เมื่อหมออยากแต่งงาน (2)

"คุณป้าสวัสดีค่ะ"

"ป้าอะไรกันหนูนาว เรียกแม่สิลูก"

"ค่ะคุณแม่ นาวเอาผลไม้มาฝากค่ะ จำได้ว่ายายบอกคุณป้าชอบทานเสาวรส" ลัลนาไม่ต่อความยาว เปลี่ยนสรรพนามการเรียกตามความต้องการของคุณหญิงรจณี

"ไม่เห็นต้องลำบากเลยลูก แค่มาหาแม่ก็ดีใจแล้ว" ส่วนผู้ใหญ่คนเดียวตรงนี้ก็ยิ่งหน้าบาน เมื่อหญิงสาวที่หมายมาดให้มาเป็นลูกสะใภ้รู้ใจ ซื้อผลไม้ของโปรดมาฝาก

"ไม่ลำบากเลยค่ะคุณแม่ นาวรู้มาว่าคุณแม่คอเลสเตอรอลสูง ทานเสาวรสก็ดีนะคะช่วยได้" เธอเอ่ยตอบด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง

"ขอบใจมากนะลูกที่เป็นห่วงแม่ เป็นห่วงยิ่งกว่าลูกชายแท้ๆ ที่เป็นหมอซะอีก" เมื่อเอ่ยชมว่าที่ลูกสะใภ้แล้วไม่วายเอ่ยแดกดันลูกชายคนกลาง

"ผมเตือนคุณแม่ไม่ให้ทานคุกกี้ ทานเค้กออกบ่อยๆ ไม่เป็นห่วงตรงไหนครับ" คนเป็นลูกตอบกลับน้ำเสียงเนือยๆ รู้อยู่แก่ใจว่าผู้เป็นแม่พูดไปอย่างนั้น ในยามปกติเขาก็เฉยๆ แต่พอเห็นผู้หญิงสองคนตรงหน้าเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

"แกมันเย็นชา" คุณหญิงรจณีบ่นลูกชายเล็กน้อย ก่อนจะหันไปจูงมือลูกสาวคนใหม่เข้าบ้าน "หนูนาวมานี่ลูก แม่จะพาไปทานขนม ร้านนี้อร่อยมากเลยลูก ยิ่งคุกกี้นะ..."

รพีภัทรมองตามผู้หญิงสองคนที่เดินคุยกะหนุงกะหนิงเข้าไปในบ้าน ก่อนจะส่ายหน้าลอบหัวเราะเสียงเบา ถึงจะหมั่นไส้ไปบ้าง แต่ก็ดีไม่น้อยที่ลัลนาเข้ามาดึงความสนใจจากเขาไป ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่วายโดนซักไซ้ทั้งชีวิตความเป็นอยู่ อาหารการกิน รวมไปถึงคู่ครอง

เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาเหนื่อยหน่ายใจที่สุด ลำพังการที่เวลาเขากลับบ้านทีไร ผู้เป็นแม่สอบถามเรื่องราวในชีวิตประจำวันก็พอเข้าใจได้ เนื่องจากตัวเขาย้ายไปอาศัยอยู่ที่คอนโดใกล้โรงพยาบาล เพื่อการทำงานที่สะดวกขึ้น การที่แม่จะเป็นห่วงการใช้ชีวิตก็เป็นเรื่องปกติ แต่เรื่องคู่ครองนี่สิ หลังจากที่พัชระพี่ชายของเขาแต่งงานไปเมื่อสองปีก่อน แม่ก็เลิกวุ่นวายกับตัวเขาไปสักพัก นึกว่าตัวเองจะรอดแล้วเพราะได้ลูกสะใภ้สมใจ

แต่อยู่ๆ เมื่อไม่นานมานี้กลับเริ่มแนะนำลูกหลานของเพื่อนๆ ให้เขารู้จัก รวมถึงมีแค็ตตาล็อกส่วนตัวที่เจ้าตัวโปรโมตให้ฟังตลอดเมื่อเจอกัน ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งมากขึ้น จนรพีภัทรคิดว่าควรจะจบเรื่องนี้ได้แล้ว

"ว่าไงตกกระป๋องแล้วรึไง ตั้งแต่แม่เราได้ว่าที่ลูกสะใภ้" เมื่อเข้ามาในบ้าน คำพูดของบิดาก็ยิ่งทำให้เซ็ง  เห็นผู้เป็นพ่อมองมาด้วยแววตาเป็นประกายก็อดบ่นตอบกลับไม่ได้

"ป๊านั่นแหละสปอยแม่เกินไป" เมื่อลูกชายพูดจบผู้เป็นพ่อยิ่งหัวเราะอารมณ์ดี

"ถ้าเมียมีความสุข เราก็จะมีความสุขจำไว้" พีรพลสอนลูกชายอย่างคนที่มีประสบการณ์มาก่อน "ถ้าแกมีเมียแกจะเข้าใจ อะไรที่จะทำให้เกิดปัญหา แกจะหาทางหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด"

"ถ้ามีแล้วชีวิตยากขนาดนั้น ผมไม่มีดีกว่า" รพีภัทรพูดอย่างขยาด ลำพังเห็นป๊าตัวเองสปอยแม่มาตั้งแต่เด็กๆ แถมยังพี่ชายตนเองที่ตามใจภรรยาจนแทบจะประเคนให้ทุกอย่าง ก็ขยาดชีวิตคู่แล้ว และยิ่งตอนนี้เพื่อนสนิทเขาอวัศย์ที่หลังจากมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ก็เรียกได้ว่าหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ดีที่ยังมีหมอไทม์ เพื่อนสนิทอีกคนที่ยังไม่มีเมียแล้วมาคลั่งรักให้ดีจนต้องปวดหัว

"ถ้าไม่มีแล้วคนนี้พามาบ้านทำไมล่ะ" พีรพลเพยิดหน้าไปยังส่วนของห้องนั่งเล่นด้านใน ที่มีเสียงพูดคุยกะหนุงกะหนิงเล็ดลอดออกมา

"..."

"อย่าทำเป็นเล่นๆ นะพีร์ ผู้หญิงถ้าไม่จริงจังอย่าพาเข้าบ้าน" พีรพลเอ่ยเตือนเมื่อเห็นลูกชายเงียบไป "ทำอะไรคิดดีๆ เดี๋ยวจะเสียใจทีหลัง"

"คุณพ่อไม่ต้องห่วงครับ ผมกับ...นาวเราโอเค พวกเราจะแต่งงานกัน" ผู้เป็นพ่อมุ่นคิ้วแปลกใจ ทีแรกนึกว่าทั้งสองจะตกลงคบหาดูใจกันไปก่อน แต่นี่ถึงขั้นตกลงแต่งงานกัน มันเกินกว่าสิ่งที่เขาคิดไปมากทีเดียว

"แน่ใจแล้วเหรอ" ผู้เป็นพ่อถามย้ำ สบตาลูกชายนิ่ง

"แน่ใจครับ" เมื่อเห็นลูกชายตอบกลับแบบนั้นก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับ ในเมื่อเป็นการตัดสินใจของลูกชาย ตัวเขาก็ได้แต่ยอมรับไม่ก้าวก่าย ได้แต่หวังว่าการตัดสินใจของลูกชายตนเองในวันนี้ จะไม่ทำให้รพีภัทรต้องเสียใจในภายหลัง เขาผู้เป็นพ่อก็เลี้ยงลูกได้แต่ตัว ไม่สามารถบังคับจิตใจใครได้

เมื่อครั้งตอนลูกชายตัดสินใจเข้ามาบอกว่าจะเรียนหมอ ซึ่งหมายความว่าจะไม่ดูแลกิจการของครอบครัว ตัวเขาเองลึกๆ ก็นึกค้านในใจ ด้วยอาชีพนี้ต้องเสียสละตัวเองสูงมาก พีรพลสร้างทุกอย่างไว้เพื่อเป็นรากฐานให้กับครอบครัว แต่ในเมื่อลูกชายตัดสินใจแบบนั้นเขาก็ได้แต่ยอมรับและสนับสนุนเต็มที่

การแต่งงานครั้งนี้เหมือนกัน ถึงแม้ว่าลึกๆ จะคิดได้ว่าต้องมีบางอย่าง ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับข่าวลือต่างๆ เรื่องรักครั้งเก่าที่เขาเคยได้ยินมา แต่ก็หวังว่าลูกชายจะประคองรักครั้งนี้ที่ตัวเองเลือกไปให้ดีที่สุด