบครัวหลี่ที่จะต้อนรับเธอกลับมา แต่พวกเขาจำต้องพูดขอโทษเพราะได้คุยกับเว่ยเจียมาก่อนหน้านี้พี่สาวฉิงอี้สังเกตเห็นเหม่ยสวมเสื้อผ้าสวยงามและเครื่องประดับหลายชิ้น “ดูเหมือนคนรวยจริงๆ” เธอพึมพำเบาๆ ให้แม่และน้องสาวได้ยินแม่

  • เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s   25 วันนี้ที่รอคอย... 3

    เหม่ยมองเขาด้วยความประหลาดใจ "แล้วพวกเขายอมเหรอคะ?"เว่ยเจียยิ้ม "ไม่ยอมง่ายๆ หรอกครับ แต่ผมจัดการเรื่องนี้ได้ ไม่ต้องห่วง"พวกเขานั่งคุยกันต่อ เว่ยเจียเล่าถึงเรื่องของจางจวนที่เหม่ยได้เตือนไว้ในจดหมาย "คุณพูดถูกทุกอย่าง จางจวนขโมยของไปหลายอย่าง ผมให้คนตามจับตัวเขาเข้าคุกไปแล้ว แม้ว่าของที่ขโมยไปจะไม่ได้คืนเพราะถูกขายไปหมดแล้ว แต่ผมขอบคุณคุณมากนะ แม้ว่าทางบ้านผมจะทำเรื่องไม่ดีกับคุณ แต่คุณก็ยังคิดจะช่วยพวกเขา"เหม่ยยิ้มอย่างอ่อนโยน "ฉันแค่อยากให้คุณปลอดภัย ฉันรู้ว่าคุณรักครอบครัวของคุณมาก ฉันก็เลยทำทุกอย่างเพื่อให้พวกเขาไม่ต้องเดือดร้อน"เว่ยเจียยิ้มและพูดขึ้นอย่างจริงใจ "ของที่หายไปก็ให้เป็นบทเรียนกับแม่และพี่ๆ นั่นแหละ ผมเชื่อว่าพวกเขาคงได้เรียนรู้จากเรื่องนี้มากพอสมควร"ความเข้าใจและความรักระหว่างพวกเขากลับคืนมาอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านหน้าต่างให้ห้องนอนของเหม่ยดูอบอุ่นและเป็นส่วนตัว เว่ยเจียจ้องมองเหม่ยด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น เหม่ยเองก็จ้องมองกลับด้วยสายตาที่ไม่ต่างกัน ทั้งสองต่างรู้สึกถ

  • เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s   25 วันนี้ที่รอคอย... 2

    “ไม่สำคัญว่าคุณมาช้าไหมขอแค่คุณมาก็พอแล้วค่ะ ฉันและลูกน้อยรอคุณเสมอ...”ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกจากปากของเหม่ย เว่ยเจียรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เขาตกใจจนพูดไม่ออก เขารู้ทันทีว่าภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ข่าวนี้ ความรู้สึกหลากหลายไหลท่วมท้นเข้าไปในใจของเขา ทั้งความดีใจ ความรู้สึกผิด และความซาบซึ้งจนมันกลั่นเป็นน้ำตาของลูกผู้ชายชาติทหาร น้ำตาที่ไม่ได้ไหลออกมานานแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับกลั่นจากหัวใจของเขาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เว่ยเจียคิดย้อนไปถึงเวลาที่เขาอยู่ในสนามรบ เขาทำเพื่อชาติ ทุ่มเททุกอย่างเพื่อหน้าที่โดยไม่คิดถึงชีวิตของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน เหม่ย ภรรยาที่เขารักก็ทำเพื่อครอบครัวของเขาเช่นกัน เธอต้องอดทนกับครอบครัวของเขา เผชิญหน้ากับความยากลำบากและความอึดอัดใจ รวมทั้งต้องหนีออกจากบ้านที่เธอเคยอยู่เพื่อปกป้องลูกในครรภ์ และเดินทางข้ามเมืองมาอย่างลำบากความรู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งอย่างลึกซึ้งทำให้เว่ยเจียรู้สึกเหมือนถูกทับทมด้วยหินหนัก เขาไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป ขาของเขาอ่อนแรงจนต้องคุกเข่าลงตรงหน้าภรรยา น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของเขาอย่างไม่อาจห้าม เหม่ยมองสามีที่ค

  • เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s   25 วันนี้ที่รอคอย... 1

    25วันนี้ที่รอคอย...หลี่เหม่ยเดินทางมาเมืองเซินเจิ้นหลังจากออกมาจากบ้านหลี่แล้ว เพราะเธอรู้ว่าเมืองที่ติดชายทะเลนี้จะกลายเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษในอนาคต เขตเศรษฐกิจพิเศษนี้จะเป็นพื้นที่ที่รัฐบาลจีนจัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศและการพัฒนาเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ที่นี่จะมีการกำหนดนโยบายพิเศษต่าง ๆ เพื่อดึงดูดนักลงทุน เช่น การลดภาษีและข้อบังคับที่ผ่อนคลายมากขึ้นเหม่ยรู้ว่าเมืองเซินเจิ้นยังไม่เป็นที่รู้จักมากนักในขณะนี้ แต่เธอมีความรู้และวิสัยทัศน์ว่าเมืองนี้จะเจริญรุ่งเรืองในอนาคต เธอจึงรีบเดินทางมาก่อนที่รัฐบาลจะประกาศอย่างเป็นทางการ เพราะต้องการมาดูลาดราวและศึกษาพื้นที่ทำมาหากิน เธอใช้เวลาช่วงแรก ๆ ในการทำเรื่องขอเช่าบ้านและร้านค้าในพื้นที่ที่ยังไม่เป็นที่ต้องการของคนส่วนใหญ่ ทำให้สามารถเช่าได้ในราคาที่ถูก นอกจากนี้ เธอยังได้เลือกทำเลที่ตั้งที่ดีที่สุดก่อนใคร พร้อมเจรจาธุรกิจกับคนในท้องถิ่นที่ผลิตวัตถุดิบที่เธอต้องการ และเจรจาเชื่อมสัมพันธ์กับโรงงานเล็ก ๆ บางแห่งที่รัฐเริ่มปล่อยให้ชาวเมืองดูแลเองเธอเริ่มสำรวจพื้นที่รอบ ๆ และพบว่ามีร้านค้าเล็ก ๆ และบ้านเก่าหลายหลังที่เจ้าของ

  • เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s   24 ความจริงที่เจ็บปวด

    24ความจริงที่เจ็บปวดหลายเดือนผ่านไป ในที่สุดสงครามก็สิ้นสุดลง เสียงปืนใหญ่และเสียงระเบิดเงียบสงบ ปล่อยให้แสงอาทิตย์อันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเริ่มแต่งแต้มท้องฟ้าให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เว่ยเจียยืนมองทิวทัศน์ที่สวยงามของเมืองจ้านเจียงจากหน้าต่างรถขบวนทหารที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน ความรู้สึกอบอุ่นและความตื่นเต้นพุ่งพล่านในใจของเขาเมื่อคิดถึงการได้กลับไปพบกับเหม่ย ภรรยาสุดที่รักของเขาใจของเว่ยเจียคะนึงหาเหม่ยมากเหลือเกิน เขาจินตนาการถึงรอยยิ้มหวานๆ ของเธอที่เขาคิดถึงตลอดเวลาที่อยู่ในสนามรบ เธอเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตของเขา เป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกมีความหวังและมีกำลังใจในการต่อสู้เพื่อกลับมาอยู่กับเธออีกครั้ง ในระหว่างที่เขารับหน้าที่เป็นพันตรีในสนามรบ เสื้อกันกระสุนที่เหม่ยมอบให้เขาก็ได้ช่วยชีวิตเขาหลายครั้ง หากไม่มีเสื้อเกราะกันกระสุนของเธอ เขาอาจจะตายไปแล้ว ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณเหม่ยมากขึ้นกว่าเดิม"เหม่ยจะรู้สึกอย่างไรนะ เมื่อเห็นฉันกลับมาโดยไม่แจ้งข่าวล่วงหน้า?" เว่ยเจียคิดในใจด้วยความคาดหวังเขาหลับตาลงสักครู่เพื่อจินตนาการถึงภาพของเหม่ยที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน

  • เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s   23 อย่ามาปฏิเสธเลย 2

    “เหม่ย หยุดก่อน! ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”แม้เหม่ยจะรู้สึกไม่ดีแต่ก็ยอมหันกลับมายืนรอฟังสิ่งที่แม่สามีอยากพูดด้วย“ฉันสงสัยว่าหล่อนขโมยเครื่องประดับของฉันไป...” แม่หลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความสงสัยและความโกรธ “เครื่องประดับของฉันหายไปหลายชิ้นในช่วงนี้ และจางจวนบอกว่าเห็นเธอออกมาจากห้องทำงานของฉันตอนดึกๆ หลายครั้ง”เหม่ยตกใจเล็กเล็กน้อยกับเรื่องที่ได้ยิน ร่างกายรู้สึกอ่อนแรงมากขึ้นแต่พยายามรักษาสีหน้าให้คงที่“ฉันไม่เคยเข้าไปในห้องทำงานของคุณเลยค่ะ แม่หลี่”“อย่ามาปฏิเสธเลย” ฉิงอี้พูดเสริม “จางจวนมีหลักฐาน เธอทำผ้าเช็ดหน้าตกไว้ในห้องทำงานของแม่หลี่เมื่อคืนนั้นเอง”จางจวนยิ้มเยาะ ยื่นผ้าเช็ดหน้าที่มีคนเห็นว่าเหม่ยใช้เป็นประจำปักอยู่ขึ้นมาให้ดู “นี่คือผ้าเช็ดหน้าของคุณ ใช่ไหมคะ?”เหม่ยพยายามจะหาคำอธิบาย แต่รู้สึกว่าร่างกายของเธออ่อนแรงและเหนื่อยมากเกินไปที่จะพูดอะไรออกมาได้“ใช่... แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันเข้าไปขโมยอะไร อาจเป็นเธอเองที่ใส่ร้ายฉันก็ได้”“หน้าซีดเชียวนะ ดูเหมือนเธอจะกลัวที่พวกเราจับได้สินะ”แม่หลี่กล่าวอย่างเย็นชา “เธอคิดว่าจะโกหกและทำให้หลงเชื่อคำพูดปากเปล่าของเธอง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status