6 ผู้หญิงคนนั้นหรอ? 2

เช้าวันใหม่มาถึง ภายในบ้านจาง เสียงฝีเท้าและเสียงจานชามกระทบกันดังขึ้นเตือนให้รู้ว่าเวลามื้อเช้าได้มาถึงแล้ว บนโต๊ะอาหาร มีเพียงอาหารง่ายๆ ผักดองเจ้าประจำ เนื้อตากแห้งที่เก็บไว้นานแล้ว แล้วข้าวต้มรสชาติจืดสนิท อาหารมื้อสำคัญของวันวางอยู่ตรงกลางโต๊ะ พ่อจางนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ มองอาหารที่ถูกเตรียมไว้ด้วยสายตาหนักใจ แม่จางและจางจวนนั่งอยู่ด้วยกันที่อีกฝั่งของโต๊ะ แต่บรรยากาศกลับเงียบกว่าที่เคยเป็น

พ่อจางตักเข้าปากแล้วถอนหายใจเบาๆ เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ "ข้าวเช้าวันนี้ทำไมมันถึงจืดชืดขนาดนี้ รสชาติเหมือนแค่ข้าวสุกใส่น้ำเฉยๆ ขาดเครื่องปรุงไปหมด เฮ้อ..."

แม่จางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา "จางเหม่ยไม่อยู่แล้ว ใครจะทำอาหารได้ดีเท่าเธอกันล่ะฉันก็ทำได้เท่านี้แหละค่ะ"

จางจวนที่นั่งฟังอยู่นาน แอบกลอกตาเล็กน้อย แต่ไม่เอ่ยอะไรออกมา คำบ่นของพ่อทำให้เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องของจางเหม่ยที่ถูกไล่ออกไปอยู่บ้านเดี่ยว เธอไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนต้องพึ่งพาใครซักคนเช่นนี้เลย เหมือนว่าการย้ายออกไปของจางเหม่ยทำให้ทุกคนในบ้านจางต้องรับรู้ถึงความสำคัญของเธอในแบบที่จางจวนเองก็ไม่คาดคิด

พ่อจางเปลี่ยนเรื่องพูดเมื่อเห็นว่าไม่มีใครโต้ตอบอีกทั้งของที่มีก็ไม่สามารถกินทิ้งกินขว้างได้ “เมื่อวานฉันก็ได้ยินมาว่า หัวหน้าคอมมูนกำลังจะหาภรรยาให้ลูกชายพิการที่เพิ่งกลับมาจากบ้านในเมืองปักกิ่ง ภรรยาที่หย่าไปแล้วของเขาแหละ”

แม่จางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ลูกชายพิการ? ฉันไม่เคยได้ยินข่าวเลยนะคะ แต่ถ้าลูกชายเขาพิการจริงจะหาภรรยาได้ยังไง? ลูกชายคนนั้นอาจจะพิการจนไม่สามารถมีลูกได้ก็เป็นได้นะ พิการทั้งกายใช้สืบทอดสกุลไม่ได้เช่นนี้คงไม่เป็นที่สนใจของใครหรอกค่ะ”

พ่อจางพยักหน้า “นั่นสิ ฉันก็สงสัยว่าเขาจะทำเช่นไร หัวหน้าคอมมูนเองก็มีเมียคนที่สองอยู่แล้ว ลูกชายจากภรรยาคนแรกคงไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของภรรยาคนที่สองแน่”

แม่จางเสริม "หัวหน้าคอมมูนคงอายุมากแล้วไม่อยากเลี้ยงลูกชายพิการอีกต่อไปถึงอยากหาเมียให้เขาแหละนะ อีกหน่อยก็คงหาผู้หญิงสักคนแต่งออกไป อย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเราเสียหน่อยนี่คะ"

พ่อจางพยักหน้าเห็นด้วยในขณะยกชามข้าวต้มขึ้นเทเข้าปากทีเดียวหมด ส่วนอีกคนที่นั่งร่วมโต้ะแต่ไร้การมีส่วนร่วมอย่างจางจวนนั้นเธอตั้งใจนั่งฟังมาตลอด ในหัวคิดบางอย่างได้ก็รีบเอ่ยถาม

"แล้วมีลูกสาวบ้านไหนสนใจบ้างหรือยังคะคุณพ่อ ?"

พ่อจางส่ายหัว "ยังไม่มีเลย ข่าวมันเพิ่งแพร่ออกมาได้ไม่นาน แต่ฉันว่าสำหรับบางคนอาจจะพอรับได้นะ... ถ้าครอบครัวของฝ่ายหญิงยินดีที่จะแลกเปลี่ยนกับบางสิ่งครอบครัวหัวหน้าคอมมูนก็ไม่ใช่จนอย่างเราๆ"

จางจวนฟังแล้วหัวเราะเบาๆ แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “อย่างนั้นหรอ...”

...

เมื่อพ่อจางกินข้าวเสร็จก็ออกไปทำงาน จนในบ้านเหลือเพียงแม่ลูกสกุลจางสองคนเท่านั้น เป็นจางจวนดึงแม่จางมากระซิบกระซาบเสียงเบา “แม่จาง ฉันมีบางอย่างจะบอก...” จางจวนหยักยิ้มเบาๆ อย่างมีแผนร้ายในใจ

แม่จางเข้าไปใกล้จางจวนลูกสาวหัวไวและมากแผนการ ทั้งสองนั่งกระซิบกระซาบกันด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน เสียงสนทนาเบาลงเรื่อยๆ จนไม่สามารถจับใจความได้ชัดเจน ในแววตาของจางจวนกลับแฝงไปด้วยแผนการที่ซับซ้อนส่วนคนได้ฟังแผนการนั้นตาลุกวาวอย่างคนกำลังจินตนาการถึงสิ่งที่ชอบว่ามันอยู่ตรงหน้า